Boyhood
Horatio Alger, Jr. urodził się w Chelsea, Massachusetts 13 stycznia 1832 roku. Jego rodzicami byli Horatio Alger, duchowny unitarny, i jego żona Olive Augusta Fenno Alger. Horatio był najstarszym z pięciorga dzieci tej pary. Był potomkiem kilku Pielgrzymów z Plymouth, generała brygady rewolucji amerykańskiej i członkiem Konwentu Konstytucyjnego.
Horatio był chorym dzieckiem. Miał astmę i miopię. Był nieśmiały i nieśmiały. Był nękany przez większych chłopców w okolicy. Jego ojciec zdecydował, że Horatio zostanie duchownym. Uczył chłopca greki i łaciny. Zabrał ze sobą Horatio na parafialne wezwania domowe, aby dać chłopcu poczucie obowiązków pastora.
Edukacja
W 1842 roku Horatio wstąpił do Gimnazjum w Chelsea. Był dobrym uczniem. Jego ojciec miał tym razem problemy z pieniędzmi. Podjął lepiej płatną pracę w Marlborough, Massachusetts, gminie rolniczej około 25 mil na zachód od Bostonu. Rodzina Algierczyków przeniosła się tam w grudniu 1844 roku.
W Marlborough, Horatio chodził do szkoły przygotowawczej zwanej Gates Academy. Zaczął pisać wiersze i opowiadania. Swoje pisma wysyłał do lokalnych gazet. Kłopoty finansowe rodziny wywarły na Horatio trwałe wrażenie. Problemy z pieniędzmi, takie jak egzekucja z nieruchomości i bankructwo, stały się tematem jego książek. Miał miłe wspomnienia z Marlborough, pomimo nieszczęść rodziny. Spokojne wiejskie wioski są miejscem, w którym znajduje się wiele jego książek dla chłopców.
Alger wstąpił do Harvard College w 1848 roku. W następnym roku został zawodowym pisarzem, kiedy sprzedał dwa eseje i wiersz do magazynu w Bostonie. Został wybrany do Phi Beta Kappa, braterskiej wspólnoty wybitnych uczonych. Ukończył studia w 1852 roku, zajmując ósme miejsce w klasie osiemdziesięciu ośmiu. W 1853 roku poszedł do Harvard Divinity School. W tym samym roku rzucił pracę jako asystent redaktora naczelnego magazynu w Bostonie. Nienawidził redagowania i rzucił pracę w 1854.
Uczył krótko w dwóch szkołach z internatem dla chłopców w Nowej Anglii. W 1856 roku wydał Bertha's Christmas Vision, książkę opowiadań i wierszy. W 1857 r. powrócił do Szkoły Boskiej na Harvardzie, a w 1860 r. ukończył ją. Jego zdrowie było słabe. Został odrzucony do służby wojskowej podczas amerykańskiej wojny domowej, ale zamiast tego napisał dla sprawy unijnej. W 1864 r. ukazała się jego pierwsza książka chłopięca Frank's Campaign.
Ministerstwo Algieru
8 grudnia 1864 roku Algier został pastorem Pierwszego Kościoła i Towarzystwa Unitarnego w Brewster, Massachusetts. Ludność Brewster go lubiła. Był dobrym mówcą. Grał w piłkę z chłopcami i chodził z nimi na spacery. Pisał opowiadania i wysyłał je do magazynu dla chłopców w Bostonie zwanego Student and Schoolmate. Napisał kolejną książkę dla chłopców, Paul Prescott's Charge. Została ona wydana we wrześniu 1865 roku. Krytycy wystawili jej dobre recenzje.
Na początku 1866 roku ludzie z Brewster oskarżyli Algera o molestowanie seksualne dwóch chłopców. Ci chłopcy mieli 13 i 15 lat. Trzech mężczyzn z kościoła odkryło, że to prawda. Alger powiedział, że był "nierozsądny" i rzucił pracę w kościele w Brewster. Szybko opuścił miasto i udał się do domu swoich rodziców w South Natick, Massachusetts.
Jego ojciec skontaktował się z władzami Kościoła Unitarnego w Bostonie. Obiecał im, że jego syn nigdy więcej nie podejmie pracy w kościele. Władze te były zadowolone. Dalsze działania nie zostały podjęte. Prawdopodobnie zrobiono to, aby ojciec Algera nie był publicznie zakłopotany. Niektórzy członkowie kościoła w Brewster chcieli, aby Alger został zamordowany, jak nakazuje Biblia. Alger nigdy więcej nie wspominał o swoich dniach w Brewsterze.
Życie w Nowym Jorku
W kwietniu 1866 roku Algier przeprowadził się do Nowego Jorku, aby zostać zawodowym pisarzem. Latem 1866 roku napisał "John Maynard". To wiersz o prawdziwym wraku statku na jeziorze Erie. Przyniósł on Algierowi uwagę innych pisarzy, gdy został opublikowany w styczniu 1868 roku w "Student and Schoolmate". Na przykład Henry Wadsworth Longfellow wysłał do Algieru list z podziękowaniami. Dzieci uwielbiały ten wiersz i czytały go na głos w klasach przez wiele lat.
Alger kochał uwagę, ale potrzebował pieniędzy. Przepisał kilka swoich starych historii. Jedna z nich stała się jego trzecią książką dla chłopców, Charlie Codman's Cruise. Chociaż czytelnikom spodobała się książka, nie zarobiła dużo pieniędzy. Alger zarobił więcej pieniędzy na opowiadaniach chłopięcych, które opublikował w "Student and Schoolmate". Jego pisarstwo dla chłopców zaspokoiło jego dwie największe troski w tym czasie - potrzebę dobrego zarobku i potrzebę zadośćuczynienia za zbrodnie popełnione w Brewster.
Alger spotkał wielu biednych chłopców w dokach i na ulicach Nowego Jorku. Ci chłopcy zostali bezdomni w wyniku wojny domowej. Dryfowali do miasta w poszukiwaniu pracy. Alger zbierał od nich materiały o ich życiu w mieście i życiu biednych. Włożył ten materiał do swoich książek.
Niektórzy z tych prawdziwych chłopców stali się bohaterami w jego książkach. Johnny Nolan, na przykład, był jednym z pierwszych chłopców, których Alger spotkał w Nowym Jorku. Pojawił się w kilku wczesnych książkach Algera jako leniwy, beztroski chłopiec z ulicy. Algier często miał w swoim mieszkaniu tłum ulicznych chłopców. Bawili się, gdy Alger siedział spokojnie przy biurku, pisząc stronę lub dwie do swojej najnowszej książki. Nie ma żadnej wzmianki o wykroczeniach seksualnych ze strony Algera w tym okresie.
Domek letniskowy Newsboys Lodging House
W 1866 roku Algier zaczął odwiedzać schroniska dla bezdomnych chłopców w mieście, takie jak YMCA, Five Points Mission i Newsboys Lodging House. To ostatnie schronisko zostało otwarte w 1854 roku przez ludzi troszczących się o dobro dzieci ulicy.
W tym schronisku bezdomny chłopiec mógłby za kilka groszy zjeść gorący posiłek i mieć czyste łóżko. Mógłby przychodzić i odchodzić, jak mu się podoba. W schronisku było nawet coś w rodzaju kasy oszczędnościowej.
Alger miał swój własny pokój, biurko i łóżko w Newsboys Lodging House. Włóczył się w pantoflach i starym swetrze rozmawiając z chłopcami. W ten sposób zebrał materiał, którego potrzebował do swoich opowieści. We wstępie do swoich książek Alger prosił swoich czytelników, by hojnie udzielali takich schronień.
Sukces z Ragged Dick
W październiku 1866 roku wielebny Henry Morgan opublikował "Ned Nevins", "Newsboy" lub "Street Life" w Bostonie. To był wielki sukces. Alger zaostrzył swoje ołówki i rozpoczął podobną historię. Chciał, aby czytelnicy uwierzyli, że jego historia jest realistycznym obrazem życia na ulicy, ale w rzeczywistości była to sentymentalna historia, która starannie unikała wszelkich wzmianek o seksie i przemocy, które codziennie groziły chłopcom z ulicy.
W styczniu 1867 roku, Algierski Szmaciany Kutas rozpoczął serializację (publikacja w częściach) w Studencie i Koledze Szkolnym. Historia opowiada o tym, jak biedny chłopiec lśniący butami awansował do klasy średniej w zakresie komfortu i bezpieczeństwa. Książka okazała się ogromnym sukcesem. Chłopcy ją uwielbiali. Miała wiele ekscytujących przygód w wielkim mieście. Było w niej dużo ulicznego slangu. Obnażała oszustwa i zbrodnie praktykowane przez oszustów z wielkiego miasta. Historia zaskoczyła i zachwyciła chłopców w małej, miejskiej Ameryce. Nigdy nie czytali o takich rzeczach.
Części opowiadania zostały zebrane i wydane w formie książkowej w 1868 roku. Stała się ona wszechczasowym bestsellerem Algieru. Jest pierwszą w 6-tomowej serii Ragged Dick. Seria ta śledzi dalsze przygody Ragged Dick i jego przyjaciół. Alger napisał prawie w całości dla chłopców po sukcesie Ragged Dick. Znalazł swoje miejsce w literackiej Ameryce.
Wycieczki na Zachód
W 1875 r. opowieści Algera o chłopcach z ulicy stały się coraz bardziej stęchłe. Gusta chłopców uległy zmianie. Chcieli ekscytujących opowieści o łowcach, kowbojach i Indianach. Alger pojechał na zachód, by szukać materiału.
Przybył do Kalifornii w lutym 1877 roku. Podróżował wzdłuż Zachodniego Wybrzeża, po czym wrócił do Nowego Jorku pod koniec roku. W 1878 r. Algier znów pojechał na Zachód.
Te dwie podróże miały niewielki wpływ na jego historie. W następnych latach napisał kilka nudnych książek o zachodniej oprawie, ale utknął w swojej formule "biedny chłopiec robi dobrze".
Backlash
Na początku lat siedemdziesiątych XIX wieku bibliotekarze, nauczyciele, ministrowie i inni zainteresowani dobrym samopoczuciem młodzieży mówili, że opowiadania Algierczyka i innych pisarzy chłopięcych nie nadają się dla dzieci. Ludzie ci uważali, że takie książki są zbyt brutalne.
Krytycy mówili, że jego popularność wśród chłopców wynikała z jego "sensacyjnego" stylu. W 1877 roku jeden z ministrów zastanawiał się, dlaczego biblioteka publiczna pozwalała dzieciom czytać książki, które mogły je tylko demoralizować i osłabiać. Skarżył się na "niekończące się smugi takich bzdur wylewanych przez Horatio Alger, Jr.". W 1879 roku, biblioteka publiczna w Vermont była pierwszą biblioteką w Ameryce, która wyrzuciła książki Algera. Inne biblioteki publiczne robiły wtedy to samo.
Ofiarą tej cenzury był wydawca A. K. Loring z Bostonu w Massachusetts. Firma opierała się na historiach Algera, aby zarobić na nich pieniądze, ale Loring zbankrutował w 1881 roku. Te wysiłki, by pozbyć się książek Algera, zostały pokonane. Ludzie zaczęli je ponownie czytać po jego śmierci.
Biografie
W 1881 roku Alger napisał biografię prezydenta Jamesa A. Garfielda, Od Canal Boya do prezydenta. Uważał, że to poważna praca literacka. Miał nadzieję, że ta książka uczyni go sławnym. Nie zwracał jednak uwagi na fakty. Zamiast tego, wypełnił książkę ekscytującymi szczegółami, by zachwycić czytelników chłopców. Książka okazała się sukcesem. Sprzedała się w nakładzie 20.000 egzemplarzy. Wydawca chciał przedstawić całą serię o wielkich ludziach Ameryki.
Alger został wynajęty do napisania biografii Abrahama Lincolna. Po raz kolejny, nie zwracał uwagi na fakty. Napisał ekscytujące szczegóły dla czytelników chłopców. Ta książka nie sprzedawała się dobrze. Następnie napisał biografię Daniela Webstera. Potem przestał pisać biografie. Mówił, że takie książki są czasochłonne i wymagają zbyt wiele pracy. Wydawca porzucił pomysł serii.
Ostatnie lata
Alger prowadził spokojne życie w latach poprzedzających jego śmierć. Jadł obiady, chodził do teatru i odwiedzał starych przyjaciół. Utrzymywał kontakt z chłopcami, którymi interesował się przez lata. Czytał grupom chłopców fragmenty Ragged Dick.
Był republikaninem i interesował się polityką. Zapomniał o swoim przeszłym życiu w Brewster i pisał o swoich czasach jako duchowny: "Studiowałem teologię głównie jako gałąź kultury literackiej i nie miałem zamiaru poświęcać się jej jako zawodowi".
Jakość jego pisma pogorszyła się w ostatnich latach. Przerobił swoje stare książki. Czasy się zmieniły. Chłopcy chcieli więcej emocji i przemocy w książkach. Alger dawał im to, czego chcieli.
Krytycy skarżyli się na identyczność jego postaci, tematów i innych szczegółów. Alger bronił swojej pracy. Mówił, że jego czytelnicy nie sprzeciwiają się "podobieństwom rodzinnym", dlaczego więc mieliby to robić krytycy?
Śmierć
W ostatnich latach lat 90. ubiegłego wieku, książki Algera nie sprzedawały się dobrze. Jego dochody się zmniejszyły. W 1896 r. miał (jak to nazwał) załamanie nerwowe. Przeprowadził się do domu swojej siostry w South Natick, Massachusetts. Zmarł tam 18 lipca 1899 roku po ataku astmy. W ostatnich latach został prawie zapomniany przez opinię publiczną. Jego śmierć spotkała się z niewielkim zainteresowaniem w gazetach.
Alger oszacował kiedyś, że w latach nowojorskich (1866-1896) zarobił nie więcej niż 100.000 dolarów. Za każdą z jego opowieści opublikowanych częściowo w czasopismach zapłacono mu około 250 dolarów. Otrzymał niewielką sumę pieniędzy, gdy każde opowiadanie było publikowane w formie książkowej. Pod koniec życia nie był bogaty, ale nie był też biedny. Niewielkie sumy pieniędzy zostawiał rodzinie i przyjaciołom. Zostawił im również swoje prawa autorskie, manuskrypty i osobistą bibliotekę.
