Ponieważ wiele zarazków nie może żyć w soli, była ona używana do konserwowania żywności od najdawniejszych czasów. Dzięki jej zastosowaniu jako środka konserwującego można było przechowywać duże ilości żywności, przesyłać je na duże odległości i spożywać przez cały rok. Dzięki temu rosła liczba ludności, rozwijały się miasta, a żołnierze na wojnach byli nakarmieni. Sól była prawdopodobnie używana w Egipcie już 4000 lat p.n.e. W czasach starożytnych sól była cenniejsza niż teraz, ponieważ w wielu miejscach trudno ją było dostać, a można jej było używać nie tylko do nadawania potrawom smaku, ale także do przedłużania ich trwałości. Dzięki niej można było przechowywać żywność poza sezonem i zabierać ją na długie wycieczki.
Ludzie często wymieniali sól na inne rzeczy. Miała ona dużą wartość w Chinach, Turcji, na Bliskim Wschodzie i w Afryce. W obszarze śródziemnomorskim, w tym w starożytnym Rzymie, sól była nawet używana jako pieniądz. Słowo pensja pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego sól, ponieważ płacono ludziom solą. Po tym, jak ludzie nauczyli się pozyskiwać sól z oceanu, sól stała się tańsza. Fenicjanie jako jedni z pierwszych odkryli, jak to robić, wylewając wodę morską na suchy ląd. Kiedy woda wyschła, zbierali sól i sprzedawali ją.
Innym zastosowaniem soli była wojna, jako sposób na ukaranie miasta poprzez zniszczenie jego plonów. Nazywa się to "soleniem ziemi". Mówi się, że Asyryjczycy byli jednymi z pierwszych, którzy tak postępowali wobec swoich sąsiadów.
