Henry Wadsworth Longfellow – życie, twórczość i dziedzictwo

Życie i kariera naukowa

Longfellow urodził się w Portland w stanie Maine; miejsce to często pojawia się w opisie jego rodzinnych korzeni i wczesnych inspiracji krajobrazowych (Portland, Maine). Kształcił się na Bowdoin College, a następnie spędził kilka lat na studiach i podróżach po Europie. Po powrocie do USA rozpoczął karierę akademicką: wykładał na macierzystej uczelni, a później na Harvard College. W 1854 roku przeszedł na emeryturę z obowiązków dydaktycznych, by w pełni poświęcić się pracy literackiej. Przez większą część życia mieszkał w Cambridge, Massachusetts, w domu znanym jako Cambridge i historycznie powiązanym z siedzibą wojenną George'a Waszyngtona (Longfellow House – Washington's Headquarters).

Najważniejsze utwory

Longfellow zasłynął zarówno krótszymi balladami, jak i dłuższymi poematami narracyjnymi. Do najbardziej znanych należą m.in. „Przejażdżka Paula Revere'a”, epicki i rytmiczny „Pieśń Hiawathy” oraz narracyjna długoforma „Evangeline”. Wśród wcześniejszych książek wymienia się tomy takie jak «Voices of the Night» (Głosy nocy) i «Ballads and Other Poems» (Ballady i inne wiersze). Longfellow jest także znany ze swoich przekładów: jako pierwszy Amerykanin podjął się przekładu na angielski Boskiej komedii (przekład) autora Dantego Alighieri.

Styl, tematyka i krytyka

Styl Longfellowa cechuje jasność, melodyjność i dbałość o rytm; pisywał przede wszystkim w poezji lirycznej, często narracyjnej, przystępnej dla szerokiej publiczności. W jego poezji pojawiają się motywy historyczne, legendy i elementy zaczerpnięte z mitologii i folkloru, co nadawało utworom uniwersalny charakter. Krytycy zwracali uwagę zarówno na silny dar opowiadania, jak i na pewne wzorce zapożyczone z literatury europejskiej; zarzuty dotyczyły czasem nadmiernej prostoty lub konwencjonalności formy, podczas gdy zwolennicy podkreślali dostępność i emocjonalne oddziaływanie jego poezji.

Życie prywatne i tragiczne wydarzenia

Życie prywatne Longfellowa naznaczone było osobistymi tragediami. Jego pierwsza żona, Mary Potter, zmarła młodo. Druga żona, Frances Appleton, zginęła w wypadku pożarowym, co miało poważny wpływ na twórczość poety i okres melancholii, w którym zajmował się głównie przekładami. Po 1854 roku, po rezygnacji z zajęć wykładowych, mieszkał w Cambridge, gdzie kontynuował pisanie i pracę translatorską, choć częściej niż wcześniej skłaniał się ku refleksji i pamięci.

Dziedzictwo i upamiętnienie

Longfellow stał się w swojej epoce jednym z najpopularniejszych amerykańskich pisarzy, a jego utwory były tłumaczone i czytane poza granicami USA. Jego miejsce w literackiej pamięci potwierdza międzynarodowe uznanie: po śmierci został upamiętniony w słynnym kącie pisarzy w Abbey w Londynie — Poets' Corner (Poets' Corner) — i jest jednym z niewielu amerykańskich twórców reprezentowanych w Westminster Abbey symbolicznym popiersiem. Do dziś jego prace bywają przywoływane jako przykład poezji przystępnej, skierowanej do szerokiego kręgu czytelników, oraz jako świadectwo kształtowania się amerykańskiej tożsamości literackiej w XIX wieku.

• Wybrane utwory: Przejażdżka Paula Revere'a, Pieśń Hiawathy, Evangeline.
• Przekłady: tłumaczenie Boskiej komedii (przekład).
• Miejsca związane z życiem: Portland, Harvard, Cambridge, Longfellow House.