Henry Wadsworth Longfellow (27 lutego 1807 - 24 marca 1882) był amerykańskim nauczycielem i poetą. Niektóre z jego wierszy to "Przejażdżka Paula Revere'a", "Pieśń Hiawaty" i "Evangeline". Był również pierwszym Amerykaninem, który przetłumaczył Boską komedię Dante Alighieri. Był jednym z pięciu Poeci z Fireside. Był jedną z najbardziej wpływowych osób w kulturze lat osiemdziesiątych XIX wieku w USA.
Longfellow urodził się w Portland w Maine i studiował w Bowdoin College. Następnie spędził czas w Europie. Wrócił i został profesorem w Bowdoin, a później w Harvard College. Jego pierwsze duże książki poetyckie to "Głosy nocy" (1839) oraz "Ballady i inne wiersze" (1841). W 1854 roku Longfellow wycofał się z nauczania, by poświęcić więcej czasu na pisanie. Resztę życia spędził w Cambridge, Massachusetts, mieszkając w starej siedzibie głównej George'a Waszyngtona. Jego pierwsza żona, Mary Potter, zmarła w 1835 roku po poronieniu. Jego druga żona, Frances Appleton, zmarła w 1861 roku po tym, jak jej sukienka się zapaliła. Longfellow miał problemy z pisaniem poezji przez pewien czas po jej śmierci. Pracował głównie nad swoim tłumaczeniem. Zmarł w 1882 roku.
Longfellow pisał głównie wiersze liryczne, które są znane z muzykalności. Jego wiersze często opowiadały historie o mitologii i legendzie. Za życia stał się najpopularniejszym amerykańskim poetą. Odnosił również sukcesy w innych krajach. Niektórzy krytykowali go za naśladowanie europejskich stylów i za pisanie wierszy dla zwykłych ludzi. W 1884 roku Longfellow został pierwszym nie-brytyjskim pisarzem, dla którego w londyńskim Poet's Corner of Westminster Abbey umieszczono pamiątkowe popiersie. Jest on jedynym amerykańskim poetą reprezentowanym przez popiersie.
