W językoznawstwie dopełnienie to składnik zdania, który określa przedmiot lub odbiorcę działania wyrażonego przez orzeczenie. Często bywa nazywane obiektem w zdaniu — elementem, na który skierowane jest działanie czasownika. Dopełnienie występuje przede wszystkim w zdaniach z czasownikami przechodnimi, ale jego postać i rola zależą od języka i struktury gramatycznej.

Główne rodzaje i cechy

W praktyce wyróżnia się dopełnienie bezpośrednie i pośrednie. Dopełnienie bezpośrednie odpowiada na pytania "kogo? co?" i w języku polskim zwykle przyjmuje formę biernika. Dopełnienie pośrednie odpowiada na pytania "komu? czemu?" i pojawia się najczęściej w celowniku lub jako wyrażenie przyimkowe:

  • bezpośrednie — Kot zjadł śniadanie. (kogo? co?)
  • pośrednie — Wysłałem synowi list. / Wysłałem list do syna. (komu?)

Dopełnienia mogą też być wyrażone frazami przyimkowymi (np. "o coś", "na coś") lub formami zależnymi od przyimków. Ich status syntaktyczny rozpoznajemy po pozycji względem czasownika, formie fleksyjnej i pytaniach, na które odpowiadają.

Rola syntaktyczna i semantyczna

Języki różnie oznaczają dopełnienia: polski wykorzystuje przypadki (biernik, celownik), angielski porządkuje słowa i stosuje przyimki, a inne języki używają afiksów lub kolejności klityków. Dopełnienie semantycznie często odpowiada roli pacjenta, tematu lub odbiorcy czynności. W zdaniu z dwoma dopełnieniami (tzw. ditransitive) struktura może być analizowana jako S/V/O/O, gdzie S to podmiot, V to orzeczenie, a kolejne O — dwa dopełnienia.

Testy i przeciwieństwa

Gramatycy stosują kilka testów, by odróżnić dopełnienie od innych składników:

  1. odpowiedź na pytania przypadków (kogo/co vs komu/czemu),
  2. możliwość zastąpienia przez zaimek (np. "go", "mu"),
  3. wpływ na stronę bierną — dopełnienie bezpośrednie często staje się podmiotem w stronie biernej,
  4. czy usunięcie elementu zmienia sens zdania (dopełnienia są zwykle niezbędne dla pełnego sensu orzeczenia).

Ważne jest odróżnienie dopełnienia od okolicznika: dopełnienie odpowiada na pytania dotyczące przedmiotu działania, okolicznik zaś — na pytania o czas, miejsce, sposób itp.

Przykłady i uwagi terminologiczne

Przykłady ilustrujące typy dopełnień:

  • Kot zjadł śniadanie. (bezpośrednie — biernik)
  • Pies przyniósł Janie smycz. (pośrednie — celownik)
  • Uderzyła go, a potem powiedziała: "Idź stąd." (zaimek jako dopełnienie)
  • Wysłałem list do mojego syna. / Wysłałem synowi list. (alternacja przyimkowa vs. dative alternation)

Terminologia bywa rozbieżna: niektórzy gramatycy używają słowa klauzuli lub innych określeń, inni preferują nazwy takie jak "obiekt pośredni" czy "dopełnienie przyimkowe". Z kolei opis pozycji składników względem czasownika — np. że dopełnienie następuje po czasowniku — jest tylko jednym z kryteriów rozpoznawczych. Przykładowe odwołania do dalszej lektury i ram teoretycznych można znaleźć pod cytowanymi materiałami: przykładowe omówienie.

Podsumowując, dopełnienie to centralny element opisu składniowego zdań predykatowych. Rozpoznanie jego typu i funkcji pomaga w analizie znaczenia, odmiany i możliwości przekształceń zdania (np. stronie biernej czy dative alternation) oraz w porównaniach między językami.