Historia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

Akty prawne Unii 1707

Pierwszy krok w kierunku politycznego zjednoczenia został zrobiony 1 maja 1707 r., kiedy to parlamenty Szkocji i Anglii zatwierdziły akty Unii, które łączyły oba parlamenty i dwa tytuły królewskie.

Być może największą pojedynczą korzyścią dla Szkocji z Unii było to, że Szkocja mogła korzystać z wolnego handlu z Anglią i jej koloniami za granicą. Ze strony Anglii potencjalny sojusznik państw europejskich, które były wrogie Anglii, został zneutralizowany.

Pewien aspekt dawnych niezależnych królestw pozostał odrębny. Przykłady szkockich i angielskich instytucji, które nie zostały włączone do systemu brytyjskiego, to m.in: Prawo szkockie i angielskie, które pozostają odrębne, podobnie jak szkocki i angielski system bankowy, Prezbiterian Church of Scotland i Anglican Church of England również pozostały odrębne, podobnie jak systemy edukacji i szkolnictwa wyższego.

Ponieważ Szkoci byli na ogół dobrze wykształceni, wnieśli nieproporcjonalny wkład zarówno w rząd Zjednoczonego Królestwa, jak i w administrację Imperium Brytyjskiego.

Irlandia przyłącza się do Aktu Unii (1800)

Drugi etap rozwoju Zjednoczonego Królestwa wszedł w życie dnia 1 stycznia 1801 r., kiedy to Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii połączyło się z Królestwem Irlandii, tworząc Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii.

Unia ustawodawcza Wielkiej Brytanii i Irlandii została zakończona na mocy ustawy o Unii 1800. Nazwa kraju została zmieniona na "Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii". Ustawa została uchwalona w brytyjskim, a więc niereprezentatywnym, irlandzkim parlamencie, przy czym znaczną większość osiągnięto częściowo (według współczesnych dokumentów) poprzez przekupstwo, czyli przyznawanie nagród i wyróżnień krytykom w celu uzyskania ich głosów. Odrębne parlamenty Wielkiej Brytanii i Irlandii zostały zniesione, a w ich miejsce powstał zjednoczony parlament Wielkiej Brytanii. W ten sposób Irlandia stała się częścią rozszerzonej Wielkiej Brytanii. Irlandia wysłała około 100 posłów do Izby Gmin w Westminsterze i 28 równorzędnych do Izby Lordów.

wojny napoleońskie

Działania wojenne pomiędzy Wielką Brytanią a Francją zostały wznowione 18 maja 1803 roku. Cele wojny koalicyjnej zmieniły się w trakcie konfliktu: ogólne pragnienie przywrócenia monarchii francuskiej stało się ściśle związane z walką o powstrzymanie Napoleona. Konflikt napoleoński osiągnął punkt, w którym kolejni historycy mogli mówić o "wojnie światowej". Dopiero wojna siedmioletnia stała się precedensem dla powszechnego konfliktu na taką skalę.

epoka wiktoriańska

Era wiktoriańska była szczytem brytyjskiej rewolucji przemysłowej i szczytem Imperium Brytyjskiego. Chociaż powszechnie mówi się o okresie rządów królowej Wiktorii w latach 1837-1901, naukowcy debatują, czy okres wiktoriański - zdefiniowany przez różne wrażliwości i obawy polityczne, które zaczęły się kojarzyć z Wiktorianami - faktycznie zaczyna się od uchwalenia ustawy reformującej z 1832 roku. Epoka ta została poprzedzona epoką Regencji, a po niej nastąpił okres edwardiański. Druga połowa ery wiktoriańskiej zbiegła się mniej więcej z pierwszą częścią ery Belle Époque Europy kontynentalnej i innych krajów nieanglojęzycznych.

Premierzy: William Pitt Młodszy | Lord Grenville | Książę Portland | Spencer Perceval | Lord Liverpool | George Canning | Lord Goderich | Książę Wellington | Lord Grey | Lord Melbourne | Sir Robert Peel | Lord John Russell | Lord Derby | Lord Aberdeen | Lord Palmerston | Benjamin Disraeli | William Ewart Gladstone | Lord Salisbury | Lord Rosebery

Irlandia i przejście na Home Rule

Premierzy Zjednoczonego Królestwa 1900-1945

Markiz Salisbury | Arthur Balfour | Sir Henry Campbell-Bannerman | Herbert Henry Asquith | David Lloyd George | Andrew Bonar Law | Stanley Baldwin | Ramsay MacDonald | Stanley Baldwin | RamsayMacDonald | Stanley Baldwin | Neville Chamberlain | Winston Churchill

I wojna światowa

Rozbiórka Irlandii

II wojna światowa

Imperium do Wspólnoty Narodów

Kontrola Wielkiej Brytanii nad jej imperium rozluźniła się w okresie międzywojennym. Nacjonalizm wzmocnił się w innych częściach imperium, szczególnie w Indiach i Egipcie.

W latach 1867-1910 Wielka Brytania przyznała Australii, Kanadzie i Nowej Zelandii status "Dominium" (prawie całkowita autonomia w ramach imperium).

1945-1997

Koniec II wojny światowej przyniósł osunięcie się ziemi i zwycięstwo w wyborach powszechnych dla Klemensa Attlee i Partii Pracy.

W latach 50-tych XX wieku kontynuowano odbudowę kraju, a do pomocy w odbudowie zaproszono wielu imigrantów z pozostałego Imperium Brytyjskiego. W latach 50. ubiegłego wieku Wielka Brytania straciła swoje miejsce jako supermocarstwo i nie mogła już utrzymać swojego dużego Imperium. Doprowadziło to do dekolonizacji i wycofania się z prawie wszystkich swoich kolonii do 1970 roku.

Chociaż w latach 70. i 80. ubiegłego wieku Wielka Brytania przystąpiła do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, która stała się Unią Europejską w 1992 r. i dokonała ścisłej modernizacji swojej gospodarki.

Po trudnych latach 70. i 80. w latach 90. rozpoczął się okres stałego wzrostu gospodarczego, który do tej pory trwał ponad 15 lat. W porozumieniu wielkopiątkowym wiele osób uważa, że to początek końca konfliktu w Irlandii Północnej; od czasu tego wydarzenia przemoc zbrojna w tej sprawie była bardzo niewielka.

W wyborach powszechnych w 2001 roku Partia Pracy odniosła drugie z rzędu zwycięstwo.

Pomimo ogromnych marszów antywojennych w Londynie i Glasgow, Tony Blair udzielił silnego wsparcia dla inwazji Stanów Zjednoczonych na Irak w 2003 roku. Czterdzieści sześć tysięcy żołnierzy brytyjskich, jedna trzecia łącznej siły armii brytyjskiej (siły lądowe), aktywnie uczestniczyło w inwazji na Irak, a następnie brytyjskie siły zbrojne były odpowiedzialne za bezpieczeństwo w południowym Iraku w okresie poprzedzającym wybory w styczniu 2005 roku.

W 2007 roku odbyła się premiera Tony'ego Blaira, a następnie Gordona Browna. Następny premier, David Cameron, został wybrany w 2010 roku. Podczas jego pierwszej kadencji Szkocka Partia Narodowa (SNP) wygrała wybory do szkockiego parlamentu w 2011 roku. 18 września 2014 roku SNP przeprowadziła referendum, w którym zapytała mieszkańców Szkocji, czy chcą być niezależni od Wielkiej Brytanii. 55% wyborców chciało pozostać w Wielkiej Brytanii.

David Cameron został ponownie wybrany w 2015 r. w związku z obietnicą przeprowadzenia referendum na temat tego, czy Wielka Brytania powinna opuścić Unię Europejską. Odbyło się ono 23 czerwca 2016 roku i wygrała kampania "Leave" z 52% głosów. Następnie Cameron podałby się do dymisji i zostałby zastąpiony przez Theresę May jako premier, która poprowadzi kraj do procesu "Brexit".

W styczniu 2020 roku doszło do Brexitu.

Ataki terrorystyczne

W Wielkiej Brytanii miały też miejsce dwa incydenty terrorystyczne w Londynie w XXI wieku.

7 lipca 2005 r. w godzinach porannego szczytu o 8:50 w londyńskim metrze wybuchły trzy bomby, a czwarta - godzinę później w autobusie na placu Tavistock. Atak, dokonany przez muzułmańskich ekstremistów, zabił 52 osoby i zranił ponad 700 innych.

W dniu 22 marca 2017 r., dokładnie rok po zamachach bombowych w Brukseli, w zamachu w Westminsterze w 2017 r. w pobliżu Izb Parlamentu zginęło pięć osób. Jedną z nich był napastnik, Khalid Masood, który dźgnął nożem również oficera Policji Metropolitalnej, który później zmarł z powodu obrażeń.

W dniu 22 maja 2017 r. na Manchester Arenie miały miejsce "dwa zamachy bombowe", w których zginęło 19 osób, a 50 zostało rannych. Jest to podejrzenie samobójczego zamachu bombowego.

• Zjednoczone Królestwo
• Imperium Brytyjskie
• Historia Europy
• Historia Anglii