Język i zasięg
Szwedzki (svenska) jest językiem używanym przede wszystkim w Szwecji oraz w niektórych rejonach Finlandii, zwłaszcza wzdłuż południowego i zachodniego wybrzeża oraz na Wyspach Alandzkich. Liczbę jego użytkowników ocenia się na około dziesięć milionów osób. Język ten należy do grupy skandynawskich i bywa w dużym stopniu wzajemnie zrozumiały z norweskim i duńskim, choć stopień zrozumiałości zależy od dialektu, tempa mówienia i znajomości drugiego języka. Inne języki północnogermańskie, takie jak islandzki i farerskie, są systemowo bardziej odległe i dla przeciętnego użytkownika szwedzkiego są zwykle niezrozumiałe. W całej Szwecji dominuje wariant pisany i mówiony określany jako standardowy język szwedzki, ale w mniejszych miejscowościach i na obszarach wiejskich występują liczne lokalne dialekty różniące się nie tylko słownictwem, lecz także elementami gramatyki i wymowy (słownictwie.)
Klasyfikacja i historia
Szwedzki wywodzi się z grupy północnogermańskiej i ma swoje korzenie w języku staronorweskim, którym posługiwano się w Skandynawii w epoce Wikingów. Od około XII wieku część lokalnych odmian zaczęła ewoluować w kierunku odrębnych języków; te dialekty przekształciły się z czasem w to, co dziś uważa się za norweskim, islandzkim, farerskim i duńskim. Szwedzki jest jednym z języków germańskich (językiem germańskim) i wykazuje pewne podobieństwa leksykalne z angielskim z okresu średniowiecza, częściowo za sprawą kontaktów z ludami nordyckimi w czasach, gdy Wikingowie, którzy najechali Wyspy Brytyjskie, wnosić mogli zapożyczenia w obie strony. W późniejszym średniowieczu oraz w okresie nowożytnym znaczny wpływ na słownictwo i terminologię miały kontakty handlowe ze Niemcami i regionami niderlandzkojęzycznymi (niderlandzkiego), za pośrednictwem Ligi Hanzeatyckiej i ogólnie okresu Średniowiecza, kiedy to kraje skandynawskie intensywnie handlowały z kupcami z terenów kontrolowanych przez Niemcami.
Alfabet i wymowa
W zapisie szwedzkim występują trzy litery nieobecne w standardowym angielskim alfabecie: å, ä i ö. Są to samogłoski o brzmieniach różniących się od podstawowych samogłosek łacińskich; w przybliżeniu samogłoski te opisuje się jako: å — dźwięk pośredni między [a] i [o] (przybliżenie do angielskiego "awe"), ä — dźwięk zbliżony do [ɛ] (por. angielskie "bed"), oraz ö — dźwięk pośredni między [o] i [ɛ] (przybliżony do [øː], por. niektóre realizacje głoski w angielskim "burn"). Te znaki diakrytyczne pojawiają się także w innych językach regionu; przykładowo w języku fińskim, podczas gdy w pisowniach norweskiej i duńskiej stosowane są odpowiedniki æ i ø.
Gramatyka — artykuły i rodzaje
W przeciwieństwie do angielskiego, w szwedzkim forma określonego członu może być dodawana jako sufiks do rzeczownika — mówiąc obrazowo, zdefiniowane artykuły są w praktyce umieszczone na końcu samego rzeczownika; na przykład ett hus (dom) ma formę określoną huset ("ten dom"). Język rozróżnia dwa podstawowe rodzaje gramatyczne — tzw. common (pospolity) i neuter (nijaki) — co w praktycznej nauce najczęściej nazywa się systemem płci gramatycznych. Rzeczowniki rodzaju pospolitego zwykle łączą się z formą przedimka en, natomiast rzeczowniki rodzaju nijakiego z formą ett; od rodzaju zależą również formy przymiotników i końcówki w odmianach.