Horatio Alger Jr. — biografia amerykańskiego pisarza książek dla chłopców
Horatio Alger Jr. — biografia pisarza książek dla chłopców: od Ragged Dick do kontrowersji, życie, sukcesy i wpływ na literaturę młodzieżową.
Horatio Alger, Jr. (13 stycznia 1832 – 18 lipca 1899) był amerykańskim pisarzem najbardziej znanym z ponad stu książek dla chłopców, które przez dekady miały ogromną popularność. Pisał także opowiadania, wiersze i kilka powieści dla dorosłych, jednak to jego książki młodzieżowe przyniosły mu sławę i stały się częścią amerykańskiej kultury popularnej.
Wczesne życie i wykształcenie
Alger urodził się w Massachusetts i studiował na Harvard College. Po okresie studiów duchownych został ministrem unitarnym. Jego edukacja i wczesne doświadczenia życia miejskiego i akademickiego miały później wpływ na tematy poruszane w jego książkach: etykę pracy, znaczenie wykształcenia i wartość przyzwoitości.
Skandal i przerwanie kariery duchownego
Kariera Algera jako duchownego zakończyła się nagle po tym, jak jego kongregacja w jednej z ówczesnych miejscowości oskarżyła go o niewłaściwe zachowania wobec chłopców. Chociaż nie postawiono mu zarzutów karnych, incydent ten przerwał jego pracę w kościele i skłonił go do zmiany zawodu.
Przeprowadzka do Nowego Jorku i kariera pisarska
Po odejściu z duchowieństwa Alger przeniósł się do Nowego Jorku, by zostać zawodowym pisarzem. Przełom nastąpił w 1868 roku, kiedy ukazała się jego czwarta książka dla chłopców, Ragged Dick. Opowiada ona o biednym chłopcu świecącym buty na ulicach Nowego Jorku, który dzięki ciężkiej pracy, uczciwości i odrobinie szczęścia awansuje do klasy średniej na przeciw wygodzie i bezpieczeństwa. Książka odniosła duży sukces i stała się wzorem dla wielu kolejnych utworów Algera.
Tematyka i styl
Alger tworzył w schemacie, który powtarzał się w jego licznych powieściach dla chłopców. Główne elementy tego schematu to:
- biedny, lecz uczciwy i pracowity chłopiec jako bohater;
- przeszkody społeczne i materialne, które bohater pokonuje dzięki wysiłkowi i moralnej postawie;
- postacie wspierające, często dobroduszni mentorzy lub przychylni dorośli;
- przeciwnicy — snobistyczni rówieśnicy lub chciwi dorośli, np. prawnicy;
- motyw „szczęśliwego trafu” lub nagłej okazji, która umożliwia awans społeczny.
Podstawowe przesłanie jego książek można sprowadzić do idei, że uczciwa praca, samodyscyplina i wartość moralna prowadzą do sukcesu — co w literaturze okresu stało się jednym z fundamentów mitu amerykańskiego „self-made man”.
Zmiany gustów czytelników i reakcje
W miarę upływu czasu gusta młodych czytelników ulegały przemianom. W latach 70. XIX wieku popularne stały się opowieści o kowbojach, myśliwych i Indianach. Alger próbował odpowiedzieć na te trendy — odbył podróż na zachód i napisał kilka książek osadzonych w tej scenerii (tzw. „Seria Pacyfiku”) — lecz ogólny schemat jego opowieści pozostał podobny do wcześniejszych utworów.
Końcem XIX wieku z kolei wzrosło zapotrzebowanie na bardziej sensacyjne, pełne przemocy i napięcia historie. Alger wprowadził w swoich utworach elementy sensacji, co nie spodobało się części bibliotekarzy i krytyków. Bibliotekarze obawiali się wpływu takich treści na młodzież i zaczęli wycofywać niektóre jego książki z księgozbiorów publicznych.
Ostatnie lata i śmierć
W ostatnich latach życia Alger prowadził spokojne życie: bywał w teatrach, utrzymywał kontakty ze starymi przyjaciółmi i z chłopcami, którym pomagał przez lata. Kontynuował pisanie, często odwołując się do motywów znanych mu z przeszłości. Zmarł w domu swojej siostry w South Natick, Massachusetts, w 1899 roku.
Dziedzictwo
Horatio Alger pozostawił trwały ślad w kulturze amerykańskiej: jego nazwisko stało się synonimem tzw. „Horatio Alger story” — opowieści o awansie społecznym dzięki pracy i uczciwości. Jego książki kształtowały wyobrażenia o możliwościach awansu w społeczeństwie amerykańskim, choć współcześni krytycy podkreślają ich schematyczność, uproszczenia i czasem problematyczne treści. Historycy literatury oraz badacze kultury analizują zarówno wpływ Algera na moralne wychowanie młodzieży, jak i kontrowersje związane z jego życiem osobistym i późniejszym odbiorem jego twórczości.
Biografia
Boyhood
Horatio Alger, Jr. urodził się w Chelsea, Massachusetts 13 stycznia 1832 roku. Jego rodzicami byli Horatio Alger, duchowny unitarny, i jego żona Olive Augusta Fenno Alger. Horatio był najstarszym z pięciorga dzieci tej pary. Był potomkiem kilku Pielgrzymów z Plymouth, generała brygady rewolucji amerykańskiej i członkiem Konwentu Konstytucyjnego.
Horatio był chorym dzieckiem. Miał astmę i miopię. Był nieśmiały i nieśmiały. Był nękany przez większych chłopców w okolicy. Jego ojciec zdecydował, że Horatio zostanie duchownym. Uczył chłopca greki i łaciny. Zabrał ze sobą Horatio na parafialne wezwania domowe, aby dać chłopcu poczucie obowiązków pastora.
Edukacja
W 1842 roku Horatio wstąpił do Gimnazjum w Chelsea. Był dobrym uczniem. Jego ojciec miał tym razem problemy z pieniędzmi. Podjął lepiej płatną pracę w Marlborough, Massachusetts, gminie rolniczej około 25 mil na zachód od Bostonu. Rodzina Algierczyków przeniosła się tam w grudniu 1844 roku.
W Marlborough, Horatio chodził do szkoły przygotowawczej zwanej Gates Academy. Zaczął pisać wiersze i opowiadania. Swoje pisma wysyłał do lokalnych gazet. Kłopoty finansowe rodziny wywarły na Horatio trwałe wrażenie. Problemy z pieniędzmi, takie jak egzekucja z nieruchomości i bankructwo, stały się tematem jego książek. Miał miłe wspomnienia z Marlborough, pomimo nieszczęść rodziny. Spokojne wiejskie wioski są miejscem, w którym znajduje się wiele jego książek dla chłopców.
Alger wstąpił do Harvard College w 1848 roku. W następnym roku został zawodowym pisarzem, gdy sprzedał dwa eseje i wiersz do magazynu w Bostonie. Został wybrany do Phi Beta Kappa, braterskiej wspólnoty wybitnych uczonych. Ukończył studia w 1852 roku, zajmując ósme miejsce w klasie osiemdziesięciu ośmiu. W 1853 roku poszedł do Harvard Divinity School. W tym samym roku rzucił pracę jako asystent redaktora naczelnego magazynu w Bostonie. Nienawidził redagowania i rzucił pracę w 1854.
Uczył krótko w dwóch szkołach z internatem dla chłopców w Nowej Anglii. W 1856 roku wydał Bertha's Christmas Vision, książkę opowiadań i wierszy. W 1857 r. powrócił do Szkoły Boskiej na Harvardzie, a w 1860 r. ukończył ją. Jego zdrowie było słabe. Został odrzucony do służby wojskowej podczas amerykańskiej wojny domowej, ale zamiast tego napisał dla sprawy unijnej. W 1864 r. ukazała się jego pierwsza książka chłopięca Frank's Campaign.
Ministerstwo Algieru
8 grudnia 1864 roku Algier został pastorem Pierwszego Kościoła i Towarzystwa Unitarnego w Brewster, Massachusetts. Ludność Brewster go lubiła. Był dobrym mówcą. Grał w piłkę z chłopcami i chodził z nimi na spacery. Pisał opowiadania i wysyłał je do magazynu dla chłopców w Bostonie zwanego Student and Schoolmate. Napisał kolejną książkę dla chłopców, Paul Prescott's Charge. Została ona wydana we wrześniu 1865 roku. Krytycy wystawili jej dobre recenzje.
Na początku 1866 roku ludzie z Brewster oskarżyli Algera o molestowanie seksualne dwóch chłopców. Ci chłopcy mieli 13 i 15 lat. Trzech mężczyzn z kościoła odkryło, że to prawda. Alger powiedział, że był "nierozsądny" i rzucił pracę w kościele w Brewster. Szybko opuścił miasto i udał się do domu swoich rodziców w South Natick, Massachusetts.
Jego ojciec skontaktował się z władzami Kościoła Unitarnego w Bostonie. Obiecał im, że jego syn nigdy więcej nie podejmie pracy w kościele. Władze te były zadowolone. Dalsze działania nie zostały podjęte. Prawdopodobnie zrobiono to, aby ojciec Algera nie był publicznie zakłopotany. Niektórzy członkowie kościoła w Brewster chcieli, aby Alger został zamordowany, jak nakazuje Biblia. Alger nigdy więcej nie wspominał o swoich dniach w Brewsterze.
Życie w Nowym Jorku
W kwietniu 1866 roku Algier przeprowadził się do Nowego Jorku, aby zostać zawodowym pisarzem. Latem 1866 roku napisał "John Maynard". To wiersz o prawdziwym wraku statku na jeziorze Erie. Przyniósł on Algierowi uwagę innych pisarzy, gdy został opublikowany w styczniu 1868 roku w "Student and Schoolmate". Na przykład Henry Wadsworth Longfellow wysłał do Algieru list z podziękowaniami. Dzieci uwielbiały ten wiersz i czytały go na głos w klasach przez wiele lat.
Alger kochał uwagę, ale potrzebował pieniędzy. Przepisał kilka swoich starych historii. Jedna z nich stała się jego trzecią książką dla chłopców, Charlie Codman's Cruise. Chociaż czytelnikom spodobała się książka, nie zarobiła dużo pieniędzy. Alger zarobił więcej pieniędzy na opowiadaniach chłopięcych, które opublikował w "Student and Schoolmate". Jego pisarstwo dla chłopców zaspokoiło jego dwie największe troski w tym czasie - potrzebę dobrego zarobku i potrzebę zadośćuczynienia za zbrodnie popełnione w Brewster.
Alger spotkał wielu biednych chłopców w dokach i na ulicach Nowego Jorku. Ci chłopcy zostali bezdomni w wyniku wojny domowej. Dryfowali do miasta w poszukiwaniu pracy. Alger zbierał od nich materiały o ich życiu w mieście i życiu biednych. Włożył ten materiał do swoich książek.
Niektórzy z tych prawdziwych chłopców stali się bohaterami w jego książkach. Johnny Nolan, na przykład, był jednym z pierwszych chłopców, których Alger spotkał w Nowym Jorku. Pojawił się w kilku wczesnych książkach Algera jako leniwy, beztroski chłopiec ulicy. Algier często miał w swoim mieszkaniu tłum ulicznych chłopców. Bawili się, gdy Alger siedział spokojnie przy biurku, pisząc stronę lub dwie do swojej najnowszej książki. Nie ma żadnej wzmianki o wykroczeniach seksualnych ze strony Algera w tym okresie.
Domek letniskowy Newsboys Lodging House
W 1866 roku Algier zaczął odwiedzać schroniska dla bezdomnych chłopców w mieście, takie jak YMCA, Five Points Mission i Newsboys Lodging House. To ostatnie schronisko zostało otwarte w 1854 roku przez ludzi troszczących się o dobro dzieci ulicy.
W tym schronisku bezdomny chłopiec mógłby za kilka groszy zjeść gorący posiłek i mieć czyste łóżko. Mógłby przychodzić i odchodzić, jak mu się podoba. W schronisku było nawet coś w rodzaju kasy oszczędnościowej.
Alger miał swój własny pokój, biurko i łóżko w Newsboys Lodging House. Włóczył się w pantoflach i starym swetrze rozmawiając z chłopcami. W ten sposób zebrał materiał, którego potrzebował do swoich opowieści. We wstępie do swoich książek Alger prosił swoich czytelników, by hojnie udzielali takich schronień.
Sukces z Ragged Dick
W październiku 1866 roku wielebny Henry Morgan opublikował "Ned Nevins", "Newsboy" lub "Street Life" w Bostonie. To był wielki sukces. Alger zaostrzył swoje ołówki i rozpoczął podobną historię. Chciał, aby czytelnicy uwierzyli, że jego historia jest realistycznym obrazem życia na ulicy, ale w rzeczywistości była to sentymentalna historia, która starannie unikała wszelkich wzmianek o seksie i przemocy, które codziennie groziły chłopcom z ulicy.
W styczniu 1867 roku, Algierski Szmaciany Kutas rozpoczął serializację (publikacja w częściach) w Studencie i Koledze Szkolnym. Historia opowiada o tym, jak biedny chłopiec lśniący butami awansował do klasy średniej w zakresie komfortu i bezpieczeństwa. Książka okazała się ogromnym sukcesem. Chłopcy ją uwielbiali. Miała wiele ekscytujących przygód w wielkim mieście. Było w niej dużo ulicznego slangu. Obnażała oszustwa i zbrodnie praktykowane przez oszustów z wielkiego miasta. Historia zaskoczyła i zachwyciła chłopców w małej, miejskiej Ameryce. Nigdy nie czytali o takich rzeczach.
Części opowiadania zostały zebrane i wydane w formie książkowej w 1868 roku. Stała się ona wszechczasowym bestsellerem Algieru. Jest pierwszą w 6-tomowej serii Ragged Dick. Seria ta śledzi dalsze przygody Ragged Dick i jego przyjaciół. Alger napisał prawie w całości dla chłopców po sukcesie Ragged Dick. Znalazł swoje miejsce w literackiej Ameryce.
Wycieczki na Zachód
W 1875 r. opowieści Algera o chłopcach z ulicy stały się coraz bardziej stęchłe. Gusta chłopców uległy zmianie. Chcieli ekscytujących opowieści o łowcach, kowbojach i Indianach. Alger pojechał na zachód, by szukać materiału.
Przybył do Kalifornii w lutym 1877 roku. Podróżował wzdłuż Zachodniego Wybrzeża, po czym wrócił do Nowego Jorku pod koniec roku. W 1878 r. Algier znów pojechał na Zachód.
Te dwie podróże miały niewielki wpływ na jego historie. W następnych latach napisał kilka nudnych książek o zachodniej oprawie, ale utknął w swojej formule "biedny chłopiec robi dobrze".
Backlash
Na początku lat siedemdziesiątych XIX wieku bibliotekarze, nauczyciele, ministrowie i inni zainteresowani dobrym samopoczuciem młodzieży mówili, że opowiadania Algierczyka i innych pisarzy chłopięcych nie nadają się dla dzieci. Ludzie ci uważali, że takie książki są zbyt brutalne.
Krytycy mówili, że jego popularność wśród chłopców wynikała z jego "sensacyjnego" stylu. W 1877 roku jeden z ministrów zastanawiał się, dlaczego biblioteka publiczna pozwalała dzieciom czytać książki, które mogły je tylko demoralizować i osłabiać. Skarżył się na "niekończące się smugi takich bzdur wylewanych przez Horatio Alger, Jr.". W 1879 roku, biblioteka publiczna w Vermont była pierwszą biblioteką w Ameryce, która wyrzuciła książki Algera. Inne biblioteki publiczne robiły wtedy to samo.
Ofiarą tej cenzury był wydawca A. K. Loring z Bostonu w Massachusetts. Firma opierała się na historiach Algera, aby zarobić na nich pieniądze, ale Loring zbankrutował w 1881 roku. Te wysiłki, by pozbyć się książek Algera, zostały pokonane. Ludzie zaczęli je ponownie czytać po jego śmierci.
Biografie
W 1881 roku Alger napisał biografię prezydenta Jamesa A. Garfielda, Od Canal Boya do prezydenta. Uważał, że to poważna praca literacka. Miał nadzieję, że ta książka uczyni go sławnym. Nie zwracał jednak uwagi na fakty. Zamiast tego, wypełnił książkę ekscytującymi szczegółami, by zachwycić czytelników chłopców. Książka okazała się sukcesem. Sprzedała się w nakładzie 20.000 egzemplarzy. Wydawca chciał przedstawić całą serię o wielkich ludziach Ameryki.
Alger został wynajęty do napisania biografii Abrahama Lincolna. Po raz kolejny, nie zwracał uwagi na fakty. Napisał ekscytujące szczegóły dla czytelników chłopców. Ta książka nie sprzedawała się dobrze. Następnie napisał biografię Daniela Webstera. Potem przestał pisać biografie. Mówił, że takie książki są czasochłonne i wymagają zbyt wiele pracy. Wydawca porzucił pomysł serii.
Ostatnie lata
Alger prowadził spokojne życie w latach poprzedzających jego śmierć. Jadł obiady, chodził do teatru i odwiedzał starych przyjaciół. Utrzymywał kontakt z chłopcami, którymi interesował się przez lata. Czytał grupom chłopców fragmenty Ragged Dick.
Był republikaninem i interesował się polityką. Zapomniał o swoim przeszłym życiu w Brewster i pisał o swoich czasach jako duchowny: "Studiowałem teologię głównie jako gałąź kultury literackiej i nie miałem zamiaru poświęcać się jej jako zawodowi".
Jakość jego pisma pogorszyła się w ostatnich latach. Przerobił swoje stare książki. Czasy się zmieniły. Chłopcy chcieli więcej emocji i przemocy w książkach. Alger dawał im to, czego chcieli.
Krytycy skarżyli się na identyczność jego postaci, tematów i innych szczegółów. Alger bronił swojej pracy. Mówił, że jego czytelnicy nie sprzeciwiają się "podobieństwom rodzinnym", dlaczego więc mieliby to robić krytycy?
Śmierć
W ostatnich latach lat 90. ubiegłego wieku, książki Algera nie sprzedawały się dobrze. Jego dochody się zmniejszyły. W 1896 r. miał (jak to nazwał) załamanie nerwowe. Przeprowadził się do domu swojej siostry w South Natick, Massachusetts. Zmarł tam 18 lipca 1899 roku po ataku astmy. W ostatnich latach został prawie zapomniany przez opinię publiczną. Jego śmierć spotkała się z niewielkim zainteresowaniem w gazetach.
Alger oszacował kiedyś, że w latach nowojorskich (1866-1896) zarobił nie więcej niż 100.000 dolarów. Za każdą z jego opowieści opublikowanych częściowo w czasopismach zapłacono mu około 250 dolarów. Otrzymał niewielką sumę pieniędzy, gdy każde opowiadanie było publikowane w formie książkowej. Pod koniec życia nie był bogaty, ale nie był też biedny. Niewielkie sumy pieniędzy zostawiał rodzinie i przyjaciołom. Zostawił im również swoje prawa autorskie, manuskrypty i osobistą bibliotekę.
Algier po ukończeniu studiów na Harvardzie w 1852 r.
Student i kolega szkolny , sierpień 1867 r.
Pralnia w Newsboys Lodging House, Nowy Jork, ok. 1867 r.
Ilustracja z pierwszego wydania Ragged Dick, 1868 r.
Zdjęcie z serii Pacific, opowieści Algera o Starym Zachodzie
Nagrobek Algera na cmentarzu w Glenwood, South Natick, Massachusetts.
Odnowione zainteresowanie
Ludzie zainteresowali się książkami Algera w dwadzieścia lat po jego śmierci. To była epoka progresywna. Był to czas, kiedy ludzie pragnęli uczciwych praktyk biznesowych, równych szans i powrotu do staromodnych wartości. W tym czasie wydrukowano i sprzedano około siedemnastu do dwudziestu milionów książek o Algierze.
Na początku lat dwudziestych XX wieku ludzie stracili zainteresowanie książkami Algieru. Jego wiodący wydawca przestał drukować książki. W tym czasie Algier konkurował z The Rover Boys, Tomem Swiftem i innymi popularnymi książkami dla chłopców. Badania przeprowadzone w 1932 i 1947 r. wykazały, że bardzo niewiele dzieci czytało, a nawet słyszało o Algierze. W 1932 r. (sto lat po narodzinach Algera) The Literary Digest ogłosił go "zapomnianym".
Tuż przed śmiercią Algier twierdził, że sprzedał 800.000 książek w ciągu swoich lat pracy jako pisarz. Po jego śmierci jego książki sprzedawały się po milionie rocznie. Po jego śmierci sprzedawano rocznie więcej książek niż za życia pisarza. Edward Stratemeyer, szef firmy, która opublikowała dużą ilość fikcji chłopięcej, zaadoptował bohaterską postawę moralną Algieru do swoich własnych książek dla chłopców. Inni pisarze dostosowali moralność i etykę Algieru do czasów, które były bardziej skoncentrowane na pieniądzach. Zmiany te pozostawały silne aż do początku Wielkiego Kryzysu w 1929 roku.
Algier (po prawej), jego szwagier i przyjaciel w 1889 r.
Książki dla chłopców
Jakość jego literackich aluzji czyni jednak jego pisarstwo charakterystycznym. Aluzje te odróżniają jego twórczość od książek wydobytych w ówczesnych "fabrykach fikcji". Wielcy autorzy, do których nawiązywano w książce Algera dla chłopców, to m.in. Szekspir, Milton, Longfellow, Cyceron, Horace, Alexander Pope, Joseph Addison i dziesiątki innych. Biblia jest przywoływana w ponad połowie jego dzieł. Te aluzje ujawniają znajomość literatury Algera i "podnoszą literacką jakość jego pracy".
Najczęstszym tematem w powieściach Algera jest "wzrost do szacunku". Sukces biznesowy był ważny dla młodego bohatera Algieru, ale jeszcze ważniejsze było to, że stał się szanowanym obywatelem. Nie oznacza to wzrostu dobrobytu i bogactwa. Wiele książek Algieru kończy się tym, że ich młodzi bohaterowie otrzymują skromne posady urzędnicze w dużych firmach. Te miejsca pracy dają szanse na dalszy wzrost. Bohaterowie Algieru zasługują na swoje szczęście, ponieważ są cnotliwymi młodymi ludźmi. Alger był głównie instruktorem moralnym dla młodych. Zadowolony był z tego, że prowadził chłopców na drodze pobożności i cnoty moralnej, a nie sukcesu w biznesie. Inne tematy w jego pracach to Siła przez Adwersję, Piękno kontra Pieniądze, Kraj kontra Miasto, Stary Świat kontra Nowy Świat oraz Poszukiwanie Tożsamości.
Książki Algera wypełnione są stereotypowymi postaciami i dramatycznymi wyżami (setkami) odtwarzanymi w książce po książce. Jedną z takich scenerii jest walka cnotliwego młodego bohatera z snobistycznym młodzieńcem. Scenariusze te zawsze kończą się tym, że snobistyczny młodzieniec dostaje swoje sprawiedliwe pustynie. Ta szczególna sceneria ma prawdopodobnie swoje źródło w dzieciństwie, w którym Algier cierpiał z powodu chłopców z sąsiedztwa w Chelsea.
Inne elementy to zimny, nieczuły prawnik grożący młodemu bohaterowi i jego owdowiałej matce zamknięciem (kolejny element zaczerpnięty z dzieciństwa Algieru) oraz brutalny personel biednego domu, który uprzykrza życie młodemu bohaterowi, gdy mieszka pod ich dachem. Młodzi czytelnicy Algieru nigdy nie mieli dość tych bohaterek i scenografii.
W latach siedemdziesiątych XX wieku twórczość Algiera została uznana przez czytelników i uczonych za niemal nieczytelną. Kiedy jego homoseksualizm stał się znany, otrzymał nowe spojrzenie na życie literackie. Edwin Hoyt spekulował w książce "Chłopcy Horatio" (1974), że Algier może zainteresować środowiska spoza literackiego, a nawet uzyskać status rywala Oscara Wilde'a.
Ilustracja z przodu książki promującej serię Ragged Dick
Wpływy literackie
Historie sukcesu Algera dostarczyły materiału dla satyryków. Jedną z najwcześniejszych satyryk jest "Szarża ministra" Williama Deana Howellsa, czyli "Praktyka zawodowa Lemuela Barkera" (1887). Ta powieść satyryzuje w poważny, realistyczny sposób temat Algierskiego "wiejskiego chłopca robi dobrze". Stephen Crane satyryzuje historię sukcesu Algieru śmieszną wersją w "Samotnym człowieku": An Example of Success That Anyone Can Followone" (1899).
W XX wieku F. Scott Fitzgerald satyrykował Algera w sztuce "Warzywa:" lub "Od prezydenta do listonosza" (1922), odcinku "Dan Cody" w "Wielkim Gatsby'm" (1925) i opowiadaniu "Kucie naprzód" (1929). Nathaniel West parodiuje Algera w "Fajnym milionie" (1934). John Seelye zrobił to samo w "Brudnych sztuczkach"; lub "Naturalnej szlachetności Nicka Noxina" (1973). Glendon Swarthout śledził seksualne przygody algierskiego antybohatera w filmie Luck and Pluck (1973). William Gaddis wykorzystał historię sukcesu Algieru do absurdalnych celów w filmie JR.
Dziedzictwo
Stowarzyszenie Horatio Alger jest "organizacją non-profit o charakterze edukacyjnym, która została założona w 1947 roku, aby rozwiać rosnące wśród młodzieży narodowej przekonanie, że Amerykański Sen nie jest już osiągalny". Stowarzyszenie przyznaje stypendia młodym ludziom, którzy realizują swoją własną ideę amerykańskiego snu.
W październiku w Marlborough w stanie Massachusetts odbył się coroczny jarmark uliczny (kiedyś Horatio Alger Street Fair). Jarmark stał się Festiwalem Dziedzictwa w 2006 r., a nazwa Algieru spadła z tej imprezy. Początkowo używano nazwy Algier, ponieważ jako nastolatek mieszkał w domu w mieście, ale oskarżenia o wykorzystywanie seksualne dzieci zmusiły organizatorów targów do rozstania się z Algrem.
Przeszukaj encyklopedię