Gramatyka

Wszystkie języki mają swoją własną gramatykę. Większość języków europejskich jest raczej podobna.

Język angielski wprowadza niewiele zmian w końcówkach wyrazów ("suffixes"). W językach włoskich lub 'romańskich' (takich jak francuski, włoski i hiszpański), końcówki wyrazów mają wiele znaczeń. W języku angielskim mamy ich tylko kilka: liczba mnoga i dopełniacz (John's) są najbardziej powszechne. W naszych czasownikach zrezygnowaliśmy z większości końcówek z wyjątkiem jednej: I love, you love, but she loves. To końcowe 's' pochodzi z języka anglosaskiego, który miał więcej przyrostków. Czasowniki mają końcówki, które pokazują zmiany w czasie: walked, walking.

Kolejność słów to kolejna duża różnica. Języki romańskie zazwyczaj umieszczają przymiotniki po rzeczownikach, do których się odnoszą. Na przykład, po angielsku, osoba może powiedzieć I like fast cars, ale po hiszpańsku, to jest Me gustan los coches rápidos. Kolejność słów uległa zmianie: jeżeli same słowa, bez gramatyki, zostałyby przetłumaczone na angielski, oznaczałoby to "dla mnie lubią szybkie samochody". Dzieje się tak dlatego, że hiszpański i angielski mają różne zasady dotyczące kolejności słów. W języku niemieckim czasowniki często znajdują się na końcu zdania (np. Die Katze hat die Nahrung gegessen. ), podczas gdy w języku angielskim umieszczamy je zazwyczaj pomiędzy podmiotem a przedmiotem, np. kot zjadł jedzenie.

Gramatyka pisana zmienia się powoli, ale gramatyka mówiona jest bardziej płynna. Zdania, które dziś uważają Anglicy za normalne, 100 lat temu mogły wydawać się dziwne. A mogły nie, ponieważ wiele z naszych ulubionych powiedzeń pochodzi z Autoryzowanej Wersji Biblii Króla Jakuba i od Szekspira.

Różni ludzie mówią z gramatyką, która różni się od gramatyki innych ludzi. Na przykład, ludzie, którzy używają dialektów zwanych General American English i BBC English mogą powiedzieć: I didn't do anything, podczas gdy ktoś, kto mówi w dialekcie zwanym African American Vernacular English lub AAVE może powiedzieć: I didn't do nothing. Wersja dla londyńskiej klasy robotniczej: I ain't done nuffink! Są to tak zwane podwójne przeczenia i występują prawie wyłącznie w mówionym angielskim, a rzadko w pisanym.

Różnice te nazywane są dialektami. Dialekt, którego używa dana osoba, jest zazwyczaj uzależniony od miejsca zamieszkania. Nawet jeśli dialekty języka angielskiego używają różnych słów lub kolejności słów, wciąż mają zasady gramatyki. Jednakże, kiedy piszemy w amerykańskim angielskim, gramatyka używa zasad ogólnego amerykańskiego angielskiego. Kiedy ludzie mówią o używaniu 'poprawnego angielskiego', zazwyczaj mają na myśli używanie gramatyki ogólnego brytyjskiego angielskiego, jak opisano w standardowych pracach referencyjnych. Wzorce mówionego angielskiego w Wielkiej Brytanii są często nazywane Received Pronunciation lub BBC English.

Gramatyka zajmuje się rzeczownikami, zaimkami, czasownikami, przymiotnikami, przysłówkami, przyimkami, spójnikami, zdaniami, frazami, klauzulami, wtrąceniami.

Rzeczowniki

Rzeczowniki to słowa "rzeczy", takie jak "stół i "krzesło". Są to przedmioty, rzeczy, które widzisz w codziennym życiu. Rzeczowniki pospolite to nazwy konkretnych miejsc, ludzi lub innych rzeczy, takich jak dni tygodnia. Imię 'James' jest rzeczownikiem właściwym, podobnie jak 'środa' i 'Londyn'. Rzeczowniki mogą być również rzeczami abstrakcyjnymi, takimi jak 'cierpienie' lub 'szczęście'.

Czasowniki

Czasowniki to słowa, które opisują działania: "Ryan rzucił piłkę". Stan: "I am worried". Podstawowa forma czasownika jest nazywana bezokolicznikiem. Bezokolicznik dla istnienia to "być". Słynnym przykładem jest przemowa Hamleta: To be or not to be, that is the question.

Odmiana bezokolicznika tworzy czasy czasowników.

Przymiotniki

Przymiotniki opisują rzeczowniki. Na przykład, pretty w "pretty bicycle" mówi, że rower jest ładny. Innymi słowy, "ładny" opisuje rower. Może się to również zdarzyć z miejscem. Na przykład, tall w "that's a tall building" opisuje budynek.

Gramatyka bada składnię, czyli to, jak "części mowy" pasują do siebie zgodnie z regułami i tworzą zdania. Zdania pasują do siebie i tworzą akapity.