Ges-dur (G♭) jest skalą durową opartą na dźwięku G♭ (G‑płaskim). Jej sygnatura kluczowa zawiera sześć bemoli.
Stopnie gamy w zapisie diatonicznym to: G♭ – A♭ – B♭ – C♭ – D♭ – E♭ – F. Znaki przykluczowe (bemole) występują przy dźwiękach: B♭, E♭, A♭, D♭, G♭ i C♭.
Jego względnym moll jest es-moll (E♭ minor). Równoległym moll byłby ges-moll (G♭ minor), jednak ten zapis zawierałby liczne podwójne bemole i dlatego w praktyce częściej stosuje się jego enharmoniczny odpowiednik — fis-moll (F♯ minor).
Jego enharmonicznym odpowiednikiem jest Fis-dur (F♯ major), którego sygnatura kluczowa zawiera sześć krzyżyków. W zapisie nutowym wybór między Ges-dur a Fis-dur zależy od czytelności i praktyczności — częściej preferuje się zapis z bemolami lub krzyżykami w zależności od kontekstu, instrumentacji i przyjętych konwencji.
Ze względu na swoją barwę — ciepłą, nieco zaokrągloną w porównaniu z tonacjami „ostrymi” — Ges-dur spotyka się często w muzyce fortepianowej i kameralnej, ale rzadziej jako tonacja dominująca w wielkich utworach orkiestrowych. Przykłady literackie to impromptus Chopina (Chopina) oraz Schuberta (Schuberta), gdzie tonacja ta służy specyficznemu kolorowi harmonicznemu. W twórczości symfonicznej G-dur bywa rzadziej używana, choć Austriacki kompozytor Gustav Mahler wykorzystywał ją w kilku swoich symfoniach dla uzyskania charakterystycznych efektów barwowych.
W praktyce edycyjnej i przy transponowaniu partii (np. dla instrumentów transponujących) wybór między zapisem enharmonicznym (Ges-dur vs Fis-dur) zależy od tego, który zapis jest czytelniejszy i bardziej praktyczny dla wykonawców — zapis z mniejszą liczbą podwójnych znaków przykluczowych jest zwykle preferowany.
