Lot
Albatrosy są bardzo duże. Dziób jest duży, mocny i ostry. Ten dziób jest zbudowany z rogowych płytek. Wzdłuż boków znajdują się dwie "rurki". Są to w rzeczywistości długie nozdrza. Rurki wszystkich albatrosów znajdują się po bokach dzioba. Dzięki nim albatrosy bardzo rozwijają swój zmysł powonienia. Stopy nie mają ostatniego palca, a trzy pozostałe palce są pokryte pajęczynami. Ich nogi są dość silne i mogą dobrze chodzić po lądzie, w przeciwieństwie do innych ptaków morskich.
Albatrosy muszą usuwać sól z organizmu, ponieważ piją wodę z oceanu. Wszystkie ptaki mają duży gruczoł w górnej części dzioba, nad oczami. Ten gruczoł jest czasami bezużyteczny dla ptaków, które go nie potrzebują. Jednak albatrosy używają ich, aby pomóc w usuwaniu słonej wody. Naukowcy nie są pewni, jak to dokładnie działa. Wiedzą jednak, że pomaga on w usuwaniu soli. Tworzy płyn, który sprawia, że słona woda kapie z ich nosa.
Dorosłe albatrosy mają zwykle ciemne górne skrzydło i plecy, a białe spody, gdy przygotowują się do lotu. Albatrosy potrzebują kilku lat, aby uzyskać pełnię swoich dorosłych piór.
Skrzydła największych albatrosów (rodzaj Diomedea) osiągają długość do 340 cm (11,2 ft).
Albatrosy lecące na północ od swojej rodziny czasami lecą w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, a te lecące na południe - odwrotnie. Najwięcej energii zużywają podczas podróży nie wtedy, gdy pokonują długą drogę, ale gdy lądują, startują i polują. Dzięki temu albatrosy latają na dłuższe dystanse i znajdują dobre pożywienie. Mogą one łatwo latać nad wiatrem i falami. Jednak, ponieważ ich długie skrzydła nie mają silnych mięśni lub energii, nie mogą one klapnąć podczas lotu. Z tego powodu albatrosy w spokojnych morzach muszą się zatrzymywać i odpoczywać na powierzchni oceanu, dopóki wiatr nie zacznie mocniej wiać. Podczas startu albatrosy muszą najpierw pobiec, aby pomóc skrzydłu w uniesieniu się. Albatrosy znane są z niezdarności podczas lądowania.
Lokalizacje
Większość albatrosów występuje na półkuli południowej, od Antarktydy po Australię, Afrykę Południową i Amerykę Południową. Cztery albatrosy północnopacyficzne żyją jednak gdzie indziej. Trzy z nich znajdują się na północnym Pacyfiku, od Hawajów po Japonię, Kalifornię i Alaskę. Ostatni z nich, albatros falisty, zamieszkuje Wyspy Galapagos i znajduje pożywienie u wybrzeży Ameryki Południowej.
Nie wiadomo dokładnie, dlaczego albatrosy wyginęły na północnym Atlantyku. Niektórzy uważają, że stało się tak, ponieważ w tym czasie podniósł się poziom morza. Niektóre gatunki albatrosów, które żyją na południu, zostały zazwyczaj uwięzione na północnym Atlantyku i są zmuszone do pozostania tam przez długi czas.
Czasami naukowcy mogą używać satelity, gdy próbują dowiedzieć się czegoś o albatrosach. Próbują dowiedzieć się o sposób albatrosy przejść przez ocean, aby znaleźć żywność z satelitów. Istnieje dowód, że morze oddziela różne rodzaje gatunków albatrosów. Istnieje również dowód różnych ścieżek dla dwóch płci tego samego rodzaju gatunku. Badanie Albatrosów Tristana żyjących na wyspie Gough wykazało, że samce szukają pożywienia na zachodzie, a samice krążą po wschodzie.
Dieta
Albatros żywi się głowonogami, rybami, skorupiakami i podrobami. Czasami mogą również jeść padlinę lub inne rodzaje zooplanktonu. Jednak znaczenie każdego z pokarmów jest inne dla każdego gatunku. Niektóre mogą lubić jeść tylko kalmary, inne mogą jeść więcej kryla lub ryb. Spośród dwóch gatunków albatrosów żyjących na Hawajach, jeden z nich, albatros czarnopłetwy, żywi się głównie rybami. Drugi z nich, albatros laotański, je więcej kalmarów.
Czasami albatrosy mogą korzystać z pomocy innych zwierząt, aby się najeść. Na przykład niektóre kałamarnice są zbyt duże, by albatros mógł je złapać żywcem. Zamiast tego albatrosy jedzą kałamarnice, które umierają po kopulacji lub po wymiotach wielorybów żywiących się kałamarnicami (takich jak spermy i wieloryby pilotowe). Inne gatunki, takie jak albatros czarnoszyi lub albatros szarogłowy, jedzą mniejsze gatunki kałamarnic, które toną po śmierci, i nie padlinożerne. Czasami widziano również albatrosa falistego kradnącego pożywienie innym ptakom.
Do tej pory uważano, że albatrosy jadły i znajdowały pożywienie na powierzchni morza, w tym martwe kałamarnice i ryby wypchnięte na powierzchnię przez fale, inne zwierzęta, które je zjadły, lub śmierć. Sądzono tak, ponieważ niektóre gatunki nie nurkują głębiej niż na metr. Jednak teoria ta nie była prawdziwa, ponieważ niektóre gatunki mają średnią głębokość nurkowania wynoszącą prawie 5 metrów i mogą nurkować nawet na głębokość 12,5 metra. Obecnie zaobserwowano, że jedzą one z powierzchni, nurkując, aby złapać ofiarę, a czasem także zanurzając się w powietrzu, aby ją pochwycić.
Hodowla i taniec
Albatrosy żyją razem i zazwyczaj gniazdują na wyspach, na których nie mieszkają ludzie. Wiele albatrosów Bullera i albatrosów czarnopłetwych gniazduje pod drzewami w otwartym lesie. Albatrosy zwykle wracają do swojej grupy po opuszczeniu jej na jakiś czas w celu znalezienia partnera. Jest to jeden z ich najsilniejszych instynktów, a badania nad albatrosem Laysan Albatross wykazały, że normalna odległość między miejscem, w którym się wykluły, a miejscem, w którym ptak stworzył własne terytorium, wynosi 22 m (72 stopy).
Jak większość ptaków morskich, albatrosy żyją znacznie dłużej niż inne ptaki. One również nie szukają partnera przez długi czas i nie mają zbyt wielu młodych. Niektóre rodzaje albatrosów żyją nawet do 50 lat. Najstarszym odnotowanym albatrosem był północny albatros królewski, który żył 61 lat.
Zanim albatrosy dobiorą się w pary, łączą się w grupy i spędzają wiele lat, ćwicząc zasady godowe i specjalne "tańce", z których słynie ta rodzina.
Kiedy albatrosy uczą się tego rodzaju działań i tańców, uczą się też takich rzeczy jak wskazywanie, dzwonienie, wydawanie dźwięków dziobem, gapienie się, a czasem wszystkie te umiejętności razem wzięte. Kiedy ptak po raz pierwszy przychodzi będzie tańczyć z wieloma innymi albatrosami, ale po kilku latach, liczba ptaków, z którymi będzie tańczyć zmniejszy się, aż jeden z ptaków są wybrane. Po połączeniu się w parę, nigdy więcej nie użyją tego tańca.
Albatrosy mają trudności z wysiadywaniem swoich dzieci. Złożenie jaja i wychowanie pisklęcia zajmuje albatrosowi dużo czasu. Wielkie albatrosy potrzebują ponad rok, aby wychować pisklę. Albatrosy składają jedno jajo, białe z czerwonobrązowymi plamkami. Jeśli jednak jajo zostanie zabrane przez inne drapieżniki lub przypadkowo rozbite, rodzice nie złożą kolejnego jaja przez cały rok. Większe jaja ważą od 200-510 g (7,1-18 oz). Dwa albatrosy zazwyczaj nie "rozwodzą się". Może się tak zdarzyć, jeśli przez kilka lat nie uda się złożyć ani jednego jaja.
Wszystkie albatrosy na południu żyją w dużych gniazdach. Wykonują je z trawy, ziemi, a czasem z piór pingwinów. Albatros falisty nie buduje gniazda, lecz przemieszcza jajo po terytorium pary, nawet na odległość 50 m (160 stóp). Może to czasami powodować utratę jaja. U wszystkich gatunków albatrosów oboje rodzice inkubują jajo od jednego dnia do trzech tygodni. Inkubacja trwa około 70 do 80 dni. W przypadku większych albatrosów czas ten może się wydłużyć. Kiedy to robią, zużywają dużo energii, a dorosły osobnik może stracić nawet 83 g (2,9 oz) masy ciała dziennie.
Po wykluciu, pisklę jest pielęgnowane i strzeżone przez trzy tygodnie, aż będzie na tyle duże, że będzie w stanie samo o siebie zadbać i walczyć. W tym czasie rodzice karmią pisklę małymi posiłkami. Gdy pisklę nieco podrośnie, jest karmione większymi posiłkami przez oboje rodziców. Rodzice na zmianę wyruszają na poszukiwanie pożywienia, które stanowi około 12% ich masy ciała (około 600 g (21 oz)). Znajdują pożywienie takie jak świeże kałamarnice, ryby i kryl.
Pisklęta albatrosa potrzebują dużo czasu, aby wyfrunąć (nauczyć się latać). W przypadku większych albatrosów może to trwać do 280 dni. A nawet w przypadku mniejszych albatrosów może to trwać od 140 do 170 dni. Podobnie jak wiele ptaków morskich, pisklęta albatrosów stają się później jeszcze cięższe niż ich matka i ojciec. Kiedy przygotowują swoje ciało do lotu, mogą również wyhodować pióra lotne, co sprawia, że czasami są tak ciężkie jak ich rodzice. Od 15% do 65% tych, które odleciały, przeżywa, by znaleźć później partnera. Pisklęta albatrosa uczą się latać samodzielnie. Rodzice nie uczą ich, a zamiast tego wracają do gniazda nawet po tym, jak ich pisklę opuści.
