Historia Anglii: Anglosasi, Wikingowie, Tudorowie i Stuartowie

Główne artykuły: Prehistoryczna Brytania i Rzymska Brytania

Archeologia pokazuje, że ludzie przybyli do południowej Anglii na długo przed resztą Wysp Brytyjskich, prawdopodobnie ze względu na przyjazny klimat pomiędzy i w czasie epoki lodowcowej dawno temu.

Juliusz Cezar najechał to, co jest teraz Anglią w 55 i 54 roku p.n.e., jako część wojen galicyjskich, i został pokonany. Napisał w De Bello Gallico, że było tam wiele plemion, bardzo podobnych do innych plemion celtyckich w Europie. Monety, a później historycy rzymscy, podali nam nazwiska niektórych władców tych plemion i to, co robili.

W 43 r. n.e. Klaudiusz z powodzeniem zaatakował Anglię, lądując 40 000 żołnierzy w Galii w Richborough w Kent.

Przez setki lat to, co teraz jest Anglią, było rzymską prowincją, Britanią. Później Rzymianie zrezygnowali z tej prowincji i pozostawili lud celtycki samemu sobie, gdy Cesarstwo Rzymskie zaczęło się rozpadać. Wpływy Rzymian sprawiły, że terytorium Anglii doświadczyło jedności już przed przybyciem Anglików.

Analiza ciał ludzkich znalezionych na starożytnym cmentarzu niedaleko Abingdon w Anglii pokazuje, że imigranci saksońscy i rodowici Brytyjczycy żyli obok siebie.

Populacja rzymsko-brytyjska (Brytyjczycy) została zasymilowana. Osada (lub inwazja) Anglii nazywana jest podbojem saskim, albo anglosaskim lub angielskim.

Od IV wieku n.e. wielu Brytyjczyków opuściło Kanał La Manche z Walii, Kornwalii i południowej Brytanii i zaczęło osiedlać się w zachodniej części Galii (Armoryka), gdzie założyli nowy naród: Brittany. Brytyjczycy nadali swojemu nowemu krajowi nazwę i język bretoński, Brezhoneg, język siostrzany Walijczyków i Kornwalijczyków. Nazwa "Bretania" (od "Małej Brytanii") powstała w tym czasie, aby powiedzieć nowej Brytanii oprócz "Wielkiej Brytanii". Brezhoneg jest nadal używany w Bretanii.

Wikingowie

Po okresie najazdów, Wikingowie zaczęli również osiedlać się w Anglii i handlować, ostatecznie kontrolując obszar zwany Danelaw od końca IX wieku. Jedna z osad wikingów znajdowała się w Yorku, zwanym przez wikingów Jorvik. Panowanie Wikingów pozostawiło ślady w języku angielskim - ponieważ staroangielski był już spokrewniony z Old Norse, wiele nordyckich słów zaczęto używać w tym czasie w języku angielskim.

Klęska króla Harolda Godwinsona w bitwie pod Hastings w 1066 r. przeciwko księciu Wilhelmowi II z Normandii, zwanemu później Wilhelmem I z Anglii, oraz następujący po niej podbój Anglii przez Normanów spowodował istotne zmiany w historii Wielkiej Brytanii. William nakazał napisanie Księgi Kopuły. Było to badanie całej ludności, ich ziemi i majątku, aby pomóc w zbieraniu podatków.

William władał też Normandią, wtedy potężnym księstwem we Francji. William i jego szlachta przemawiali i sprawowali władzę na dworze w Anglo-Normanie, w Normandii i w Anglii. Używanie języka anglo-normańskiego przez arystokrację było podtrzymywane przez wieki i miało wielki wpływ na rozwój starej angielszczyzny na średni język angielski.

W Anglii średniowiecze było czasem wojny, wojny domowej, od czasu do czasu rebelii i wielu parceli wśród szlachty i rodziny królewskiej. Anglia miała więcej niż wystarczającą ilość zbóż, produktów mlecznych, wołowiny i baraniny. Międzynarodowa gospodarka kraju opierała się na handlu wełną, gdzie wełna z północnej Anglii była sprzedawana flandryjskim handlarzom tekstylnym do wyrobu sukna. Średniowieczna polityka zagraniczna była również kształtowana przez stosunki z flamandzkim przemysłem sukienniczym. W XV wieku rozwinął się angielski biznes sukienniczy, dzięki czemu Anglicy również stali się bogatsi.

Za panowania Henryka II, król otrzymał od barona i Kościoła pewną władzę z powrotem. Następca Henryka, Ryszard I "Lewie Serce", wziął udział w trzeciej krucjacie i bronił swoich terytoriów francuskich przed Filipem II Francuzem. Jego młodszy brat, Jan, który poszedł za nim jako król, nie miał tyle szczęścia, co stracił Normandię i wiele innych terytoriów francuskich. W 1215 r. baronowie doprowadzili do zbrojnego buntu i zmusili go do podpisania Magna Carty, co nałożyło prawne ograniczenia na osobiste uprawnienia króla.

Panowanie Edwarda I (1272-1307) było dość udane. Edward wzmocnił władzę swojego rządu i powołał pierwszy angielski parlament. Podbił Walię. Jego syn, Edward II, przegrał bitwę pod Bannockburn przeciwko Szkocji.

Czarna Śmierć, epidemia, która rozprzestrzeniła się na całą Europę i część Azji, dotarła do Anglii w 1349 roku i zabiła być może nawet jedną trzecią ludności.

Edward III przekazał ziemię potężnym rodom szlacheckim, w tym wielu ludziom z królewską krwią. Ponieważ w dzisiejszych czasach ziemia była jak władza, niektórzy potężni ludzie mogli teraz próbować ubiegać się o koronę.

Wojny Róż zakończyły się zwycięstwem Henryka Tudora, który został królem Anglii Henrykiem VII, w bitwie pod Bosworth Field w 1485 r., gdzie zginął król Yorkist, Ryszard III.

Jego syn, Henryk VIII rozstał się z Kościołem rzymskokatolickim w sprawie rozwodu z Katarzyną Aragońską. Chociaż jego pozycja religijna nie była całkowicie protestancka, doprowadziło to do zerwania Kościoła Anglii z Kościołem rzymskokatolickim. Nastąpił czas wielkich religijnych i politycznych kłopotów, a także angielskiej reformacji.

Henryk VIII miał trójkę dzieci, z których wszystkie nosiły Koronę. Pierwszym, który rządził był Edward VI z Anglii. Mimo że był inteligentny, miał zaledwie dziesięcioro lat, kiedy objął tron w 1547 roku.

Gdy Edward VI zmarł na gruźlicę w 1553 r. Maria I objęła tron, gdy w Londynie kibicowały jej tłumy, co według ówczesnych ludzi było największym przejawem uczucia do tudorskiego monarchy. Maryja, wierna katoliczka, która była pod wielkim wpływem katolickiego króla Hiszpanii i Świętego Cesarza Rzymskiego, Karola V, próbowała przywrócić kraj do katolicyzmu. Doprowadziło to do 274 poparzeń protestantów i wiele nienawiści od jej ludu. Maria utraciła Calais, ostatnie angielskie posiadłości na kontynencie, a pod koniec swego panowania stała się jeszcze bardziej niepopularna (poza katolikami).

Panowanie Elżbiety przywróciło pewien porządek w Anglii w 1558 roku. Kwestia religijna, która podzieliła kraj od czasów Henryka VIII, została rozwiązana przez Elżbietańskie Osiedle Religijne, które założyło Kościół Anglii w takiej samej formie, jaką ma dzisiaj.

Handel niewolnikami, który uczynił z Wielkiej Brytanii wielką potęgę gospodarczą, rozpoczął się od Elżbiety, która w 1562 r. dała Johnowi Hawkinnowi pozwolenie na rozpoczęcie handlu.

Rząd Elżbiety był bardziej spokojny, poza buntem hrabiów północnych w 1569 r., i udało jej się zmniejszyć władzę starej szlachty i rozszerzyć władzę swojego rządu. Jednym z najsłynniejszych wydarzeń w historii wojskowości angielskiej był rok 1588, kiedy to hiszpańska Armada przegrała z angielską flotą, dowodzoną przez sir Francisa Drake'a. Rząd Elżbiety uczynił wiele, aby wzmocnić swój rząd i sprawić, by prawo powszechne i administracja były bardziej skuteczne w całej Anglii.

Ogólnie rzecz biorąc, okres Tudorów jest postrzegany jako ważny, co prowadzi do wielu pytań, na które trzeba by odpowiedzieć w następnym stuleciu podczas angielskiej wojny domowej. Były to pytania o to, ile władzy powinien mieć monarcha i Parlament, a ile jeden powinien kontrolować drugi.

Elżbieta umarła bez dzieci, które mogły przejąć po niej tron. Jej najbliższym męskim protestanckim krewnym był król Szkocji, Jakub VI, z rodu Stuartów, więc został Jakubem I z Anglii, pierwszym królem całej wyspy Wielkiej Brytanii, chociaż rządził Anglią i Szkocją jako odrębnymi krajami.

Angielska wojna domowa rozpoczęła się w 1642 roku, głównie z powodu konfliktów między synem Jakuba, Charlesem I, a Parlamentem. Klęska armii rojalistycznej przez Armię Nowego Wzoru Parlamentu w bitwie pod Naseby w czerwcu 1645 roku zniszczyła większość sił królewskich. Schwytanie i proces Karola doprowadził do jego ścięcia w styczniu 1649 r. w Whitehall Gate w Londynie. W 1653 r. ogłoszono republikę, a Oliver Cromwell został lordem protektorem. Po jego śmierci, jego syn Richard Cromwell poszedł za nim do biura, ale wkrótce zrezygnował. Monarchia została przywrócona w 1660 r., po okresie anarchii w Anglii, z królem Karolem II ponownie w Londynie.

W 1665 r. Londyn został dotknięty plagą, a następnie, w 1666 r., stolica została spalona na 5 dni przez Wielki Pożar, niszcząc około 15.000 budynków.

W 1689 roku holenderski protestant William z Orange zastąpił króla katolickiego Jakuba II w tzw. chwalebnej rewolucji. Jednak w Szkocji i Irlandii katolicy lojalni wobec Jakuba II nie byli tak szczęśliwi, a po niej nastąpiła seria krwawych buntów. Te rebelie trwały do połowy XVIII wieku, kiedy to Karol Edward Stuart został pokonany w bitwie pod Culloden w 1746 roku.

Pierwszy Akt Unii uczynił Szkocję, Anglię i Walię jednym krajem. Historia Anglii po tym Akcie z 1707 r. jest częścią historii Wielkiej Brytanii.