Unia Europejska

Unia Europejska (skrót: UE) jest konfederacją 27 państw członkowskich w Europie, ustanowioną na mocy Traktatu z Maastricht w latach 1992-1993. UE wyrosła z Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG), która została utworzona na mocy traktatów rzymskich w 1957 roku. Stworzyła ona wspólny obszar gospodarczy z ogólnoeuropejskim prawem pozwalającym obywatelom krajów UE na przemieszczanie się i handel w innych krajach UE prawie tak samo jak we własnym kraju. Dziewiętnaście z tych krajów posiada również ten sam rodzaj pieniędzy: euro.

Traktat lizboński jest najnowszym traktatem, który mówi o sposobie funkcjonowania Unii. Każde państwo członkowskie podpisało go, aby powiedzieć, że każde z nich zgadza się z jego treścią. Co najważniejsze, mówi on, jakie miejsca pracy ("uprawnienia") Unia powinna wykonywać dla swoich członków i jakie miejsca pracy powinni wykonywać sami. Członkowie decydują o tym, jak Unia powinna działać, głosując za lub przeciw propozycji.

Celem UE jest zbliżenie jej państw członkowskich do poszanowania praw człowieka i demokracji. Czyni to za pomocą wspólnego stylu paszportu, wspólnych zasad dotyczących sprawiedliwego handlu, wspólnych porozumień dotyczących egzekwowania prawa i innych porozumień. Większość państw członkowskich ma wspólną walutę (euro), a większość z nich pozwala na podróżowanie z jednego kraju do drugiego bez konieczności okazywania paszportu.

Historia

Po II wojnie światowej kraje Europy chciały żyć razem w pokoju i pomagać sobie nawzajem w gospodarkach. Zamiast walczyć ze sobą o węgiel i stal, pierwsze kraje członkowskie (zachodnie) Niemcy, Francja, Włochy, Belgia, Holandia i Luksemburg utworzyły w 1952 roku jedną Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.

W 1957 r. we włoskim mieście Rzym, państwa członkowskie podpisały kolejny traktat i utworzyły Europejską Wspólnotę Gospodarczą. Teraz była to wspólnota na rzecz węgla, stali i handlu. Później zmieniła nazwę na Wspólnotę Europejską.

W 1993 r. na mocy traktatu z Maastricht zmieniła nazwę na Unię Europejską. Teraz kraje członkowskie współpracują nie tylko w polityce i gospodarce (węgiel, stal i handel), ale także w pieniądzu, sprawiedliwości (prawa) i sprawach zagranicznych. Dzięki układowi z Schengen 22 państwa członkowskie UE otworzyły dla siebie granice, dzięki czemu ludzie mogą teraz podróżować z jednego kraju do drugiego bez paszportu lub dowodu osobistego. Obecnie już 16 państw członkowskich zastąpiło swoje waluty krajowe euro. 10 nowych państw stało się członkami UE w 2004 r., 2 kolejne w 2007 r. i 1 kolejny w 2013 r. Obecnie jest to w sumie 27 państw członkowskich.

Quai d'Orsay (Paryż). Robert Schuman wygłosił przemówienie rozpoczynające plan utworzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali w 1950 r.Zoom
Quai d'Orsay (Paryż). Robert Schuman wygłosił przemówienie rozpoczynające plan utworzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali w 1950 r.

Swobodny przepływ

Osoba, która jest obywatelem Unii Europejskiej, może mieszkać i pracować w każdym z 27 państw członkowskich bez konieczności posiadania pozwolenia na pracę lub wizy. Na przykład osoba francuska może przenieść się do Grecji, aby tam pracować lub po prostu tam mieszkać, a nie potrzebuje pozwolenia od władz w Grecji.

W ten sam sposób produkty wytworzone w jednym państwie członkowskim mogą być sprzedawane w każdym innym państwie członkowskim bez żadnych specjalnych zezwoleń lub dodatkowych podatków. Z tego powodu członkowie ustalają zasady dotyczące bezpieczeństwa produktów - chcą wiedzieć, że produkt wyprodukowany w innym kraju będzie tak samo bezpieczny, jak gdyby został wyprodukowany w ich własnym.

Główne instytucje

Instytucje Unii Europejskiej

Parlament Europejski

- Legislacyjne (izba niższa parlamentu) -

Rada Europejska

- Nadaje impuls i kierunek -

Rada Unii Europejskiej

- Prawodawstwo (izba wyższa parlamentu) -

Komisja Europejska

- Wykonawczy -

European Parliament

Members of the European Council 2011

EU Council room

European Commission building

  • działa wspólnie z Radą jako prawodawca
  • jest wybierany przez naród
  • siedzi przez pięć lat między wyborami
  • dzieli się z Radą uprawnieniami budżetowymi i decyduje w ostatniej instancji o budżecie ogólnym UE
  • sprawuje demokratyczną kontrolę nad instytucjami UE, w tym nad Komisją Europejską, i mianuje członków Komisji
  • sesje plenarne w Strasburgu, Sekretariat Generalny w Luksemburgu, spotkania głównie w Brukseli
  • szczyt szefów rządów, któremu przewodniczy przewodniczący Rady Europejskiej)
  • daje niezbędny impuls do rozwoju i określa ogólne cele i priorytety
  • nie będzie stanowić prawa
  • z siedzibą w Brukseli
  • składa się z ministrów rządów państw członkowskich
  • działa wspólnie z Parlamentem jako prawodawca
  • wykonuje wraz z Parlamentem uprawnienia budżetowe
  • zapewnia koordynację ogólnej polityki gospodarczej i społecznej oraz określa wytyczne dla wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB)
  • zawieranie umów międzynarodowych
  • z siedzibą w Brukseli
  • to "rząd"
  • ma po jednym członku z każdego państwa członkowskiego
  • przedkłada Parlamentowi i Radzie wnioski dotyczące nowych przepisów prawnych
  • realizuje politykę UE i administruje budżetem
  • zapewnia zgodność z prawem UE
  • negocjuje traktaty międzynarodowe
  • z siedzibą w Brukseli

 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

- Sądownictwo -

Europejski Trybunał Obrachunkowy

- Audytor finansowy -

Europejski Bank Centralny

- Władza wykonawcza ds. polityki pieniężnej (bank centralny) -

ECJ room

ECA building

European Central Bank

  • zapewnić jednolitość interpretacji prawa europejskiego
  • ma prawo do rozstrzygania sporów prawnych między państwami członkowskimi UE, instytucjami UE, przedsiębiorstwami i osobami fizycznymi
  • z siedzibą w Luksemburgu
  • bada właściwe wykorzystanie dochodów i wydatków instytucji UE
  • z siedzibą w Luksemburgu
  • tworzy wraz z krajowymi bankami centralnymi Europejski System Banków Centralnych i w ten sposób określa politykę pieniężną UE
  • zapewnia stabilność cen euro poprzez kontrolę podaży pieniądza w krajach uczestniczących
  • z siedzibą we Frankfurcie nad Menem

Rada Unii Europejskiej

Rada Unii Europejskiej jest główną grupą decyzyjną. Ministrowie rządów państw członkowskich spotykają się (ministrowie spraw zagranicznych, rolnictwa, sprawiedliwości itp.) i omawiają ważne dla nich kwestie.

Przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego (napisanego w 2007 r., wprowadzonego w życie w 2008 r.) każde państwo członkowskie przechodzi na sześciomiesięczną zmianę na stanowisku przewodniczącego Rady. Na przykład od stycznia 2007 roku do lipca 2007 roku prezydencję sprawowały Niemcy. Sześć miesięcy wcześniej prezydencję sprawowała Finlandia. Teraz przewodniczący Unii Europejskiej przewodniczy szczytom Rady. Przewodniczący Rady jest organizatorem i kierownikiem, a jego kadencja trwa dwa i pół roku. Nie jest on uprawniony do podejmowania decyzji dotyczących Unii Europejskiej, tak jak prezydent Stanów Zjednoczonych czyni to dla tego kraju.

Państwa członkowskie o dużej liczbie ludności (Niemcy, Francja, Wielka Brytania itp.) mają więcej głosów niż państwa o małej liczbie ludności (Luksemburg, Malta itp.), ale decyzja nie może zostać podjęta, jeżeli wystarczająca liczba państw zagłosuje przeciwko tej decyzji.

Dwa razy do roku szefowie rządów (premierzy) i/lub szefowie państw (prezydenci) spotykają się, aby omówić główne kwestie i podjąć decyzje w różnych sprawach. Spotkanie to jest inne i nie tak formalne. Jest znane jako Rada Europejska.

Uwaga: To nie jest to samo, co Rada Europy, która nie jest częścią Unii Europejskiej.

Komisja Europejska

Komisja Europejska prowadzi bieżącą działalność UE i tworzy prawa, jak rząd. Ustawy pisane przez Komisję są omawiane i zmieniane przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

Komisja ma jednego przewodniczącego i 27 komisarzy, wybranych przez Radę Europejską. Przewodniczący Komisji jest mianowany przez Radę Europejską za zgodą Parlamentu Europejskiego.

Komisja działa jak rząd gabinetowy. Na każde państwo członkowskie przypada jeden komisarz, choć komisarze mają obowiązek reprezentować interesy UE jako całości, a nie swojego państwa macierzystego.

Parlament Europejski

Zobacz też: Budżet Unii Europejskiej

Parlament liczy w sumie 785 członków (zwanych posłami do Parlamentu Europejskiego lub posłami do PE). Są oni wybierani w swoich krajach co pięć lat przez obywateli krajów członkowskich Unii Europejskiej. Parlament może zatwierdzać, odrzucać lub zmieniać proponowane ustawy. Może również zwolnić Komisję Europejską. W takim przypadku cała komisja musiałaby zrezygnować z pracy.

System polityczny Unii Europejskiej. Unia posiada siedem organów (w kolorze niebieskim).Zoom
System polityczny Unii Europejskiej. Unia posiada siedem organów (w kolorze niebieskim).

Parlament jest jedynym organem wybieranym w wyborach bezpośrednichZoom
Parlament jest jedynym organem wybieranym w wyborach bezpośrednich

Polityka

W UE toczy się wiele dyskusji na temat tego, jak powinna się ona rozwijać i zmieniać w przyszłości.

Główne powody, dla których kraje europejskie połączyły siły, są natury politycznej i gospodarczej:

Państwa członkowskie

W 1951 roku sześć krajów stworzyło Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, podstawową wersję tego, czym jest obecnie UE. Te sześć państw poszło dalej i w 1957 r. utworzyło Europejską Wspólnotę Gospodarczą oraz Europejską Wspólnotę Węgla i Stali. Wielka Brytania i inne kraje zdecydowały się nie przystępować, a kiedy Wielka Brytania zmieniła zdanie, prezydent Francji Charles de Gaulle powstrzymał ją przed przystąpieniem. Kiedy nie był już prezydentem, Wielka Brytania i inni zaczęli do niej przystępować. Dziś liczy ona 27 członków, ale pomysł, że powinno ich być więcej, nie jest przez wszystkich postrzegany jako dobry.

Założyciele w 1957 r.

Połączony w 1973 r.

Połączony w 1981 r.

Odszedł w 1985 r.

Połączony w 1986 r.

Połączony w 1995 r.

Połączony w 2004 r.

Połączony w 2007 r.

Połączony w 2013 r.

  •  Chorwacja

W lewo w 2020 r.

  1. ↑ Niemcy Wschodnie i Zachodnie stały się jednym krajem w 1990 roku. Od tego czasu całe Niemcy są członkiem Unii Europejskiej.
  2. Grenlandia dołączyła jako część Danii, ale później otrzymała pewne uprawnienia do rządzenia sobą. Z tą władzą zdecydowała się opuścić EWG.
  3. Chociaż Cypr Północny jest oficjalnie częścią Cypru (i UE), w rzeczywistości nie jest kontrolowany przez rząd Cypru, a jego paszporty nie są akceptowane przez członków UE.

Serbia, Czarnogóra, Republika Macedonii, Turcja i Islandia są "krajami kandydującymi"; rozważa się ich członkostwo. Oczekuje się, że w ślad za nimi pójdą Albania, Bośnia i Hercegowina oraz Kosowo.

Ponieważ jednak w ostatnim czasie w Turcji miało miejsce wiele problemów politycznych, zwłaszcza w związku z aresztowaniem przez prezydenta Erdogana dziesiątek tysięcy rywali politycznych od czasu nieudanej próby zamachu stanu w dniu 15 lipca 2016 r., jest mało prawdopodobne, by w najbliższym czasie mógł on stać się częścią UE, ponieważ członkowie UE uważają, że obecny rząd turecki nie przestrzega praw człowieka, rządów prawa ani demokracji.

Państwa członkowskie Unii Europejskiej wyróżnione są jasnobrązowym kolorem.Zoom
Państwa członkowskie Unii Europejskiej wyróżnione są jasnobrązowym kolorem.

Motto

Zjednoczeni w różnorodności (lub razem z wieloma rodzajami ludzi w prostym angielskim), to motto Unii Europejskiej.

Motto w innych językach:

  • Bułgarski: Обединен в многообразието
  • Chorwacki: Ujedinjeni u različitosti
  • Czesc: Jednotná przeciwko rozmanitosti
  • Duńczyk: Forenet i mangfoldighed
  • Niderlandy: In verscheidenheid verenigd
  • Estoński: Ühinenud mitmekesisuses
  • Fiński: Moninaisuudessaan yhtenäinen
  • Francuzi: Unie dans la diversité
  • Niemiecki: Zjednoczony w różnorodności
  • Grecja: Ενωμένοι στην πολυμορφία
  • Węgierski: Egység a sokféleségben
  • Irlandczycy: Ní ceart go cur le chéile
  • Angielski: United in diversity
  • Łotwa: Vienota dažādībā
  • Litwin: Suvienijusi įvairovę
  • Maltańczyk: Magħquda fid-diversità
  • Polish: Zjednoczona w różnorodności
  • Portugalczyk: Unida na diversidade
  • Rumuński: Uniţi în diversitate
  • Słowacki: Zjednotení v rozmanitosti
  • Słoweniec: Združena v raznolikosti
  • Hiszpański: Unida en la diversidad
  • Szwedzki: Förenade i mångfalden



Brexit

W dniu 23 czerwca 2016 r. w Wielkiej Brytanii odbyło się referendum na temat tego, czy powinna ona pozostać w UE, czy też ją opuścić. Większość [52% do 48%] opowiedziała się za wyjazdem. Wielka Brytania opuszczająca UE jest powszechnie znana jako Brexit.

W dniu 29 marca 2017 r. rząd Zjednoczonego Królestwa uruchomił "art. 50" Traktatu o Unii Europejskiej (Traktat z Lizbony). W ten sposób rozpoczęły się negocjacje z innymi członkami UE w sprawie warunków wyjścia. Harmonogram tych negocjacji wynosi dwa lata, co oznacza, że Zjednoczone Królestwo pozostanie członkiem UE co najmniej do marca 2019 roku. Termin ten został jednak później przedłużony na wniosek rządu brytyjskiego do 31 października 2019 roku. Wielka Brytania opuściła Unię Europejską 31 stycznia 2020 r. o godzinie 23:00 czasu uniwersalnego Greenwich.

Powiązane strony

  • Obywatelstwo Unii Europejskiej
  • Wielojęzyczność
  • Brexit

AlegsaOnline.com - 2020 / 2022 - License CC3