Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków — film Disneya (1937)

Zła królowa ma lustro i pyta "Lustro, lustro, na ścianie, kto jest najuczciwszy z nich wszystkich?" Lustro odpowiada "Śnieżka". Śnieżka gubi się w lesie i trafia do domu siedmiu małych mężczyzn, czyli krasnoludków. Ona czyści ich dom, a oni pozwalają jej zostać z nimi. Królowa w końcu dowiaduje się, że serce w pudełku jest ze świni, więc idzie i zmienia się w starą wiedźmę. Ona idzie do domku krasnoludków następnego dnia, gdy są one obecnie i dostaje Śnieżkę ugryźć w jabłko z czyni ją martwą. Nagle, karły gonić starą wiedźmę w górę klifu i uwięzić ją. Ona próbuje toczyć głaz nad nimi, ale piorun uderza i ona umiera. Śnieżka budzi się pocałunkiem przystojnego księcia.

Zła królowa ma lustro i pyta "Lustro, lustro, na ścianie, kto jest najuczciwszy z nich wszystkich?" Lustro odpowiada "Śnieżka". Śnieżka gubi się w lesie i trafia do domu siedmiu małych mężczyzn, czyli krasnoludków. Ona czyści ich dom, a oni pozwalają jej zostać z nimi. Królowa w końcu dowiaduje się, że serce w pudełku jest ze świni, więc idzie i zmienia się w starą wiedźmę. Ona idzie do domku krasnoludków następnego dnia, gdy są one obecnie i dostaje Śnieżkę ugryźć w jabłko z czyni ją martwą. Nagle, karły gonić starą wiedźmę w górę klifu i uwięzić ją. Ona próbuje toczyć głaz nad nimi, ale piorun uderza i ona umiera. Śnieżka budzi się pocałunkiem przystojnego księcia.

Rozwój filmu "Snow White and the Seven Dwarfs" rozpoczął się na początku 1934 roku, a w czerwcu 1934 roku Walt Disney ogłosił produkcję swojego pierwszego filmu fabularnego w New York Timesie. Przed "Snow White" studio Disneya zajmowało się głównie produkcją cieszących się dużym powodzeniem animowanych filmów krótkometrażowych z serii "Myszka Miki i głupie symfonie". Disney miał nadzieję na powiększenie reputacji studia i pieniędzy poprzez przejście na filmy fabularne i oszacował, że Śnieżka może być wyprodukowana za budżet 250.000 dolarów - dziesięć razy większy niż przeciętna Głupia Symfonia.

Walt Disney musiał walczyć o produkcję tego filmu. Zarówno jego brat Roy Disney i jego żona Lillian próbowali go z tego wyciągnąć, a hollywoodzki przemysł filmowy kpiąco określił film jako "Disney's Folly", gdy był w produkcji. Musiał nawet obciążyć swój dom hipoteką, aby pomóc sfinansować produkcję filmu, co w końcu kosztowało nieco ponad 1,5 miliona dolarów, co było ogromną sumą jak na film w 1937 roku.

Rozwój filmu "Snow White and the Seven Dwarfs" rozpoczął się na początku 1934 roku, a w czerwcu 1934 roku Walt Disney ogłosił produkcję swojego pierwszego filmu fabularnego w New York Timesie. Przed "Snow White" studio Disneya zajmowało się głównie produkcją cieszących się dużym powodzeniem animowanych filmów krótkometrażowych z serii "Myszka Miki i głupie symfonie". Disney miał nadzieję na powiększenie reputacji studia i pieniędzy poprzez przejście na filmy fabularne i oszacował, że Śnieżka może być wyprodukowana za budżet 250.000 dolarów - dziesięć razy większy niż przeciętna Głupia Symfonia.

Walt Disney musiał walczyć o produkcję tego filmu. Zarówno jego brat Roy Disney i jego żona Lillian próbowali go z tego wyciągnąć, a hollywoodzki przemysł filmowy kpiąco określił film jako "Disney's Folly", gdy był w produkcji. Musiał nawet obciążyć swój dom hipoteką, aby pomóc sfinansować produkcję filmu, co w końcu kosztowało nieco ponad 1,5 miliona dolarów, co było ogromną sumą jak na film w 1937 roku.

• Adriana Caselotti jako księżniczka Śnieżka: Śnieżka była córką wielkiego króla, którego żona zmarła przy narodzinach córki. Jej zła macocha zmusiła ją do pracy jako pokojówka w zamku, ponieważ obawiała się, że pewnego dnia Śnieżka będzie od niej sprawiedliwsza. Mimo to, jest wesoła, ale naiwna i codziennie pragnie mieć piękne życie ze swoim księciem z bajki. Pewnego dnia, kiedy magiczne lustro powiedziało, że Śnieżka jest sprawiedliwsza od królowej, wysłała myśliwego, by zabił księżniczkę. W końcu jest to bardzo trudne, a myśliwy zostawia ją w lesie. Po swoich przygodach w lesie, z pomocą leśnych zwierząt, znajduje chatę siedmiu krasnoludków i porządkuje ją. Po udaniu się na spoczynek siedem krasnali wraca i spotyka się z nią. Po spotkaniu obiecały, że będą ją chronić przed Królową, a Śnieżka przejmuje rolę matki sprzątającej dom i gotującej. Po tym jak królowa przebrała się za handlarza i poszła do Królewny Śnieżki z zatrutym jabłkiem. W końcu zjadła to jabłko, ponieważ królowa powiedziała, że jest to magiczne jabłko życzeniowe. Po śmierci Królowej krasnale robią dla niej szklaną trumnę. Lata później przyszedł jej książę i pożegnał się z nią pocałunkiem, ale tylko ten pocałunek mógł złamać zaklęcie i Śnieżka wróciła do życia. Pożegnała się i pocałowała w czoło krasnoludki i ucieszyła wszystkich za pomoc i uczciwość, a następnie udała się z księciem do jego bajkowego zamku w Chmurnym Niebie. Virginia Davis, która grała w serialu Disneya "Alicja", była uważana za Śnieżkę, ale została odrzucona. Deanna Durbin również była brana pod uwagę, ale została odrzucona, ponieważ jej głos był "zbyt dojrzały" do tej roli.
• Lucille La Verne jako Królowa: Królowa jest macochą Śnieżki. Kiedy jej magiczne lustro mówi jej, że Śnieżka jest bardziej sprawiedliwa niż ona, mówi myśliwemu, żeby ją zabił w lesie. Kiedy dowiaduje się, że Śnieżka nie umarła, przebiera się za starą wiedźmę i używa zatrutego jabłka, aby zabić Śnieżkę. Po tym, jak otruła Śnieżkę, zaczęła uciekać, ponieważ krasnoludy na nią polowały i wspinały się na urwisko góry. Na urwisku próbowała wbić się w krasnoludki olbrzymią skałę i zabić je, gdy zaczęła się śmiać wielki piorun spadł na nią i złamał klif, a Królowa upadła w jej dzikim śmiertelnym losie i po tym jak skała spadła na nią i wymroziła jej kości. W końcu dwa podążające za nią sępy weszły w nią, by zjeść jej martwe, zmłócone ciało.
• Harry Stockwell jako Prince Charming: Książę najpierw widzi Śnieżkę, która śpiewa w niej dobrze życząc i zakochuje się w niej. Po tym, jak go zobaczyła, książę zaśpiewał dla niej romantyczną piosenkę i obiecał, że po nią wróci. Po śmierci Śnieżki wrócił i dał Śnieżce buziaka na pożegnanie, ale pocałunek ten złamał zaklęcie i wraz z nią wrócił do swojego Wielkiego Bajkowego Zamku w Chmurnym Niebie.
• Roy Atwell jako Doc: Doc jest uważany za pompatycznego przywódcę siedmiu karłów, i prawdopodobnie jest najstarszy. Nosi okulary i często miesza swoje słowa. W kopalni szuka użytecznych diamentów.
• Pinto Colvig jako Grumpy: Gumpy jest taki, jak sugeruje jego imię. Ma największy nos z siedmiu i automatycznie nie aprobuje Śnieżki za to, że jest kobietą. Jednak, choć zbyt dumny, by to pokazać, w głębi duszy troszczy się być może najbardziej o jej bezpieczeństwo. Wielokrotnie ostrzega ją o zagrożeniu, jakie stwarza Królowa i spieszy na ratunek Śnieżce, gdy zdaje sobie sprawę, że jest w niebezpieczeństwie, sam dowodząc.
• Otis Harlan jako szczęśliwy: Happy jest radosnym i wesołym karłem. Jest najtłustszym i najsłodszym z siedmiu i zawsze się śmieje. W kopalni kopie dla diamentów z Grumpy, Bashful i Sneezy.
• Pinto Colvig jako Sleepy: Senny jest zawsze zmęczony. Jego zadaniem w kopalni jest przewiezienie wszystkich diamentów i rubinów wózkiem do Doca na inspekcję. Ma najdłuższą brodę z siedmiu. Zazwyczaj denerwuje go mucha, która pojawia się jako postać drugoplanowa.
• Scotty Mattraw jako Bashful: Bashful jest najciemniejszym i najsłodszym z karłów, dlatego często jest zakłopotany obecnością jakiejkolwiek uwagi skierowanej na niego. Często drażni Grumpy'ego, choć nie tak bardzo jak Doca. Według słów Walta Disneya, według jednego z oryginalnych zwiastunów teatralnych filmu, Bashful jest "potajemnie zakochany w Śnieżce".
• Billy Gilbert jako Sneezy: Na imię Sneezy'ego zasługują jego ogromne, potężne kichnięcia, które widać jak dmuchają przedmioty (w tym jego braci) przez pokój. Ma on najkrótszą brodę z siedmiu (oprócz bez brody Dopey). Przyczyną jego kichania jest katar sienny.
• Eddie Collins jako Dopey: Dopey to jedyny karzeł, który w ogóle nie ma brody. Jest najmłodszy z siedmiu. Jak sugeruje jego imię, Dopey jest niezdarny. Jego niezdarność przynosi komiczną ulgę niektórym z nich. Jest niemową, a w każdym razie nigdy nie mówi i nie wie, czy potrafi. Jego praca w kopalni polega na czyszczeniu wszystkich bezużytecznych klejnotów i zamykaniu skarbca. Zawsze jest widziany jako ostatni w kolejce, gdy krasnoludki chodzą do i z pracy. Choć czasem się boi, potrafi być również bardzo odważny, zwłaszcza gdy Śnieżka jest w niebezpieczeństwie.
• Moroni Olsen jako Magiczne Lustro: Niewolnik Magicznego Lustra pojawia się jako zielona maska w chmurach dymu. Królowa zawsze pyta go, kto jest najuczciwszy w tej krainie.
• Stuart Buchanan jako Humbert Łowca: Myśliwy to życzliwa osoba, która nie może znieść zabicia Śnieżki, nawet gdy królowa każe mu wziąć serce księżniczki.

Nieoficjalne postaci to przyjaciele Śnieżki, kruk królowej i sępy, które podążają za czarownicą. Jednak, choć zwierzęta nie miały ludzkich głosów mówiących, ich naturalne nawoływania były bardzo żywe, a wszystkie zostały wypowiedziane przez mistrza gwizdka i zwierzęcy mimik A. Purves Pullen, który będzie dostarczać ptaków i zwierząt nawoływania do filmów Disneya (w tym liczne kreskówki Pluton) przez kilka dekad. Pullen produkował również ptasie zaproszenia do Zaczarowanej Sali Tiki w parkach rozrywki Disneya. W latach 40. i 50. wystąpił jako "Dr. Horatio Q. Birdbath" z zespołem komediowym Spike Jones & His City Slickers.

• Adriana Caselotti jako księżniczka Śnieżka: Śnieżka była córką wielkiego króla, którego żona zmarła przy narodzinach córki. Jej zła macocha zmusiła ją do pracy jako pokojówka w zamku, ponieważ obawiała się, że pewnego dnia Śnieżka będzie od niej sprawiedliwsza. Mimo to, jest wesoła, ale naiwna i codziennie pragnie mieć piękne życie ze swoim księciem z bajki. Pewnego dnia, kiedy magiczne lustro powiedziało, że Śnieżka jest sprawiedliwsza od królowej, wysłała myśliwego, by zabił księżniczkę. W końcu jest to bardzo trudne, a myśliwy zostawia ją w lesie. Po swoich przygodach w lesie, z pomocą leśnych zwierząt, znajduje chatę siedmiu krasnoludków i porządkuje ją. Po udaniu się na spoczynek siedem krasnali wraca i spotyka się z nią. Po spotkaniu obiecały, że będą ją chronić przed Królową, a Śnieżka przejmuje rolę matki sprzątającej dom i gotującej. Po tym jak królowa przebrała się za handlarza i poszła do Królewny Śnieżki z zatrutym jabłkiem. W końcu zjadła to jabłko, ponieważ królowa powiedziała, że jest to magiczne jabłko życzeniowe. Po śmierci Królowej krasnale robią dla niej szklaną trumnę. Lata później przyszedł jej książę i pożegnał się z nią pocałunkiem, ale tylko ten pocałunek mógł złamać zaklęcie i Śnieżka wróciła do życia. Pożegnała się i pocałowała w czoło krasnoludki i ucieszyła wszystkich za pomoc i uczciwość, a następnie udała się z księciem do jego bajkowego zamku w Chmurnym Niebie. Virginia Davis, która grała w serialu Disneya "Alicja", była uważana za Śnieżkę, ale została odrzucona. Deanna Durbin również była brana pod uwagę, ale została odrzucona, ponieważ jej głos był "zbyt dojrzały" do tej roli.
• Lucille La Verne jako Królowa: Królowa jest macochą Śnieżki. Kiedy jej magiczne lustro mówi jej, że Śnieżka jest bardziej sprawiedliwa niż ona, mówi myśliwemu, żeby ją zabił w lesie. Kiedy dowiaduje się, że Śnieżka nie umarła, przebiera się za starą wiedźmę i używa zatrutego jabłka, aby zabić Śnieżkę. Po tym, jak otruła Śnieżkę, zaczęła uciekać, ponieważ krasnoludy na nią polowały i wspinały się na urwisko góry. Na urwisku próbowała wbić się w krasnoludki olbrzymią skałę i zabić je, gdy zaczęła się śmiać wielki piorun spadł na nią i złamał klif, a Królowa upadła w jej dzikim śmiertelnym losie i po tym jak skała spadła na nią i wymroziła jej kości. W końcu dwa podążające za nią sępy weszły w nią, by zjeść jej martwe, zmłócone ciało.
• Harry Stockwell jako Prince Charming: Książę najpierw widzi Śnieżkę, która śpiewa w niej dobrze życząc i zakochuje się w niej. Po tym, jak go zobaczyła, książę zaśpiewał dla niej romantyczną piosenkę i obiecał, że po nią wróci. Po śmierci Śnieżki wrócił i dał jej buziaka na pożegnanie, ale pocałunek złamał zaklęcie i wrócił z nią do swojego Wielkiego Bajkowego Zamku w Chmurnym Niebie.
• Roy Atwell jako Doc: Doc jest uważany za pompatycznego przywódcę siedmiu karłów, i prawdopodobnie jest najstarszy. Nosi okulary i często miesza swoje słowa. W kopalni szuka użytecznych diamentów.
• Pinto Colvig jako Grumpy: Gumpy jest taki, jak sugeruje jego imię. Ma największy nos z siedmiu i automatycznie nie aprobuje Śnieżki za to, że jest kobietą. Jednak, choć zbyt dumny, by to pokazać, w głębi duszy troszczy się być może najbardziej o jej bezpieczeństwo. Wielokrotnie ostrzega ją o zagrożeniu, jakie stwarza Królowa i spieszy na ratunek Śnieżce, gdy uświadamia sobie, że jest w niebezpieczeństwie, sam dowodząc.
• Otis Harlan jako szczęśliwy: Happy jest radosnym i wesołym karłem. Jest najtłustszym i najsłodszym z siedmiu i zawsze się śmieje. W kopalni kopie dla diamentów z Grumpy, Bashful i Sneezy.
• Pinto Colvig jako Sleepy: Senny jest zawsze zmęczony. Jego zadaniem w kopalni jest przewiezienie wszystkich diamentów i rubinów wózkiem do Doca na inspekcję. Ma najdłuższą brodę z siedmiu. Zazwyczaj denerwuje go mucha, która pojawia się jako postać drugoplanowa.
• Scotty Mattraw jako Bashful: Bashful jest najciemniejszym i najsłodszym z karłów, dlatego często jest zakłopotany obecnością jakiejkolwiek uwagi skierowanej na niego. Często drażni Grumpy'ego, choć nie tak bardzo jak Doca. Według słów Walta Disneya, według jednego z oryginalnych zwiastunów teatralnych filmu, Bashful jest "potajemnie zakochany w Śnieżce".
• Billy Gilbert jako Sneezy: Na imię Sneezy'ego zasługują jego ogromne, potężne kichnięcia, które widać jak dmuchają przedmioty (w tym jego braci) przez pokój. Ma on najkrótszą brodę z siedmiu (oprócz bez brody Dopey). Przyczyną jego kichania jest katar sienny.
• Eddie Collins jako Dopey: Dopey to jedyny karzeł, który w ogóle nie ma brody. Jest najmłodszy z siedmiu. Jak sugeruje jego imię, Dopey jest niezdarny. Jego niezdarność przynosi komiczną ulgę niektórym z nich. Jest niemową, a w każdym razie nigdy nie mówi i nie wie, czy potrafi. Jego praca w kopalni polega na czyszczeniu wszystkich bezużytecznych klejnotów i zamykaniu skarbca. Zawsze jest widziany jako ostatni w kolejce, gdy krasnoludki chodzą do i z pracy. Choć czasem się boi, potrafi być również bardzo odważny, zwłaszcza gdy Śnieżka jest w niebezpieczeństwie.
• Moroni Olsen jako Magiczne Lustro: Niewolnik Magicznego Lustra pojawia się jako zielona maska w chmurach dymu. Królowa zawsze pyta go, kto jest najuczciwszy w tej krainie.
• Stuart Buchanan jako Humbert Łowca: Myśliwy to życzliwa osoba, która nie może znieść zabicia Śnieżki, nawet gdy królowa każe mu wziąć serce księżniczki.

Nieoficjalne postaci to przyjaciele Śnieżki, kruk królowej i sępy, które podążają za czarownicą. Jednak, choć zwierzęta nie miały ludzkich głosów mówiących, ich naturalne nawoływania były bardzo żywe, a wszystkie zostały wypowiedziane przez mistrza gwizdka i zwierzęcy mimik A. Purves Pullen, który będzie dostarczać ptaków i zwierząt nawoływania do filmów Disneya (w tym liczne kreskówki Pluton) przez kilka dekad. Pullen produkował również ptasie zaproszenia do Zaczarowanej Sali Tiki w parkach rozrywki Disneya. W latach 40. i 50. wystąpił jako "Dr. Horatio Q. Birdbath" z zespołem komediowym Spike Jones & His City Slickers.

Śnieżka i Siedem Krasnoludków po raz pierwszy zostały pokazane w kinach 21 grudnia 1937 roku. Na ekrany kin trafił 4 lutego 1938 roku w całych Stanach Zjednoczonych. Od tego czasu była wielokrotnie wznawiana. Po raz pierwszy miała miejsce w 1944 roku, w celu zebrania pieniędzy dla studia Disneya podczas II wojny światowej. W ten sposób powstała tradycja wznawiania animowanych filmów Disneya co siedem do dziesięciu lat. Śnieżka została ponownie wydana do kin w latach 1952, 1958, 1967, 1975, 1983, 1987 i 1993.

Śnieżka i Siedem Krasnoludków po raz pierwszy zostały pokazane w kinach 21 grudnia 1937 roku. Na ekrany kin trafił 4 lutego 1938 roku w całych Stanach Zjednoczonych. Od tego czasu była wielokrotnie wznawiana. Po raz pierwszy miała miejsce w 1944 roku, w celu zebrania pieniędzy dla studia Disneya podczas II wojny światowej. W ten sposób powstała tradycja wznawiania animowanych filmów Disneya co siedem do dziesięciu lat. Śnieżka została ponownie wydana do kin w latach 1952, 1958, 1967, 1975, 1983, 1987 i 1993.

Żona Disneya, Lillian, powiedziała mu, że nikt nie pójdzie nic zapłacić, żeby zobaczyć zdjęcie karła. Snow White i Siedem Krasnoludków miało swoją premierę 21 grudnia 1937 roku w Carthay Circle Theater i zrobiło na widzach duże wrażenie, wielu z tych samych osób, które nazwały film "Disney's Folly". Film otrzymał prasę od wielu dziecięcych aktorów, wśród których byli Charlie Chaplin i Paulette Goddard, Shirley Temple, Mary Pickford, Douglas Fairbanks, Jr. Judy Garland, Ginger Rogers, Jack Benny, Fred MacMurray, Clark Gable i Carole Lombard, Burns i Allen, Ed Sullivan, Milton Berle, John Barrymore i Marlene Dietrich. Sześć dni później, Walt Disney i siedem krasnoludków pojawiło się na okładce magazynu Time. New York Times powiedział: "Dziękuję bardzo, panie Disney." RKO Radio Pictures opublikowało ten film 4 lutego 1938 roku i stał się on wielkim sukcesem kasowym, zarabiając więcej pieniędzy niż jakikolwiek inny film w 1938 roku. W rzeczywistości, przez krótki czas, Śnieżka była najbardziej dochodowym filmem w historii kina amerykańskiego, aż do momentu, gdy został pokonany przez Gone with the Wind w 1939 roku. Biorąc pod uwagę inflację i wliczając premiery, film nadal pozostaje jednym z dziesięciu najlepszych amerykańskich twórców filmowych wszechczasów.

Snow White and the Seven Dwarfs był pierwszym pełnometrażowym animowanym filmem fabularnym zrealizowanym w języku angielskim i Technicolor (nie licząc Oscara w Przeglądzie Kreskówek Walta Disneya) i zdobył Oscara dla Walta Disneya jako ogromny film, który oczarował miliony i zapoczątkował nową wspaniałą formę rozrywki. Disney zdobył pełnowymiarową statuetkę Oscara i siedem małych, które podarowała mu 10-letnia aktorka dziecięca Shirley Temple.

Film był również nominowany do nagrody Best Musical Score. "Some Day My Prince Will Come" stał się jazzowym standardem w wykonaniu wielu artystów, w tym Buddy Richa, Lee Wiley'a, Oscara Petersona i Milesa Davisa.

Znani filmowcy, tacy jak Sergei Eisenstein i Charlie Chaplin chwalili ten film jako ogromne osiągnięcie w kinie. Film zainspirował Metro-Goldwyn-Mayer do produkcji własnego filmu fantasy, Czarodzieja z Oz w 1939 roku. Krótkometrażowy film Merrie Melodies z 1943 roku, zatytułowany Coal Black and de Sebben Dwarfs, wyreżyserowany przez Boba Clampetta, parodiuje Śnieżkę, przedstawiając historię w całkowicie czarnej obsadzie, śpiewającej muzykę jazzową.

W czerwcu 2008 roku Amerykański Instytut Filmowy ujawnił swoją "Dziesięć najlepszych dziesięciu" - najlepsze dziesięć filmów w dziesięciu "klasycznych" amerykańskich gatunkach filmowych. Po przeprowadzeniu ankiety wśród ponad 1500 osób z kreatywnej społeczności, Śnieżka i Siedem Krasnoludków zostało uznanych za najlepszy film w gatunku animacji.

Żona Disneya, Lillian, powiedziała mu, że nikt nie pójdzie nic zapłacić, żeby zobaczyć zdjęcie karła. Snow White i Siedem Krasnoludków miało swoją premierę 21 grudnia 1937 roku w Carthay Circle Theater i zrobiło na widzach duże wrażenie, wielu z tych samych osób, które nazwały film "Disney's Folly". Film otrzymał prasę od wielu dziecięcych aktorów, wśród których byli Charlie Chaplin i Paulette Goddard, Shirley Temple, Mary Pickford, Douglas Fairbanks, Jr. Judy Garland, Ginger Rogers, Jack Benny, Fred MacMurray, Clark Gable i Carole Lombard, Burns i Allen, Ed Sullivan, Milton Berle, John Barrymore i Marlene Dietrich. Sześć dni później, Walt Disney i siedem krasnoludków pojawiło się na okładce magazynu Time. New York Times powiedział: "Dziękuję bardzo, panie Disney." RKO Radio Pictures opublikowało ten film 4 lutego 1938 roku i stał się on wielkim sukcesem kasowym, zarabiając więcej pieniędzy niż jakikolwiek inny film w 1938 roku. W rzeczywistości, przez krótki czas, Śnieżka była najbardziej dochodowym filmem w historii kina amerykańskiego, aż do momentu, gdy został pokonany przez Gone with the Wind w 1939 roku. Biorąc pod uwagę inflację i wliczając premiery, film nadal pozostaje jednym z dziesięciu najlepszych amerykańskich twórców filmowych wszechczasów.

Snow White and the Seven Dwarfs był pierwszym pełnometrażowym animowanym filmem fabularnym zrealizowanym w języku angielskim i Technicolor (nie licząc Oscara w Przeglądzie Kreskówek Walta Disneya) i zdobył Oscara dla Walta Disneya jako ogromny film, który oczarował miliony i zapoczątkował nową wspaniałą formę rozrywki. Disney zdobył pełnowymiarową statuetkę Oscara i siedem małych, które podarowała mu 10-letnia aktorka dziecięca Shirley Temple.

Film był również nominowany do nagrody Best Musical Score. "Some Day My Prince Will Come" stał się jazzowym standardem w wykonaniu wielu artystów, w tym Buddy Richa, Lee Wiley'a, Oscara Petersona i Milesa Davisa.

Znani filmowcy, tacy jak Sergei Eisenstein i Charlie Chaplin chwalili ten film jako ogromne osiągnięcie w kinie. Film zainspirował Metro-Goldwyn-Mayer do produkcji własnego filmu fantasy, Czarodzieja z Oz w 1939 roku. Krótkometrażowy film Merrie Melodies z 1943 roku, zatytułowany Coal Black and de Sebben Dwarfs, wyreżyserowany przez Boba Clampetta, parodiuje Śnieżkę, przedstawiając historię w całkowicie czarnej obsadzie, śpiewającej muzykę jazzową.

W czerwcu 2008 roku Amerykański Instytut Filmowy ujawnił swoją "Dziesięć najlepszych dziesięciu" - najlepsze dziesięć filmów w dziesięciu "klasycznych" amerykańskich gatunkach filmowych. Po przeprowadzeniu ankiety wśród ponad 1500 osób z kreatywnej społeczności, Śnieżka i Siedem Krasnoludków zostało uznanych za najlepszy film w gatunku animacji.

• "I'm Wishing/One Song" - Snow White, The Prince
• "With a Smile and a Song" - Snow White
• "Whistle While You Work" - Snow White
• "Heigh-Ho" - Krasnoludki
• "Bluddle-Uddle-Um-Dum" (alias "The Washing Song") - The Dwarfs
• "The Silly Song" (alias "The Dwarfs' Yodel Song") - The Dwarfs
• "Some Day My Prince Will Come" - Snow White
• "One Song" - "The Prince and Chorus
• "Pewnego dnia przyjdzie mój książę"

• "I'm Wishing/One Song" - Snow White, The Prince
• "With a Smile and a Song" - Snow White
• "Whistle While You Work" - Snow White
• "Heigh-Ho" - Krasnoludki
• "Bluddle-Uddle-Um-Dum" (alias "The Washing Song") - The Dwarfs
• "The Silly Song" (alias "The Dwarfs' Yodel Song") - The Dwarfs
• "Some Day My Prince Will Come" - Snow White
• "One Song" - "The Prince and Chorus
• "Pewnego dnia przyjdzie mój książę"

Snow White's Scary Adventures to popularna przejażdżka w parku rozrywki w Disneylandzie (atrakcja z 1955 roku), Walt Disney World's Magic Kingdom, Tokio Disneyland i Disneyland Paris. Śnieżka, jej Książę i Siedem Krasnoludków to także parady i występy postaci w całym parku.

Snow White's Scary Adventures to popularna przejażdżka w parku rozrywki w Disneylandzie (atrakcja z 1955 roku), Walt Disney World's Magic Kingdom, Tokio Disneyland i Disneyland Paris. Śnieżka, jej Książę i Siedem Krasnoludków to także parady i występy postaci w całym parku.

Gra wideo została wydana dla systemu Game Boy Color. Śnieżka pojawia się w popularnej grze na PlayStation 2 Kingdom Hearts jako jedna z siedmiu legendarnych Księżniczek Serca.

Gra wideo została wydana dla systemu Game Boy Color. Śnieżka pojawia się w popularnej grze na PlayStation2 Kingdom Hearts jako jedna z siedmiu legendarnych Księżniczek Serca.