Claude of France (14 października 1499 - 20 lipca 1524) była córką Ludwika XII i Anny Bretańskiej. Claude nie miała braci, ale nie mogła zostać królową Francji po śmierci ojca z powodu prawa salickiego. Zamiast tego została królową konsortem Francji, poślubiając następnego króla Francji, Franciszka I.
Małżeństwo Claude z Franciszkiem zostało zaaranżowane w kontekście politycznym — chodziło o utrzymanie związków Bretanii z Koroną Francuską po śmierci jej matki. Po śmierci Anny Bretańskiej Claude odziedziczyła tytuł księżnej Bretanii, co w praktyce przyczyniło się do stopniowego włączenia Bretanii do królestwa Francji, choć region zachował pewne odrębne przywileje i instytucje.
Po ślubie (zawartym w 1514 roku) Claude pełniła rolę królowej konsorty od momentu wstąpienia męża na tron. Nie była jednak aktywną politycznie postacią na miarę męża — Franciszek I prowadził sprawy państwa, natomiast Claude znana była z pobożności, skromności i niechęci do życia dworskiego przepychu. Jako księżna Bretanii i królowa wspierała fundacje religijne oraz klasztory.
Dzieci i zdrowie
- Claude spędziła wiele lat życia w ciągłych ciążach i porodach, rodząc liczne potomstwo; jednym z jej synów był przyszły Henryk II Francuski.
- Wiele z dzieci Claude i Franciszka zmarło w dzieciństwie — była to wtedy niestety częsta sytuacja ze względu na wysoki wskaźnik śmiertelności niemowląt.
- Claude często cierpiała na problemy zdrowotne powiązane z ciążami i częstymi porodami; zmarła w wieku zaledwie 24 lat, prawdopodobnie w wyniku powikłań około- lub poporodowych.
Dziedzictwo
Claude pozostawiła po sobie przede wszystkim polityczne skutki swojego małżeństwa: przez połączenie praw dziedzicznych Bretanii z dynastią Walezjuszy przyczyniła się do umocnienia jedności terytorialnej Francji. Choć nie była monarchinią sprawującą władzę zwierzchnią, jej rola jako żony króla i matki następcy miała długofalowe znaczenie dla francuskiej dynastii. Została pochowana w bazylice Saint-Denis — tradycyjnym miejscu spoczynku królów francuskich.
