E♭ minor lub E-flat minor to niewielka skala oparta na E-flat. Jej kluczowa sygnatura składa się z sześciu mieszkań.
Jego krewnym dur jest G-dur, a równoległym dur jest Es-dur. Jego enharmonicznym odpowiednikiem jest ostry d-moll.
W muzyce orkiestrowej ta tonacja nie jest używana zbyt często, a zwykle tylko do modulowania. Używany jest w niektórych utworach klawiszowych i był najbardziej popularny w utworach rosyjskich. Jeśli muzyka fortepianowa w tej tonacji musi być aranżowana na orkiestrę, niektórzy zalecają jej transpozycję na d-moll lub e-moll.
W książce nr 1 "Kawalera temperamentalnego" Johanna Sebastiana Bacha Preludium nr 8 jest napisane es-moll, a następna Fuga - d-ostro-moll. W książce 2 obie części są w d-ostro-moll.
Jedną z nielicznych symfonii napisanych w tej tonacji jest VI Symfonia Prokofiewa. Kilku innych kompozytorów radzieckich również napisało symfonie w tej tonacji, jak np. Eszpai, Janis Iwanow (IV symfonia Atlantyda, 1941), Owczyniennikow i Miaskowski. Elegia" Rachmaninowa op. 3 nr 1 jest es-moll, podobnie jak Etiudy-Tableaux op. 39 nr 5. Utwory te słyną z mrocznego i tajemniczego nastroju, jaki posiada ta tonacja. Nastrój ten ujawnia się nawet w późniejszej muzyce jazzowej "Round Midnight" i "Take Five", które również znajdują się w tonacji.
Druga część VIII Symfonii Gustava Mahlera ma długi wstęp orkiestrowo-chóralny w es-moll. Mroczny, orkiestrowy wstęp do jedynego oratorium Beethovena, Chrystusa na Górze Oliwnej, również znajduje się w tej tonacji.
