Syfilis (kiła) — definicja, objawy, stadia, diagnoza i leczenie

Etapy syfilisu

Etap podstawowy

Po zachorowaniu na syfilis, choroba zaczyna się w stadium początkowym. Syfilis powstaje w wyniku uprawiania seksu z osobą, która ma syfilis. Zazwyczaj osoba, która ma syfilis, ma rany na genitaliach spowodowane kiłą. Dotknięcie tych ran podczas seksu (w tym seksu oralnego lub analnego) może dać osobie, która ma syfilis.

Później w miejscu, które dotknęło zainfekowane rany, zwykle pojawia się kurka (obolała skóra). Kurka może być bolesna. Najczęstszy rodzaj kurka staje się coraz większy, aż staje się wrzodem.

Chancres może pojawić się w miejscach innych niż genitalia. U kobiet kanaliki najczęściej pojawiają się na szyjce macicy - dnie macicy. U niektórych osób w ogóle nie pojawiają się szyjki macicy. Wiele osób, u których występuje syfilis wtórny (40-85% kobiet i 20-65% mężczyzn) twierdzi, że nigdy nie miało szyjki macicy w fazie pierwotnej.

Wokół miejsca, w którym kiła dostała się do organizmu, węzły chłonne zwykle powiększają się o około 7 do 10 dni po powstaniu kurka. Jeśli osoba nie otrzyma leczenia, jej rana(y) może utrzymywać się od trzech do sześciu tygodni.

Etap wtórny

Jeśli osoba nie otrzyma leczenia, syfilis będzie się pogarszał. Drugie stadium syfilisu rozpocznie się około czterech do dziesięciu tygodni po pierwszym zakażeniu. Syfilis wtórny może powodować wiele różnych objawów. Jednak najczęstszymi trzema objawami są:

• Bóle na błonach śluzowych (jak nos, gardło, genitalia lub odbyt)
• Wysypka na klatce piersiowej, plecach, rękach i/lub stopach
• Spuchnięte węzły chłonne

Wszystkie dolegliwości, które ludzie dostają podczas tego etapu, mogą powodować syfilis. Bakterie żyją wewnątrz ran.

Objawy syfilisu wtórnego zwykle ustępują po 3-6 tygodniach. Jednak w około 25% przypadków (1 na 4) objawy te mogą powrócić.

Etap utajony

W ukrytym stadium kiły człowiek nie ma żadnych objawów, ale badania krwi wskazują, że ma kiłę. Syfilis utajony jest opisywany jako wczesny lub późny.

• Wczesna faza utajona: W Stanach Zjednoczonych kiła utajona jest nazywana "wczesną", jeśli od czasu, gdy osoba miała wtórną kiłę, minął mniej niż rok. W Wielkiej Brytanii kiła utajona jest nazywana "wczesną", jeżeli od jej wystąpienia minęło mniej niż dwa lata.
• W tym stadium objawy wtórnego syfilisu mogą jeszcze powrócić.
• Późna faza utajona: Ludzie wchodzą w to stadium, gdy od ponad roku (w USA) lub ponad dwóch lat (w Wielkiej Brytanii) mają wtórną syfilis.
• Ludzie w tym stadium nie mają żadnych objawów i nie rozprzestrzeniają syfilisu tak łatwo jak ludzie we wczesnym stadium utajenia.

Etap trzeciorzędowy

Jeśli osoba z kiłą nie otrzyma leczenia, choroba może osiągnąć najgorsze stadium - syfilis trzeciorzędowy. Zwykle zdarza się to około 3 do 15 lat po pierwszym zakażeniu. Bez leczenia jedna trzecia osób z kiłą choruje na chorobę trzeciorzędową. Osoby z syfilisem trzeciorzędowym nie mogą zarażać innych osób kiłą.

Istnieją trzy różne formy syfilisu trzeciorzędowego.

Syfilis gumatyczny (syfilis późno łagodny)

Syfilis zgorzelinowy może wystąpić wszędzie od jednego do 46 lat po pierwszym zachorowaniu na syfilis. Przeciętnie, zdarza się to po 15 latach. Powoduje on powstawanie miękkich, guzowatych kulek zapalenia (obrzęku), o różnych rozmiarach. Zazwyczaj pojawiają się one na skórze, kości i wątrobie, ale mogą się zdarzyć wszędzie.

Około 15% osób, które nie są leczone z powodu syfilisu, dostaje syfilisu gumowego.

Neurozyfila

W neurofilizmie syfilis zaraża ośrodkowy układ nerwowy (mózg i rdzeń kręgowy). U niektórych osób kiła zdarza się wkrótce po zachorowaniu na kiłę. (Nazywa się to wczesną neurofilizacją.) Niektóre z tych osób nie mają żadnych objawów kiły. Inni dostają syfilitowego zapalenia opon mózgowych, niebezpiecznego zakażenia opon mózgowych (warstwy ochronne, które otaczają mózg i rdzeń kręgowy).

Nerwica może pojawić się również później, zazwyczaj cztery do 25 lat po tym, jak dana osoba po raz pierwszy zachorowała na kiłę. (Nazywa się to późną neurofilizacją.) Późna neurofilizacja może powodować wiele poważnych problemów. Na przykład:

• Syfilis meningonaczyniowy, który powoduje napady drgawek
• General Paresis: W tej chorobie mózgu kiła powoduje przewlekłe zapalenie opon mózgowych - zakażenie zarówno opon mózgowych, jak i mózgu, które nie ustępuje. Powoduje to, że części mózgu umierają.
• Z tego powodu osoba popada w demencję (co powoduje problemy ze sposobem myślenia, zapamiętywania, działania i zachowania się wobec innych ludzi).
• Osoba ta dostaje również tabes dorsalis (co powoduje problemy z równowagą oraz ból w nogach i stopach).

Około 6,5% osób, które nie są leczone z powodu syfilisu, cierpi na późną neurozynę.

Syfilis sercowo-naczyniowy

Ten rodzaj kiły trzeciorzędowej powoduje problemy z układem sercowo-naczyniowym (serce i naczynia krwionośne). Zdarza się to zazwyczaj 10 do 30 lat po pierwszym zakażeniu kiłą.

Najczęstszym problemem jest syfilitowe zapalenie aorty, które dotyka aorty. Aorta jest najważniejszą tętnicą w sercu; pomaga w przenoszeniu krwi do całego organizmu. Syfilitowe zapalenie aorty może spowodować, że aorta stanie się zbyt duża. Jeśli aorta jest zbyt duża, nie może działać prawidłowo.

Około 10% osób, które nie są leczone z powodu syfilisu, ma kiłę sercowo-naczyniową.

Wrodzony syfilis

Kiła wrodzona rozprzestrzenia się z matki na płód podczas ciąży lub porodu.

Dwa na każde trzy niemowlęta urodzone z kiłą nie mają żadnych objawów. U pozostałych niemowląt objawy mogą pojawić się wraz z wiekiem dziecka. Najczęstszymi objawami są:

• Hepatosplenomegalia (gdzie dwa ważne organy, wątroba i śledziona, są większe niż zwykle)
• Rash
• Gorączka
• Neurozyfila
• Obrzęk płuc

Jeśli dzieci z syfilisem nie będą leczone, mogą dostać syfilisu wrodzonego późno, który ma znacznie poważniejsze objawy. Na przykład, dziecko może mieć napady, a jego ciało i mózg mogą nie rosnąć normalnie.

Ponieważ

Bakterie

Syfilis jest spowodowany przez bakterię Treponema pallidum. Treponema pallidum jest gatunkiem bakterii, który ma kształt spirali: spirochaeta. Istnieją różne rodzaje bakterii Treponema pallidum, które nazywane są podgatunkami.

Naukowcy uważają, że Treponema pallidum może żyć tylko wewnątrz człowieka. Bakteria nie może przetrwać poza człowiekiem dłużej niż kilka dni.

Transmisja: jak rozprzestrzenia się syfilis

Syfilis rozprzestrzenia się głównie poprzez kontakt seksualny lub w czasie ciąży z matki na płód. Syfilis może przechodzić przez nieuszkodzone błony śluzowe lub przez uszkodzoną skórę. Z tego powodu syfilis może się rozprzestrzeniać poprzez seks oralny, pochwowy i analny. Można ją również rozprzestrzeniać przez całowanie, jeśli osoba z kiłą ma ból w ustach.

Tylko bardzo mała ilość bakterii Treponema pallidum musi dostać się do organizmu człowieka, aby spowodować syfilis. Jednak nie każdy, kto jest narażony na kiłę pierwotną lub wtórną, dostanie się do organizmu tej choroby.

Osoba może dostać syfilisu, jeśli otrzyma transfuzję krwi od kogoś z chorobą. Jednak w wielu krajach testuje się pobieranie krwi na obecność syfilisu. W krajach, które tego nie robią, uzyskanie kiły z transfuzji krwi jest znacznie bardziej prawdopodobne.

Naukowcy uważają, że syfilis zwykle nie rozprzestrzenia się poprzez dzielenie się igłami (używanie tych samych igieł do wstrzykiwania leków).

Syfilis nie może być spowodowany siedzeniem na desce klozetowej, korzystaniem z jacuzzi lub basenu, dzieleniem się talerzami, kubkami lub naczyniami, dzieleniem się odzieżą lub wykonywaniem innych regularnych codziennych czynności.

Diagnoza

Trudno jest lekarzom zdiagnozować kiłę tylko na podstawie oznak i objawów, które pojawiają się wcześnie, ponieważ wiele chorób może powodować rany i wysypki na skórze. Zamiast tego mogą zdiagnozować syfilis, wykonując badanie krwi lub oglądając krew pod mikroskopem. Badania krwi są stosowane częściej, ponieważ są one łatwiejsze do wykonania. Jednak badania krwi nie są w stanie stwierdzić, w jakim stadium kiły znajduje się dana osoba.

Prewencja

Od 2010 roku ^{[aktualizacja]} nie ma szczepionki zapobiegającej kiłę.

Bezpieczniejszy seks

Brak kontaktu seksualnego z osobą, która ma syfilis, jest jednym z najlepszych sposobów zapobiegania kiłom.

Jeśli dana osoba nie wie, czy jej partner seksualny ma syfilis, bezpieczniejszy seks może pomóc ją chronić. Na przykład, używanie prezerwatywy lateksowej we właściwy sposób zmniejsza ryzyko zachorowania na chorobę przenoszoną drogą płciową, taką jak syfilis. Jednak nawet jeśli dana osoba używa prezerwatywy, to i tak może zachorować na syfilis.

Z tego powodu Amerykańskie Centra Kontroli i Prewencji Chorób (CDC) twierdzą, że najlepszymi sposobami zapobiegania syfilisowi są:

• Być w długotrwałym związku z partnerem, który nie ma syfilisu;
• Aby oboje partnerzy byli lojalni w swoim związku i nie mieli kontaktu seksualnego z nikim innym; oraz
• Aby uniknąć używania alkoholu lub innych narkotyków, ponieważ zwiększają one prawdopodobieństwo ryzykownego, niebezpiecznego seksu, który może rozprzestrzeniać syfilis.

Zapobieganie syfilisowi wrodzonemu

Syfilisowi wrodzonemu u noworodków można zapobiec poprzez badanie matek na kiłę we wczesnym okresie ciąży i leczenie kobiet zakażonych. Podążając za tymi krokami, w 2015 roku Kuba stała się pierwszym krajem na świecie, który wyeliminował rozprzestrzenianie się syfilisu u kubańskich matek na ich dzieci.

Grupa zadaniowa służb prewencyjnych Stanów Zjednoczonych (USPSTF) i Światowa Organizacja Zdrowia twierdzą, że wszystkie kobiety w ciąży powinny być badane w kierunku kiły. Jeśli kobieta uzyska wynik pozytywny, jej partnerzy seksualni (osoby, z którymi uprawiała seks) również powinni być leczeni.

W większości krajów rozwiniętych syfilis wrodzony nie jest częsty. Nadal zdarza się to raz na jakiś czas, kiedy kobiety nie otrzymują żadnej opieki zdrowotnej w czasie ciąży. Syfilis wrodzony jest jednak znacznie bardziej powszechny w krajach rozwijających się. Wiele kobiet w tych krajach nie korzysta z opieki zdrowotnej w czasie ciąży, a inne otrzymują opiekę zdrowotną, która nie obejmuje badań na obecność syfilisu. Jeśli istnieją programy, które ułatwiają wykonanie badań na kiłę, w tych krajach mniej dzieci dostaje syfilisu wrodzonego.

Zapobieganie rozprzestrzenianiu się syfilisu

Jeśli ludzie robią pewne rzeczy, są bardziej podatni na syfilis. Personel medyczny mówi, że te osoby powinny być regularnie badane. Na przykład CDC mówi, że mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami powinni być badani przynajmniej raz w roku. Regularne badania pomagają zapobiegać rozprzestrzenianiu się syfilisu. Jeśli dana osoba zostanie przebadana i dowie się, że ma syfilis, ma większe szanse na leczenie i nie będzie przypadkowo rozprzestrzeniać syfilisu na inne osoby.

Syfilis jest chorobą podlegającą obowiązkowi zgłoszenia w wielu miejscach, w tym w Kanadzie, krajach Unii Europejskiej i Stanach Zjednoczonych. Oznacza to, że jeżeli podmiot świadczący opiekę zdrowotną (np. lekarz lub pielęgniarka) wie, że pacjent cierpi na kiłę, musi poinformować o tym organy zdrowia publicznego, że pacjent jest zakażony. Następnie pracownicy publicznej służby zdrowia rozmawiają ze wszystkimi partnerami seksualnymi pacjenta. Powiedzą im, że ktoś mógł podać im syfilis, nie mówiąc im, kim jest ta osoba. Lekarze mogą również starać się nakłonić pacjentów z kiłą do powiedzenia partnerom seksualnym, aby poddali się leczeniu.

Leczenie

Wczesne infekcje

Kiła, która nie jest skomplikowana, może być zazwyczaj leczona i wyleczona za pomocą leków antybiotykowych.

Zazwyczaj ludzie potrzebują tylko jednej dawki penicyliny G lub azytromycyny. Jeśli dana osoba nie może zażywać żadnego z tych leków (na przykład dlatego, że jest na nie uczulona), działają również inne leki. Na przykład doksycyklina i tetracyklina są dwiema innymi możliwymi opcjami, jednak nie mogą być stosowane u kobiet w ciąży.

Bakteria Treponema pallidum stała się odporna na wiele różnych antybiotyków, w tym makrolidy, klindamycynę i rifampinę. Oznacza to, że te antybiotyki nie zabijają już tej bakterii.

Późne infekcje

Gdy osoba znajduje się w późniejszym stadium syfilisu, choroba jest trudniejsza do wyleczenia.

Na przykład, jeśli dana osoba ma kiłę nerwową, potrzebuje antybiotyków, które zabiją infekcję w jej centralnym układzie nerwowym (mózgu i głównych nerwach). Jednak penicylina G trudno jest dostać się do ośrodkowego układu nerwowego. Z tego powodu pojedynczy zastrzyk penicyliny - który zwykle wyleczy wczesną kiłę - nie wystarczy, aby wyleczyć neurofilię. Zamiast tego osoby cierpiące na kiłę nerwową zazwyczaj muszą otrzymywać duże dawki penicyliny przez co najmniej 10 dni. Zazwyczaj muszą one również dostać lek dożylnie (przez igłę umieszczoną w żyle), aby trafił on bardziej bezpośrednio do centralnego układu nerwowego. Jeśli osoba jest uczulona na penicylinę, można użyć innych antybiotyków takich jak ceftriakson, doksycyklina lub tetracyklina, ale muszą być one podawane przez dłuższy okres czasu.

Gdy osoba ma syfilis w późnym stadium, leczenie nie dopuści do jego pogorszenia. Jeśli jednak syfilis już uszkodził ciało osoby, leczenie nie sprawi, że szkody te znikną. W najlepszym przypadku leczenie może mieć bardzo mały wpływ na szkody, które już wystąpiły.

Reakcja Jarischa-Herxheimera

Czasami leczenie syfilisu może wywołać efekt uboczny zwany reakcją Jarischa-Herxheimera. Reakcja ta rozpoczyna się zazwyczaj w ciągu jednej godziny po rozpoczęciu leczenia i trwa 24 godziny. Jej objawami są gorączka, bóle mięśni, bóle głowy i szybka akcja serca.

Leki antybiotykowe rozbijają otwarte bakterie syfilisu, aby je zabić. Gdy bakterie się otwierają, wychodzą z nich białka. Te białka powodują reakcję Jarischa-Herxheimera.

Epidemiologia

Do 1999 roku syfilis zainfekował około 12 milionów ludzi. Ponad 90% tych ludzi żyło w krajach rozwijających się.

Syfilis powoduje problemy w 700.000 do 1,6 miliona ciąż rocznie. Syfilis może spowodować poronienie, poród martwego płodu, wcześniaka, dziecko z wrodzoną syfilisem lub dziecko, które umiera przed ukończeniem miesiąca życia. W Afryce subsaharyjskiej syfilis powoduje do 20% zgonów okołoporodowych (zgonów, które następują wkrótce po urodzeniu dziecka).

Kiedyś syfilis był bardzo powszechny, powodował choroby i śmierć na całym świecie. Szczególnie powszechna była w Europie w XVIII i XIX wieku. Na początku XX wieku syfilis szybko stał się mniej powszechny w krajach rozwiniętych, ponieważ coraz częściej stosowano antybiotyki. Syfilis występował coraz rzadziej aż do lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku. Od 2000 roku syfilis ponownie staje się coraz bardziej powszechny w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Australii i Europie, głównie wśród mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami.

W Chinach i Rosji syfilis występuje częściej wśród osób heteroseksualnych ("heteroseksualnych") od lat dziewięćdziesiątych. Badania mówią, że dzieje się tak z powodu niebezpiecznych praktyk seksualnych, takich jak uprawianie seksu z wieloma różnymi osobami, prostytucja (otrzymywanie zapłaty za seks) i nie uprawianie bezpieczniejszego seksu w celu ochrony przed chorobami przenoszonymi drogą płciową.

W XIX i XX wieku objawy syfilisu stały się mniej dotkliwe (nie aż tak złe). Dzieje się tak po części dlatego, że istnieje więcej metod leczenia, które działają dobrze, a jeśli są one podawane wcześnie, syfilis nie staje się tak zły. Ponadto, bakterie wywołujące syfilis stały się słabsze.

Jeśli osoby cierpiące na syfilis zostaną wcześnie wyleczone, zazwyczaj można je wyleczyć bez szkody, której nie można naprawić. Syfilis jest jednak nadal bardzo niebezpieczny. Nadal powoduje poważne problemy, a czasem nawet śmierć, jeśli nie jest leczona.

Syfilis powoduje również, że człowiek jest dwa do pięciu razy bardziej narażony na HIV. Zakażenie (posiadanie zarówno syfilisu jak i HIV) jest powszechne. W niektórych dużych miastach zdarza się to nawet u 30% do 60% osób z syfilisem.

Historia

Nikt nie wie dokładnie, gdzie i jak zaczął się syfilis. Są dwa główne wyobrażenia o tym, skąd się wzięła ta choroba.

Pierwszy pomysł nazywa się "Kolumbijska hipoteza". (Hipoteza jest wykształconym zgadywaniem, jak coś się stało). Hipoteza ta mówi, że kiedy załoga Krzysztofa Kolumba wróciła do Europy po zwiedzeniu "Nowego Świata", przywiozła syfilis z powrotem do Europy i tam rozprzestrzeniła chorobę.

Drugi pomysł nazywa się "prekolumbijska hipoteza". "("prekolumbijska" oznacza "przed Kolumbem.) Hipoteza ta mówi, że syfilis był w Europie już przed Kolumbem, a ludzie po prostu nie zdawali sobie sprawy z istnienia tej choroby.

Podczas gdy istnieją dowody, które można wykorzystać do stwierdzenia, że którykolwiek z tych pomysłów jest słuszny, istnieje więcej dowodów na poparcie kolumbijskiej hipotezy.

Pierwsze pisemne zapisy mówiące o wybuchu syfilisu w Europie pochodzą z lat 1494-1495. Wybuch nastąpił w Neapolu, we Włoszech, podczas inwazji Francji (próbującej przejąć Włochy). Ponieważ syfilis został rozprzestrzeniony przez żołnierzy francuskich, którzy wracali z Włoch, początkowo nazywano go "chorobą francuską".

Nazwa "syfilis" została po raz pierwszy użyta w 1530 roku przez włoskiego lekarza i poetę o nazwisku Girolamo Fracastoreo. Użył on słowa "syfilis" jako tytułu łacińskiego poematu, który mówił o szkodach, jakie choroba ta powodowała we Włoszech. W innych czasach w historii kiła nazywana była również "Wielką Ospą".

W 1905 roku dwóch mężczyzn o nazwisku Fritz Schaudinn i Erich Hoffmann odkryło, że syfilis jest spowodowany przez bakterie Treponema pallidum. Pięć lat później Paul Ehrlich stworzył pierwszą kurację, która pomogła w leczeniu syfilisu (nazywaną Salwarsanem). Następnie naukowcy rozpoczęli badania nad penicyliną. W 1943 roku oficjalnie zdecydowano, że penicylina działa w leczeniu syfilisu.

To był duży sukces w leczeniu syfilisu. Przed zastosowaniem penicyliny leczenie kiły było często jeszcze gorsze od choroby. Na przykład, ludzie byli leczeni rtęcią (która jest trująca i powoduje poważne problemy zdrowotne), lub po prostu trzymano ich z dala od wszystkich innych.

W latach 1932-1972 Amerykańska Publiczna Służba Zdrowia przeprowadziła badania nad syfilisem w Alabamie. Chcieli zobaczyć, jak pogarsza się stan syfilisu, gdy nie jest on leczony. Badacze wybrali grupę ubogich afroamerykańskich akcjonariuszy, ale nigdy nie powiedzieli im, że mają syfilis. Nawet po latach czterdziestych XX wieku, kiedy naukowcy wiedzieli, że penicylina może wyleczyć tych ludzi, nie pozwolili im na leczenie, a nawet nie powiedzieli im, że penicylina może im pomóc. To badanie, teraz nazywane eksperymentem z kiłą Tuskegee, było bardzo ważne w tworzeniu etyki medycznej.

Wielu sławnych ludzi w historii mogło mieć syfilis. Na przykład, niektórzy uważają, że chorobę tę mieli Franz Schubert, Arthur Schopenhauer, Édouard Manet i Adolf Hitler.

Powiązane strony

• Choroba przenoszona drogą płciową
• Bakteria Treponema pallidum
• Bezpieczniejszy seks
• Eksperyment z syfilisem Tuskegee