Język norweski jest językiem urzędowym w Norwegii. Posługuje się nim ponad cztery i pół miliona osób i należy on do grupy języków północnogermańskich, które są używane w Skandynawii. Należą do nich szwedzki, duński, islandzki i farerski.

Istnieją dwie formy tego języka: bokmål (co oznacza "język książek") i nynorsk (co oznacza "nowy norweski").

Historia i pochodzenie

Norweski wywodzi się z języka staronordyckiego (starego nordyckiego), którym posługiwano się na terenie Skandynawii w epoce wikingów. Po unii personalnej z Danią (od XIV do początku XIX wieku) w piśmie i administracji przez długi czas dominował duński. W XIX wieku, w okresie odrodzenia narodowego, pojawiły się ruchy językowe dążące do stworzenia pisemnej formy odzwierciedlającej norweskie dialekty — w efekcie powstał nynorsk, opracowany m.in. przez Ivara Aasena. Równolegle do nynorsk rozwijała się forma bazująca na duńsko-norweskiej tradycji pisania, która przekształciła się w bokmål (i w jego konserwatywną odmianę riksmål).

System pisma i standardy

Norweski używa alfabetu łacińskiego rozszerzonego o trzy litery: æ, ø, å. W ciągu XX wieku przeprowadzono kilka reform ortograficznych mających na celu zbliżenie pisowni do wymowy i ujednolicenie norm. Mimo oficjalnych standardów istnieje szeroka tolerancja wobec wariantów pisowni, zwłaszcza w tekstach nieformalnych.

Bokmål i nynorsk — różnice i zastosowanie

  • Bokmål jest dominującą formą pisaną w Norwegii i używa go większość mieszkańców, szkół i mediów. Wywodzi się ze zniemczonej formy pisma używanej w okresie unii z Danią.
  • Nynorsk został zbudowany w XIX wieku na bazie zachodnich dialektów norweskich. Jest oficjalnym standardem i używany szczególnie w zachodnich częściach kraju oraz w niektórych gminach, szkołach i instytucjach publicznych.
  • Obie formy mają równy status prawny — urzędy państwowe i samorządowe muszą uwzględniać obie formy, a gminy mogą wybrać, którą formą posługują się w oficjalnych dokumentach.

Dialekty

Norwegia charakteryzuje się dużą różnorodnością dialektalną. Dialekty różnią się pod względem wymowy, słownictwa i fleksji; nie ma jednego ogólnokrajowego dialektu „standardowego” — zamiast tego Norwegowie często posługują się lokalnym dialektem w mowie potocznej, nawet w kontekście oficjalnym. Dialekty południowo-zachodnie i zachodnie wpłynęły na formę nynorsk, natomiast dialekty wschodnie i północne mają swoje odrębne cechy fonetyczne i leksykalne.

Fonetyka i gramatyka — cechy charakterystyczne

  • Wymowa norweskiego różni się regionalnie, ale język ma zachowaną akcentację sylabiczną i melodyczną intonację, która bywa mylona z tonami (szczególnie w porównaniu ze szwedzkim).
  • System gramatyczny jest typowy dla języków germańskich: rzeczowniki odmieniają się przez rodzaje (męski, żeński, nijaki) i przypadki jedynie w reliktowej formie, natomiast bogata jest fleksja czasowników przez osoby i czasy oraz użycie aspektu i trybów.
  • Słownictwo zawiera wpływy duńskie, a także zapożyczenia z angielskiego i innych języków, zwłaszcza w terminologii technicznej i kulturze popularnej.

Wzajemne zrozumienie i relacje z innymi językami skandynawskimi

Norweski jest w dużym stopniu wzajemnie zrozumiały ze szwedzkim i duńskim, zwłaszcza w formie pisanego bokmål/duńskiego i w kontakcie mówionym między sąsiednimi regionami. Islandzki i farerski są bardziej odległe, zachowując więcej cech staronordyckich.

Użycie w edukacji, mediach i administracji

W szkołach nauczane są obie formy pisemne; uczniowie zwykle uczą się zarówno bokmål, jak i nynorsk, choć dominująca forma zależy od regionu i polityki gminy. Media publiczne oferują treści w obu standardach, chociaż większość krajowych gazet i stacji korzysta z bokmål. W administracji państwowej istnieje obowiązek uwzględniania obu form pisma, a wiele dokumentów i usług dostępnych jest w obu wersjach.

Przykłady zdań (bokmål vs nynorsk)

  • Bokmål: „Jeg skriver et brev.” — Nynorsk: „Eg skriv eit brev.” (Tłum.: Piszę list.)
  • Bokmål: „Hvordan har du det?” — Nynorsk: „Korleis har du det?” (Tłum.: Jak się masz?)

Podsumowanie

Język norweski to bogata i zróżnicowana rodzina wariantów, w której współistnieją dwie oficjalne formy pisemne — bokmål i nynorsk — oraz liczne dialekty mówione. Jego historia łączy tradycje staronordyckie z wpływami duńskimi i współczesnymi zapożyczeniami, a jego pozycja w Skandynawii sprawia, że jest językiem istotnym kulturowo i komunikacyjnie w regionie.