londyńskie metro

London Underground to system elektrycznych pociągów, które znajdują się w Londynie, w Wielkiej Brytanii. Jest to najstarsza kolej podziemna na świecie. Zaczęło działać w 1863 roku jako Metropolitan Railway. Po otwarciu system został skopiowany w wielu innych miastach, na przykład w Nowym Jorku i Madrycie. Mimo że nazywa się metrem, około połowa metra znajduje się nad ziemią. "Tube" to slangowa nazwa londyńskiego metra, ponieważ tunele dla niektórych linii są okrągłe rury biegnące przez ziemię. Metro obsługuje 270 stacji i ponad 408 km torów. W latach 2006-2007 z metra skorzystało ponad 1 miliard pasażerów.

Systemy kolei podziemnej w innych miastach mogą być nazywane metrem (jak Tyne and Wear Metro w północno-wschodniej Anglii) lub metrem (Glasgow Subway w Szkocji i w większości Ameryki Północnej). Subway jest również używane w Wielkiej Brytanii w odniesieniu do podziemnych chodników.

Historia

Początki

Linia Metropolitan była pierwszą częścią metra, która powstała. Została otwarta w 1863 roku. Kursowała wtedy między Paddington a Farringdon. Przewoziła 40 000 pasażerów dziennie. Później została wydłużona. Linia District Line została zbudowana przez inną firmę. W 1884 roku ukończono linię Circle Line. Wszystkie te linie początkowo korzystały z lokomotyw parowych.

W 1890 roku uruchomiono linię wykorzystującą kolejki elektryczne. Znajdowała się ona znacznie głębiej pod ziemią niż pozostałe linie. Obecnie jest to część Linii Północnej. Takich linii powstało więcej. Ludziom się one podobały, więc w 1905 roku linie, które używały parowozów zostały zmienione na elektryczne.

W XX wiek

Ponieważ różne linie były prowadzone przez różne firmy, zmiana linii była trudna. W latach 1900-1902 Charles Yerkes kupił większość firm i utworzył spółkę o nazwie Underground Electric Railways of London Company Ltd, w skrócie UERL.

W latach 30. i 40.

W 1933 roku powstała spółka złożona z wszystkich firm autobusowych, tramwajowych i metra, zwana London Passenger Transport Board (LPTB). Planowała ona wydłużyć sieć, ale II wojna światowa to powstrzymała. W czasie wojny niektóre stacje metra były używane jako schrony przed bombami.

Po wojnie

Po wojnie więcej pasażerów korzystało z metra. Dokonano drobnych zmian: Victoria Line została otwarta w latach 60-tych, a obecnie Piccadilly Line została przedłużona do lotniska Heathrow w 1977 roku. Jubilee Line została otwarta w 1979 roku, a przedłużona do Stratford 20 lat później. Night Tube została wprowadzona w 2016 roku.

Pseudonim "the Tube" pochodzi od okrągłych tuneli, którymi jeżdżą niektóre pociągi. Pokazany "pociąg rurowy" znajduje się w tunelu w pobliżu stacji Hendon Central, Londyn.
Pseudonim "the Tube" pochodzi od okrągłych tuneli, którymi jeżdżą niektóre pociągi. Pokazany "pociąg rurowy" znajduje się w tunelu w pobliżu stacji Hendon Central, Londyn.

Sieć

Pociągi

System wykorzystuje dwa rodzaje pociągów, duży typ - tzw. sub surface trains oraz mniejszy typ - deep level trains. Te duże są używane w tunelach prostokątnych (District Line, Metropolitan Line, Circle Line), te małe w tunelach okrągłych. Większość linii ma różne pociągi, choć pasują one do jednej z tych dwóch kategorii.

Stacje

Pociągi metra dojeżdżają zazwyczaj do 270 stacji. 14 stacji znajduje się poza Londynem.

Linie

Nazwa

Kolor mapy

Pierwsza operacja

Typ

Długość

No.
Sta

Bieżące zapasy

Tripsper
annum (×1000)

Średnia podróż na
milę (×1000)

Linia Bakerloo

Brązowy

1906

DeepTube

23.2 km14
.5 mi

25

1972 Zapasy

111,136

7,665

Linia centralna

Czerwony

1900

DeepTube

74.0 km46.0 mi

49

1992 Zasób

260,916

5,672

Linia okręgu

Żółty

1871


Podpowierzchniowa

27.2 km17.0 mi

36

S Stock

114,609

4,716

Linia okręgowa

Zielona

1868


Podpowierzchniowa

64.0 km40.0 mi

60

S Stock

208,317

5,208

Linia Hammersmith & City

Różowy

1864


Podpowierzchniowa

25.5 km15
.9 mi

29

S Stock

114,609

4,716

Linia Jubilee

Silver

1979

DeepTube

36,2 km22
,5 mi

27

1996 Zasób

213,554

9,491

Linia metropolitalna

Ciemna Magenta

1863


Podpowierzchniowa

66.7 km41
.5 mi

34

S Stock

66,779

1,609

Linia północna

Czarny

1890

DeepTube

58.0 km36.0 mi

50

1995 Zasób

252,310

7,009

Linia Piccadilly

Ciemnoniebieski

1906

DeepTube

71.0 km44
.3 mi

53

1973 Zapasy

210,169

4,744

Linia Wiktorii

Jasnoniebieski

1968

DeepTube

21.0 km13
.3 mi

16

2009 Zapasy

199,988

15,093

Linia Waterloo & City

Turkusowy

1898

DeepTube

2,5 km1
,5 mi

2

1992 Zasób

15,892

10,595

1.      Przed 1937 r. znany jako Central London.

2.      Wspólna linia kolei Metropolitan i District rozpoczęła działalność w kształcie podkowy, kompletna pętla została utworzona w 1884 roku, a obecna spirala w 2009 roku. Linia ta była określana jako Circle line co najmniej od 1936 roku i po raz pierwszy pojawiła się oddzielnie na mapie metra w 1948 roku.

3.      Pierwotnie wspólne połączenie kolei Great Western i Metropolitan, linia ta pojawiła się po raz pierwszy oddzielnie na mapie metra w 1990 roku.

4.      Nazwa pochodzi z 1937 roku.

5.      Do 1994 roku linia Waterloo & City była obsługiwana przez British Rail i jej poprzedników.

Strefa 1 (strefa centralna) sieci metra jak wyglądałaby w rzeczywistości
Strefa 1 (strefa centralna) sieci metra jak wyglądałaby w rzeczywistości

Dostęp do stacji

Kiedy budowano większość stacji londyńskiego metra, nie brano pod uwagę dostępu dla osób niepełnosprawnych i wózków inwalidzkich. Podczas gdy wiele stacji naziemnych ma tylko kilka stopni na peron, prawie wszystkie stacje metra mają niektóre z 410 schodów ruchomych i 112 wind (podnośników). Nowsze stacje są przystosowane dla osób niepełnosprawnych, a wiele starszych stacji jest przystosowywanych dla osób niepełnosprawnych podczas renowacji lub przebudowy. Od 2004 roku mapy wewnątrz pociągów pokazują, które stacje mają bezstopniowy dostęp z poziomu ulicy. Transport for London planuje mieć sieć ponad 100 w pełni dostępnych stacji do 2020 roku, co oznacza, że 75% podróży Tube może być wykonane z bezstopniowym dostępem.

Schody ruchome w londyńskim metrze są jednymi z najdłuższych w Europie. Działają 20 godzin na dobę, 364 dni w roku i korzysta z nich 13 000 osób na godzinę, przy czym 95% z nich działa w jednym czasie.

Schody ruchome na stacji Bank na Linii Północnej.
Schody ruchome na stacji Bank na Linii Północnej.

Bezpieczeństwo

Wypadki

W historii metra było stosunkowo niewiele wypadków. Większość z nich zdarza się, gdy ludzie przypadkowo spadają na tory. Na niektórych stacjach na środku torów znajdują się doły, które zapobiegają obrażeniom w razie upadku na tory. Nowo przebudowane części systemu, szczególnie na linii Jubilee, posiadają drzwi peronowe. Drzwi te otwierają się tylko wtedy, gdy pociąg się zatrzymuje i zapobiegają wypadnięciu lub zeskoczeniu na tory.

Drzwi peronowe

Na podziemnych stacjach przedłużenia linii Jubilee Line (Westminster - North Greenwich) zainstalowano przesuwane drzwi peronowe, aby zapobiec wypadaniu ludzi z peronu na tory i zniechęcić do popełniania samobójstw.

Ataki bombowe

W latach 30-tych, 70-tych i 90-tych metro było wielokrotnie bombardowane przez IRA i z tego powodu na stacjach i wokół nich nie było koszy na śmieci aż do niedawna, kiedy to w niektórych częściach systemu wprowadzono przezroczyste plastikowe worki. 7 lipca 2005 roku miały miejsce trzy ataki radykalnych islamskich terrorystów na dwa pociągi Circle Line i jeden Piccadilly Line.

Palenie

Palenie nie jest dozwolone w żadnej części metra. Został on zakazany po pożarze na stacji King's Cross w 1987 roku.

Drzwi ekranowe peronu na stacji Westminster.
Drzwi ekranowe peronu na stacji Westminster.

Krytyka

Osoby dojeżdżające do pracy w Londynie często narzekają na metro. Nawet gazety, zwłaszcza Evening Standard, często krytykują ten system.

Zazwyczaj skargi dotyczą opóźnień, przepełnienia i opłat za przejazd. Czasami zdarzają się strajki pracowników londyńskiego metra.

Taryfy

Opłaty za przejazd londyńskim metrem są obecnie najdroższe spośród wszystkich systemów kolejowych na świecie, wliczając w to luksusowy Orient Express, i nadal rosną na bardzo wysokim poziomie. Obawy budzi również ogromna różnica pomiędzy opłatami za przejazd kartą ostrygową a opłatami gotówkowymi, przy czym krytykowane jest to, że wysokie opłaty gotówkowe zniechęcą turystów i jednodniowych gości Londynu do podróżowania po City.

Opóźnienia

Ponieważ metro jest bardzo starym systemem, często konieczne są prace inżynieryjne, które często powodują opóźnienia. Mogą być również inne powody, na przykład awarie sygnalizacji lub inne awarie. Klienci mogą ubiegać się o zwrot pieniędzy, jeśli ich podróż metrem jest opóźniona o więcej niż 15 minut z powodu problemów, na które wpływ ma Transport For London.

Przeludnienie

Ponieważ o wiele więcej osób dojeżdżających do pracy korzysta z metra niż planowano, często dochodzi do przepełnienia. Może to powodować stres i frustrację z powodu systemu metra wśród osób dojeżdżających do pracy. Według raportu posłów, osoby dojeżdżające do pracy przeżywają "codzienną traumę" i często zmuszone są do podróżowania w "nieznośnych warunkach".

Spór zbiorowy

Ponieważ siecią londyńskiego metra podróżuje codziennie tak wielu pasażerów, strajki lub akcje protestacyjne w sieci metra mają bardzo duży wpływ na ruch uliczny w Londynie i mogą oddziaływać na londyńską gospodarkę. Londyńskie metro i związki zawodowe kolei twierdzą, że znajdują się pod silną presją ze strony pracującego społeczeństwa, prywatnych przedsiębiorstw i departamentów rządowych.

Akcje strajkowe w londyńskim metrze mają miejsce z wielu powodów, w tym dla zdrowia i bezpieczeństwa, warunków pracy i poziomu płac. Pod koniec lat 70. doszło do kilku takich strajków.

AlegsaOnline.com - 2020 - License CC3