Język rosyjski — charakterystyka, pochodzenie i zasięg

Standardowy język rosyjski nazywany jest również współczesnym rosyjskim literackim (Современный русский литературный язык). Po raz pierwszy pojawił się na początku XVIII wieku. Piotr Wielki pracował wówczas nad unowocześnieniem państwa. Standardowy język rosyjski wyrastał z dialektu rosyjskiego, którym posługiwali się ludzie w Moskwie i okolicach. W pewnym sensie, standardowy rosyjski był również jak rosyjski używany w urzędach państwowych we wcześniejszych wiekach.

Michaił Łomonosow napisał pierwszą książkę o gramatyce rosyjskiej w 1755 roku. W 1783 roku Rosyjska Akademia Nauk wydała pierwszy pełny słownik języka rosyjskiego. Gramatyka, słownictwo i wymowa języka rosyjskiego stały się stabilne i zostały ujednolicone pod koniec XVIII i w XIX wieku. Był to "złoty wiek" literatury rosyjskiej, który stał się sławny na całym świecie.

Cała Rosja zaczęła używać języka rosyjskiego jako języka literatury, edukacji i oficjalnej komunikacji. Aż do XX wieku językiem literackim posługiwały się tylko wyższe klasy społeczne i ludzie w miastach. Rosjanie ze wsi nadal posługiwali się lokalnym dialektem. W XX wieku wszystkie dzieci musiały wtedy chodzić do szkoły. Wiele osób posiadało radia i telewizory, co pomogło rozpowszechnić standardowy język rosyjski. W XX wieku gwary rosyjskie w większości zniknęły do połowy wieku. Standardowy język rosyjski zastąpił je prawie całkowicie.

W języku rosyjskim nazwisko osoby składa się z trzech części: imię, drugie imię i nazwisko rodowe.

Rodzice wybierają imię dla swojego dziecka. Niektóre popularne rosyjskie imiona dla chłopców to Iwan, Władimir, Michaił i Mikołaj. Niektóre popularne rosyjskie imiona dla dziewczynek to Anna, Anastazja, Swietłana i Jekaterina.

Druga nazwa jest patronimiką (po rosyjsku: otchestvo) i pochodzi od imienia ojca. Na przykład, chłopiec, którego ojcem jest Iwan, jako patronimik miałby na imię Iwanowicz. Jeśli ojcem chłopca jest Nikołaj, to jego patronimikiem jest Nikołajewicz. Jeśli ojcem dziewczyny jest Iwan, jej patronikiem jest Iwanowna. Jeśli jej ojcem jest Nikołaj, jej patronikiem jest Nikołajewna. Patronimika chłopca kończy się na -owiczu lub -ewiczu. Patronimika dziewczynki kończy się na -ownie lub -ewnie.

Chłopcy mają takie samo nazwisko jak ich ojcowie. Dziewczyny używają nazwiska rodowego ojca, ale na końcu nazwiska dodaje się -a. Mężczyzna, którego nazwisko jest Romanov, miałby syna o nazwisku Romanov i córkę o nazwisku Romanova.

Jeśli mężczyzna ma na imię Nikołaj Aleksandrowicz Romanow i ma syna, Aleksego, i córkę, Anastazję, syn ma na imię Aleksei Nikołajewicz Romanow, a córka ma na imię Anastazja Nikołajewna Romanowa.

W Rosji jest też wiele osób, których nazwiska nie są rosyjskie. Niektóre z tych nazwisk mają tylko jedną formę i tak samo jest w przypadku synów i córek. Niektóre z nich to Głuszko (imię ukraińskie), Rubinstein (imię niemieckie/żydowskie) czy Szewardnadze (imię gruzińskie).

Sprawa

Jak łacina, greka i niemiecki, rosyjski ma system spraw. W języku rosyjskim odnosi się on do rzeczowników, zaimków, przymiotników, cyfr i imiesłowów z zestawem końcówek słów (dźwięków/literek dołączonych do końcówek słów), które pokazują gramatyczne role słów w zdaniu. Ponieważ role gramatyczne są pokazane za pomocą końcówek, kolejność słów jest bardziej swobodna niż w języku angielskim. Istnieje sześć przypadków w języku rosyjskim.

Przypadek imienny, formularz wymieniony w słowniku, jest używany dla przedmiotu zdania. Przypadek genitywny często pokazuje własność. Przypadek oskarżycielski jest używany dla przedmiotu bezpośredniego, przypadkowy dla przedmiotu pośredniego. Przypadek instrumentalny jest używany dla narzędzia lub instrumentu, z którym coś jest zrobione. Przypadek przyimkowy jest używany po pewnych przyimkach, takich jak "in" i "on", ale inne przyimki mogą wymagać użycia innych przypadków. Każdy przypadek ma inne zastosowania niż te wymienione.

Płeć i liczba

W języku rosyjskim rzeczowniki mają jedną z trzech płci: męską, żeńską lub nijaką. Rzeczowniki męskie zazwyczaj kończą się spółgłoskami, rzeczowniki nijakie zazwyczaj kończą się na -o lub -e, a rzeczowniki żeńskie na -a lub -я. Liczba mnoga działa podobnie jak czwarta płeć, ponieważ płeć nie zmienia słów w liczbie mnogiej.

Przymiotniki

W języku rosyjskim przymiotnik musi zgadzać się ze słowem, które opisuje w odniesieniu do płci i liczby. W przypadku mianownika przymiotniki, które opisują słowa kobiece, zazwyczaj kończą się na - aя lub -яя. Te, które opisują słowa męskie, zazwyczaj kończą się na -ый, -ий lub -ой. Te, które opisują słowa nijakie, zazwyczaj kończą się na -ое lub -ее. Te, które opisują słowa w liczbie mnogiej, zazwyczaj kończą się na -ые lub -ие. Końcówki te zmieniają się w zależności od przypadku.