Marcus Tullius Cicero (3 stycznia 106 r. p.n.e. - 7 grudnia 43 r. p.n.e.) był rzymskim mężem stanu, konsulem, prawnikiem, teoretykiem polityki i filozofem. Często uważa się go za jednego z największych rzymskich oratorów i prozaików.

Jego łacina uważana jest za wzór łaciny klasycznej. Przedstawił Rzymianom filozofię grecką, tłumacząc jej idee na potrzeby rzymskiej kultury politycznej i etycznej. Jako adwokat i publicysta zyskał sławę dzięki logicznej argumentacji, klarownemu stylowi i kulturze słowa, co uczyniło go wzorem dla pokoleń retorów i pisarzy.

Życie i kariera polityczna

Cyceron urodził się w Arpinum w rodzinie ekwitej. Po studiach prawniczych i filozoficznych rozpoczął karierę prawniczą, zyskując sławę m.in. dzięki oskarżeniu skorumpowanego namiestnika Sycylii Gajusza Werresa (procesy w 70 r. p.n.e.). Jego kariera polityczna przebiegała w ramach cursus honorum, który doprowadził go do urzędu konsula w 63 r. p.n.e. To właśnie wtedy odegrał kluczową rolę w stłumieniu spisku Katyliny, co przyniosło mu zarówno ogromną popularność, jak i wrogów.

Po współzawodnictwie z rosnącymi siłami politycznymi końca Republiki Rzymskiej, Cyceron znalazł się w trudnym położeniu. W wyniku konfliktów z politykami takimi jak Publiusz Kloty, został zesłany na wygnanie w 58 r. p.n.e., a do Rzymu powrócił w 57 r. p.n.e. W ostatnich latach życia starał się zachować niezależność wobec rywalizujących frakcji — popierał ponoć porządek konstytucyjny, zmieniając niekiedy sojusze, by ratować republikę przed tyranią.

Orator, pisarz i filozof

Cyceron pozostawił obszerne dzieła z zakresu retoryki, filozofii i prawa oraz bogaty zbiór listów, które są cennym źródłem do poznania życia politycznego końca republiki. Do najważniejszych prac należą m.in.:

  • De Oratore — traktat o sztuce przemawiania i roli oratora w społeczeństwie;
  • Brutus oraz Orator — rozważania dotyczące historii i teorii retoryki;
  • De Re Publica i De Legibus — dialogi o ustroju państwa i prawie;
  • De Officiis — rozważania o obowiązkach moralnych i politycznych;
  • liczne listy (m.in. do Atticusa), które dostarczają bezpośrednich relacji z wydarzeń politycznych i prywatnego życia autora.

Filozoficznie Cyceron był eklektykiem: czerpał z tradycji akademickiej, stoickiej i arystotelesowskiej, tłumacząc i adaptując idee greckie do rzymskiej praktyki. Jego prace popularyzowały pojęcia takie jak prawo naturalne, obowiązek moralny oraz znaczenie cnoty dla życia publicznego.

Konflikt z Markiem Antoniuszem i śmierć

Po śmierci Juliusza Cezara, Cyceron stał się jednym z najzagorzalszych przeciwników jednego z triumwirów — Marka Antoniusza. W serii gwałtownych przemówień znanych jako Filippiki (na wzór mów Demostenesa przeciw Filipowi II) Cyceron ubolewał nad upadkiem republiki i bezwzględnie atakował Antoniusza. W odpowiedzi został uznany przez Drugi Triumwirat za wroga państwa.

W 43 r. p.n.e., próbując uciec z półwyspu italskiego do Grecji, został schwytany niedaleko swojej willi w Formiach. Został zamordowany przez żołnierzy pracujących dla Triumwiratu. Jego głowa i ręce, które wystawiały się pisma i dokumenty, zostały wystawione na widok publiczny na Rostra na Forum Romanum — symboliczny akt ukazujący brutalność kończącej się epoki Republiki.

Dziedzictwo

Dziedzictwo Cycerona jest wielowymiarowe: jako orator i teoretyk retoryki ukształtował kanony mowy publicznej; jako pisarz i tłumacz filozofii przyczynił się do przeniesienia myśli greckiej do literatury łacińskiej; jako polityk i publicysta stał się symbolem obrony tradycyjnych zasad ustrojowych Republiki. Jego dzieła miały ogromny wpływ na renesansowych humanistów, europejską myśl polityczną i rozwój prawa naturalnego.

Do dziś listy i mowy Cycerona służą historykom jako źródło wiedzy o polityce, obyczajach i mentalności Rzymu końca I wieku p.n.e., a jego styl i ideały retoryczne pozostają przedmiotem studiów i inspiracją dla kolejnych pokoleń.