Wczesna historia
Zanim Kuba została podbita przez Hiszpanów, na wyspie żyły trzy plemiona. Były to Taínos, Ciboneys i Guanajatabeyes. Taínos byli największym i najbardziej rozpowszechnionym z tych trzech plemion. Uprawiali oni takie rośliny jak fasola, kukurydza, squash i ignamy. Taínos spali również w hamakach, które Hiszpanie wprowadzali do reszty świata. Następnie, w 1492 roku, Krzysztof Kolumb przybył na Kubę w swojej pierwszej podróży do obu Ameryk. Trzy lata później zdobył wyspy dla Hiszpanów. Hiszpanie zaczęli później rządzić Kubą. Hiszpanie sprowadzili na Kubę tysiące niewolników z Afryki, aby dla nich pracować. Większość rdzennych Kubańczyków zmarła z powodu nowych chorób sprowadzonych przez Hiszpanów i Afrykańczyków. Hiszpanie traktowali również rdzennych Kubańczyków bardzo okrutnie i zmasakrowali wielu z nich.
Hiszpanie rządzili przez wiele lat. Kuba stała się najważniejszym producentem cukru. Na początku XIX wieku Kubańczycy zbuntowali się przeciwko hiszpańskim władcom, ale nie udało im się to aż do 1898 roku, kiedy to Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę Hiszpanom i pokonały ich. Kuba stała się Amerykanką na cztery lata później, zanim w 1902 roku stała się niezależną republiką. Mimo że Kuba była niepodległa, Amerykanie nadal kontrolowali wyspę na mocy ustawy zwanej Platt Amendment. W 1933 roku Kubańczycy zaprzestali stosowania Plattowskiej Poprawki, ale Amerykanie nadal mieli duży wpływ na politykę Kuby. Amerykanie byli właścicielami większości przedsiębiorstw na Kubie. Amerykanie popierali lidera Fulgencio Batistę, który przez wielu Kubańczyków był postrzegany jako skorumpowany.
Oprócz kontroli politycznej, Stany Zjednoczone sprawowały również znaczną kontrolę nad gospodarką kubańską. W tym czasie Kuba była gospodarką monokulturową. Podczas gdy produkowali oni kawę, tytoń i ryż, polegali głównie na cukrze. Dlatego też inne kraje nazywały je "cukrową miską świata". Stany Zjednoczone kupowały cukier od Republiki Kuby po cenie wyższej niż światowy standard. W zamian za to Kuba miała dawać pierwszeństwo Stanom Zjednoczonym i ich przemysłowi. Kuba była zależna od Stanów Zjednoczonych i ich inwestycji. Kuba nie była uprzemysłowiona i potrzebowała dochodów na towary i ropę naftową. Potrzebowała również amerykańskich inwestycji w gaz, elektryczność, komunikację, koleje i banki. Podczas gdy pracownicy kubańscy mieli lepsze warunki niż inne kraje na kontynencie, nadal borykali się z nierównościami, brakiem infrastruktury, wysokim wskaźnikiem analfabetyzmu i brakiem pracy w pełnym wymiarze godzin (przemysł cukrowniczy był sezonowy).
Rewolucja kubańska
W 1959 roku Fidel Castro poprowadził rewolucję przeciwko Fulgencio Batiście. Castro przejął władzę na Kubie wraz z Che Guevarą z Argentyny, jego bratem Raulem i innymi, którzy walczyli z Batistą. Castro dokonał wielu zmian na Kubie. Zlikwidował amerykańską własność kubańskich przedsiębiorstw. To sprawiło, że Castro stał się niepopularny w Ameryce, a Stany Zjednoczone zakazały wszelkich kontaktów z Kubą. Z tego powodu wielu Kubańczyków wyjechało do Ameryki. W 1961 roku Amerykanie pomogli niektórym z tych Kubańczyków zaatakować Kubę i spróbować usunąć Castro, ale im się to nie udało. Następnie Castro poprosił Związek Radziecki o pomoc w ich obronie przed Amerykanami, co też uczynili. Związek Radziecki włożył na Kubie broń jądrową i wycelował w Stany Zjednoczone. Amerykański prezydent Kennedy zażądał ich usunięcia albo rozpocznie się nowa wojna. Nazywało się to kryzysem rakietowym na Kubie. Związek Radziecki usunął rakiety, gdy Stany Zjednoczone zgodziły się nie kontynuować ataków na Kubę i usunąć rakiety z Turcji.
Kuba stała się po tym kraju komunistycznym, jak Związek Radziecki. Związek Radziecki kupował większość cukru na Kubie za drogie ceny. Kuba wydawała te pieniądze na zdrowie, edukację i wojsko. Dzięki temu kubańskie szkoły i szpitale stały się jednymi z najlepszych na świecie. Armia walczyła w Afryce o wsparcie czarnych Afrykańczyków przeciwko białej armii południowoafrykańskiej. Kuba wspierała również grupy w Ameryce Południowej walczące z dyktatorami tych krajów.
Jednak rząd kubański zaczął kontrolować większość życia na Kubie w systemie komunistycznym. Spór z rządem kubańskim i Fidel'em Castro nie był dozwolony publicznie. Niektórym Kubańczykom nie spodobało się to i próbowali opuścić Kubę. Większość Kubańczyków, którzy wyjechali, wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Niektórzy Kubańczycy, którzy nie podobali się rządowi i zostali, zostali wsadzeni do więzienia. Wiele grup z całego świata protestowało przeciwko Kubie z tego powodu i domagało się, aby Fidel Castro oddał władzę.
W 1991 roku rozpadł się Związek Radziecki. Oznaczało to, że Kuba, która sprzedawała większość swoich produktów do Związku Radzieckiego, nie miała pieniędzy na przyjazd do kraju. Amerykanie zaostrzyli ograniczenia w kontaktach z Kubą. Ameryka powiedziała, że ograniczenia w kontaktach będą kontynuowane, chyba że Fidel Castro zrezygnuje z władzy. W latach 90. Kuba stała się bardzo biedna. Stało się to znane na Kubie jako "Okres Specjalny". Z powodu katastrofy Kuba zmieniła się, aby umożliwić mniejszą kontrolę ze strony rządu, więcej dyskusji wśród ludzi, a także prywatnych sklepów i firm. Kuba starała się również skłonić turystów do odwiedzenia wyspy.
W latach 2000. turystyka na Kubie ponownie zaczęła zarabiać na wyspie. Mimo że Fidel Castro pozostał u władzy, po chorobie przekazał wszystkie obowiązki swojemu bratu Raulowi. Fidel Castro był jedną z najdłużej pełniących obowiązki głów państwa. W 2018 roku Miguel Díaz-Canel został oficjalnym prezydentem Kuby.
W kwietniu 2015 roku odbyły się historyczne rozmowy z prezydentem Stanów Zjednoczonych Obamą i kubańskim sekretarzem generalnym Raúlem Castro w sprawie poprawy stosunków między tymi dwoma narodami.
Embargo handlowe wydane przez prezydenta Kennedy'ego w latach 60. zostało znacznie rozluźnione pod rządami Obamy. Obywatele amerykańscy mogą teraz w określonych porach roku podróżować bezpośrednio na Kubę. Wcześniej Amerykanie musieli jeździć przez Meksyk, jeśli chcieli jechać na Kubę. Amerykanom nadal nie wolno kupować ani palić kubańskich cygar. Cygara są przemycane przez granicę amerykańsko-kanadyjską, ponieważ są legalne w Kanadzie.
Aby odbyć służbę wojskową, mężczyźni w wieku od 17 do 28 lat muszą iść do wojska na dwa lata. Jest to fakultatywne dla kobiet.
