Partia Pracy (Wielka Brytania)

Większość zwolenników Partii Pracy wierzy w następujące rzeczy:

• Koleje w Zjednoczonym Królestwie powinny zostać przywrócone do własności publicznej (znane również jako renacjonalizacja kolei).
• Rząd powinien inwestować pieniądze w rozbudowę i modernizację transportu publicznego (np. autobusów i pociągów).
• Należy podnieść podatki od miliardowych i wielomilionowych przedsiębiorstw.
• Należy podnieść podatek od dochodów 5% najlepiej zarabiających.
• Rząd powinien zrobić więcej, aby zwalczać unikanie płacenia podatków.
• Wsparcie dla związków zawodowych.
• Rząd powinien mieć możliwość nałożenia ograniczeń na to, ile właściciele mogą pobierać czynszu (znanych również jako kontrola czynszów).
• Płaca minimalna powinna zostać zwiększona.
• Wspieraj prawa pracownicze.
• Należy wybudować więcej domów komunalnych.
• Sprzeciw wobec oszczędności.
• Zwiększenie wydatków na Narodową Służbę Zdrowia (NHS).
• Wspieraj państwo opiekuńcze.
• Należy zlikwidować czesne na uniwersytetach.

Partia powstała oficjalnie w 1906 roku, tuż po wyborach powszechnych, jako następca utworzonego w 1900 roku Komitetu Przedstawicieli Pracy. W 1918 r. partia przyjęła nową konstytucję, w której zobowiązała się do socjalizmu, czyli uspołecznienia przemysłu. Można to znaleźć w klauzuli 4. Partia Pracy po raz pierwszy wygrała wybory powszechne w 1945 roku. Od 1951 roku Labour była w opozycji przez trzynaście lat, podczas których doszło do poważnych walk pomiędzy lewym i prawym skrzydłem partii. Przywódcą lewego skrzydła był Aneurin Bevan. Jego zwolennicy nazywani byli "Bevanitami". Chcieli oni mniej konfrontacyjnej polityki w sprawach zagranicznych i bardziej socjalistycznych działań. Przywódcami prawego skrzydła byli Clement Attlee i Hugh Gaitskell. Uważali oni, że zachodni kapitalizm bardzo się zmienił i że socjalizm i własność publiczna nie są już tak ważne. Gaitskell próbował usunąć klauzulę 4 z konstytucji partii na konferencji w 1959 roku, ale nie udało mu się.

W 1994 r. Tony Blair zmusił Partię Pracy do rezygnacji z Klauzuli 4. Był to ważny krok do zmiany partii w "New Labour".

W 2015 roku kandydat typu "dark horse" Jeremy Corbyn ogłosił swoją kandydaturę na lidera Partii Pracy. Początkowo uważano go za kandydata socjalistycznego marginesu, ale później stał się głównym kandydatem w sondażach i uzyskał poparcie większości związków zawodowych zrzeszonych w Partii Pracy, a także trzech związków niezrzeszonych. W dniu 12 września 2015 r. został wybrany na lidera Partii Pracy, uzyskując w pierwszej turze głosowania osuwający się w dół wynik 59,5% głosów.

Poprzedni liderzy (od 1906 r.)

• Keir Hardie, 1906-1908
• Arthur Henderson, 1908-1910
• George Nicoll Barnes, 1910-1911
• Ramsay MacDonald, 1911-1914
• Arthur Henderson, 1914-1917
• William Adamson, 1917-1921
• John Robert Clynes, 1921-1922
• Ramsay MacDonald, 1922-1931
• Arthur Henderson, 1931-1932
• George Lansbury, 1932-1935
• Clement Attlee, 1935-1955
• Hugh Gaitskell, 1955-1963
• George Brown, 1963 (aktorstwo)
• Harold Wilson, 1963-1976
• James Callaghan, 1976-1980
• Michael Foot, 1980-1983
• Neil Kinnock, 1983-1992
• John Smith, 1992-1994
• Margaret Beckett, 1994 (aktorstwo)
• Tony Blair, 1994-2007
• Gordon Brown, 2007-2010
• Harriet Harman, 2010 (aktorstwo)
• Ed Miliband, 2010-2015
• Harriet Harman, 2015 (aktorstwo)
• Jeremy Corbyn, 2015-2020
• Keir Starmer, 2020-obecnie