Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii była państwem jugosłowiańskim, które istniało od drugiej połowy II wojny światowej (formalnie od 1945 r.) do jej formalnego rozwiązania w 1992 r.; de facto uległa rozpadowi już w 1991 r. w trakcie wojen jugosłowiańskich. Była państwem socjalistycznym i federacją składającą się z Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Macedonii, Czarnogóry, Serbii i Słowenii. Stolicą państwa był Belgrad. Po formalnym rozpadzie SFRJ w 1992 r. dwa pozostałe państwa — Serbia i Czarnogóra — utworzyły Federalną Republikę Jugosławii, która nie została powszechnie uznana za pełnego następcę prawnego SFRJ przez społeczność międzynarodową.

W sierpniu 1945 r. zebrał się tymczasowy parlament, w skład którego weszli delegaci ze wszystkich części kraju oraz 68 przedstawicieli przedwojennych partii politycznych i 13 niezależnych osób. W dniu 11 listopada 1945 r. odbyły się wybory do dwuizbowego parlamentu, mającego składać się z rady federalnej i rady narodowościowej oraz posiadać uprawnienia zgromadzenia konstytucyjnego. W praktyce nie dopuszczono istotnej opozycji politycznej wobec Frontu Ludowego, co spowodowało, że trzech przedstawicieli rojalistów — Grol, Subašić i Juraj Sutej — odłączyło się od rządu tymczasowego. Głosowanie odbywało się na jednej liście kandydatów Frontu Ludowego; choć przewidziana była możliwość oddawania głosów opozycyjnych w oddzielnych urnach, procedura ta umożliwiała identyfikację wyborców przez agentów OZNA (wydział bezpieczeństwa powojennej administracji). Silna kampania wyborcza została zorganizowana w celu zapewnienia zdecydowanej większości dla Frontu Ludowego kierowanego przez Josipa Broz Tito, przywódcę i symbol jednoczący państwo w pierwszych dekadach jego istnienia.

Powstanie i ustrój polityczny

SFRJ powstała na gruzach okupacji niemieckiej i włoskiej, w wyniku działań partyzanckich i porozumień politycznych (m.in. decyzji AVNOJ). System polityczny opierał się na monopolu władzy komunistycznej — najpierw pod bezpośrednim kierownictwem Komunistycznej Partii Jugosławii (później Przedsiębiorstwo/ Liga Komunistyczna Jugosławii) — oraz na instytucjach federacyjnych zrzeszających republiki. Charakterystycznym elementem jugosłowiańskiego ustroju był model gospodarki z tzw. samorządem pracowniczym (samoupravljanje), który dawał przedsiębiorstwom i pracownikom większą autonomię niż w typowych państwach bloku wschodniego.

Gospodarka, społeczeństwo i kwestie narodowościowe

Jugosławia była państwem wielonarodowym i wielowyznaniowym. Najważniejsze grupy etniczne to Serbowie, Chorwaci, Bośniacy (muzułmanie), Słoweńcy, Macedończycy, Czarnogórcy oraz znacząca mniejszość albańska (głównie w Kosowie). Różnice gospodarcze między bardziej uprzemysłowionymi republikami północnymi (Słowenia, Chorwacja) a mniej rozwiniętymi regionami na południu i na wschodzie były źródłem napięć politycznych i ekonomicznych.

Polityka zagraniczna

Za czasów Josipa Broz Tito Jugosławia prowadziła aktywną politykę zagraniczną, niezależną zarówno od ZSRR, jak i od Zachodu. Po zerwaniu stosunków ze Stalinem w 1948 r. Jugosławia stała się jednym z liderów ruchu non‑alignment (Ruchu Państw Niezaangażowanych), łącząc współpracę z państwami zachodnimi z utrzymaniem systemu socjalistycznego i niezależnej linii politycznej.

Konstytucje i reforma ustrojowa

W ciągu kolejnych dekad uchwalano konstytucje i reformy wzmacniające elementy federalne i samorządowe. Najważniejszą zmianą było wprowadzenie Konstytucji z 1974 r., która zwiększyła kompetencje republik i autonomicznych prowincji (m.in. Kosowa i Wojwodiny) oraz ustanowiła kolegialny system prezydencki, który miał przeciwdziałać nadmiernej koncentracji władzy po śmierci Tito. Z kolei po zgonie Tito w 1980 r. narastały konflikty polityczne i gospodarcze, a system kolegialny nie był w stanie skutecznie rozwiązać rosnących napięć narodowościowych i ekonomicznych.

Rozpad i następstwa

W latach 1991–1992 republiki zaczęły ogłaszać niepodległość, co doprowadziło do serii konfliktów zbrojnych znanych jako wojny jugosłowiańskie. Rozpadowi towarzyszyły poważne naruszenia prawa międzynarodowego i prawa humanitarnego; w odpowiedzi powołano m.in. Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii (ICTY). Po formalnym zakończeniu istnienia SFRJ w 1992 r. powstało kilka suwerennych państw: Słowenia, Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Macedonia Północna (później zmiana nazwy), a także Serbia i Czarnogóra, które przez pewien czas funkcjonowały jako Federalna Republika Jugosławii (FRJ), a następnie — po kolejnych zmianach — jako odrębne państwa.

Dziedzictwo

Dziedzictwo SFRJ jest złożone: z jednej strony pamięć o socjalnych osiągnięciach, infrastrukturze i specyficznym modelu gospodarczym; z drugiej — ślady konfliktów etnicznych i gospodarczych, które w latach 90. doprowadziły do przemocy i głębokich podziałów. Historia Jugosławii pozostaje przedmiotem intensywnych badań, debat politycznych i społecznych w regionie oraz poza nim.