Europejska karta języków regionalnych lub mniejszościowych (ECRML) jest traktatem europejskim, który został przyjęty w 1992 roku.
Został on zaprojektowany przez Radę Europy w celu ochrony i promowania historycznych języków regionalnych i mniejszościowych w Europie. Ma ona zastosowanie wyłącznie do języków tradycyjnie używanych przez obywateli Państw-Stron, które bardzo różnią się od języka większościowego lub urzędowego. Traktat nie chroni języków, którymi posługują się niedawni imigranci z innych krajów. Ponadto, traktat nie chroni lokalnych dialektów języka urzędowego lub języka większościowego.
Aby być chronionym, język musi być używany albo przez ludzi mieszkających w regionie lub obszarze kraju, albo przez mniejszość w całym kraju (języki takie jak jidysz i język romski są objęte traktatem, nawet jeśli nie ma "regionu romskiego").
Krajowe języki urzędowe nie są objęte traktatem, ale niektóre regionalne języki urzędowe są nim objęte. Na przykład język kataloński jest językiem urzędowym tylko w jednym z regionów Hiszpanii, a zatem może korzystać z traktatu. Jednak język irlandzki nie może, ponieważ jest językiem urzędowym w Irlandii, nawet jeśli jest językiem mniejszościowym. Język irlandzki jest jednak chroniony w Irlandii Północnej, ponieważ nie jest językiem urzędowym ani narodowym Wielkiej Brytanii.
Francja podpisała traktat, ale francuska konstytucja nie zezwala rządowi na wspieranie języka innego niż francuski.
Są dwa poziomy ochrony. Każdy kraj, który podpisał traktat, musi zapewnić wszystkim kwalifikującym się językom niższy poziom ochrony. Kraje mogą podjąć decyzję o przyznaniu niektórym językom wyższego poziomu ochrony. Kraje muszą wtedy zrobić 35 rzeczy.
