Theresa Mary, Lady May (z domu Brasier, urodzona 1 października 1956 r.) jest brytyjską polityk i pełniła funkcję premiera Zjednoczonego Królestwa w latach 2016–2019. Była drugą kobietą w historii Wielkiej Brytanii, która objęła urząd premiera, po Margaret Thatcher.
Wczesne życie i wykształcenie
Urodziła się w Eastbourne w Sussex, a wychowała się w Oxfordshire. Studiowała geografię na St Hugh’s College w Oksfordzie. Po studiach pracowała w sektorze finansowym i w administracji; doświadczenie zawodowe zdobywała m.in. w Banku Anglii i w organizacjach związanych z rozliczeniami płatności.
Kariera polityczna
Theresa May jest od 1997 r. posłanką do parlamentu (posłanką) okręgu wyborczego Maidenhead w Izbie Gmin. W latach 2010–2016 pełniła funkcję ministra spraw wewnętrznych w konserwatywnym rządzie Davida Camerona, gdzie zajmowała się m.in. polityką imigracyjną, kwestiami bezpieczeństwa wewnętrznego i przeciwdziałaniem terroryzmowi.
Po referendum ws. członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej w 2016 r., w którym wygrało wyjście z UE, David Cameron podał się do dymisji. Theresa May wygrała wyścig o przywództwo Partii Konserwatywnej i 13 lipca 2016 r. objęła urząd premiera.
Okres urzędowania i Brexit
Jako premier May rozpoczęła negocjacje dotyczące warunków wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej (Brexit). W maju 2017 r. podała się do zaskakującego przyspieszenia wyborów parlamentarnych — celem było wzmocnienie mandatu do negocjacji — jednak wybory te zakończyły się utratą przez konserwatystów większości i powstaniem rządu mniejszościowego wspieranego przez Demokratyczną Unię Partii (DUP).
Jej proponowana umowa wyjściowa (Withdrawal Agreement) była wielokrotnie poddawana głosowaniom w Izbie Gmin i ostatecznie trzykrotnie odrzucona. Największą porażką był wynik z 15 stycznia 2019 r., kiedy projekt umowy został odrzucony głosami 432 do 202. W efekcie rząd May wielokrotnie stawał w obliczu kryzysu politycznego i rosnącej presji zarówno ze strony opozycji, jak i wewnątrz własnej partii.
Wewnętrzne napięcia i głosowania zaufania
W grudniu 2018 r. 48 deputowanych konserwatywnych złożyło do przewodniczącego Komisji 1922, sir Grahamowi Brady'emu, listy wyrażające brak zaufania wobec przywództwa May, co uruchomiło procedurę głosowania w ramach partii. Theresa May przeszła to wewnętrzne głosowanie o przywództwo — otrzymała poparcie dużej liczby posłów.
Po porażce umowy w styczniu 2019 r. przywódca laburzystów Jeremy Corbyn zgłosił wotum nieufności wobec rządu. Rząd May przetrwał to głosowanie, wygrywając 325 do 306 głosów.
Decyzja o rezygnacji i zakończenie urzędowania
W marcu 2019 r. Theresa May zadeklarowała, że jeśli Parlament przyjmie jej umowę z Brexitu, poda się do dymisji jako premier, aby umożliwić wybranie nowego przywódcy, który poprowadzi drugą fazę negocjacji po wyjściu z UE. 24 maja 2019 r. ogłosiła, że rezygnacja z funkcji lidera Partii Konserwatywnej wejdzie w życie 7 czerwca 2019 r. Pozostała jednak na stanowisku premiera do czasu wyboru i zaprzysiężenia jej następcy — w lipcu 2019 r. został nim Boris Johnson.
Dziedzictwo i rola publiczna
- May zapisała się w historii jako premier, której kadencja zdominowana była przez negocjacje i polityczne konsekwencje Brexitu.
- Jako była minister spraw wewnętrznych była również postrzegana jako polityk skupiony na kwestiach bezpieczeństwa, imigracji i porządku publicznego.
- Jej czas w urzędzie ujawnił głębokie podziały w brytyjskiej polityce i w samej Partii Konserwatywnej, a także skomplikowany charakter procesu opuszczania Unii Europejskiej.
Życie prywatne
Theresa May jest żoną Philipa Maya (ślub 1980). Cechuje ją powściągliwy styl bycia i skoncentrowanie na pracy politycznej; pozostaje jedną z bardziej rozpoznawalnych postaci brytyjskiej sceny publicznej ostatnich lat.
