Paul Thomas Mann (ur. 6 czerwca 1875 r. w Lubece, zm. 12 sierpnia 1955 r. w Zurychu) był niemieckim pisarzem, jednym z najważniejszych przedstawicieli literatury niemieckiej XX wieku. Jego twórczość łączy precyzyjną psychologiczną obserwację z refleksją filozoficzną i historycznym kolorytem epoki.

Mann urodził się w 1875 roku w Lubece jako syn bogatego kupca i senatora miasta, w rodzinie o tradycjach konserwatywnej. Jego ojciec zmarł w 1891 roku. Mann ukończył naukę w młodym wieku — w 1894 r. przerwał formalne kształcenie i wyjechał do Monachium, gdzie od 1893 r. mieszkała jego matka oraz rodzeństwo. Przez pewien czas pracował jako sprzedawca ubezpieczeń, jednocześnie rozwijając zainteresowanie literaturą i publikując wiersze oraz krótkie utwory prozatorskie.

W 1898 roku opublikował swoje pierwsze utwory; jego powieść Die Buddenbrooks, powstająca między innymi pod wpływem myśli Arthura Schopenhauera, ukazała się w 1901 roku i przyniosła mu szerokie uznanie. W kolejnych latach powstały ważne nowele i opowiadania, m.in. Tonio Kröger (1903) oraz opowiadanie Śmierć w Wenecji (1912). Do innych wybitnych dzieł należą powieść W czterech pór roku (zbiór esejów), monumentalna powieść Der Zauberberg (1924) oraz cykl biblijny Joseph und seine Brüder i powieść Doktor Faustus (1947).

W życiu osobistym Thomas Mann wziął ślub z Katią Pringsheim (z domu Pringsheim) — zawarli związek małżeński w pierwszych latach XX wieku — i wychowywali liczne potomstwo, z którego kilku synów i córek również zostało postaciami publicznymi. Mann przez całe życie borykał się z pytaniami dotyczącymi własnej tożsamości, w tym orientacji seksualnej, co czasem wpływało na tematykę jego prozy.

W okresie I wojny światowej początkowo opowiedział się po stronie niemieckiej, chociaż nie można mówić o entuzjastycznym zaangażowaniu — jego stanowisko było ambiwalentne i ewoluowało z czasem. W latach Republiki Weimarskiej angażował się w obronę idei demokratycznych i kulturę europejską, ceniąc swobodę myśli i krytykę totalitaryzmów.

W 1929 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla, co umocniło jego pozycję jako jednego z czołowych pisarzy europejskich. W latach 30. stanowczo sprzeciwiał się ideologii hitlerowskiej. Po dojściu nazistów do władzy, gdy w 1933 r. naziści w Niemczech organizowali publiczne palenie książek i prowadzili prześladowania intelektualistów, Mann zdecydował się na emigrację; w 1934 r. wraz z rodziną wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Stracił obywatelstwo niemieckie i przyjął obywatelstwo czechosłowackie, a w 1944 r. uzyskał obywatelstwo USA.

W czasie II wojny światowej aktywnie działał na rzecz aliantów — przygotowywał mowy i nagrania radiowe skierowane do niemieckojęzycznych słuchaczy oraz współpracował z instytucjami propagującymi walkę z nazizmem, występując m.in. w radiu. Jego publicystyka i przemówienia miały charakter krytyczny wobec totalitaryzmu i stanowiły ważny głos emigracyjny.

Po wojnie Mann pozostawał osobą o wyraźnych przekonaniach politycznych, ale w latach 50. jego stosunek do życia w USA zaczął się ochładzać — znalazł się bowiem pod presją nagonki antykomunistycznej, co pogłębiło jego rozczarowanie. Wrócił do Europy, do Szwajcarii, w 1953 roku, gdzie spędził ostatnie lata życia. W latach 50. odwiedzał także okazjonalnie Niemcy, a jego pozycja literacka nadal budziła duże zainteresowanie publiczności i krytyki.

Thomas Mann pozostawił po sobie obszerne dzieło obejmujące powieści, nowele, eseje i pisma publicystyczne. Jego twórczość charakteryzuje się głęboką analizą psychologiczną bohaterów, szerokim zakresem tematycznym (rodzina, kultura, religia, polityka) oraz bogatą formą literacką. Zmarł na miażdżycę w Zurychu, w Szwajcarii, pozostawiając trwały wkład w literaturę światową.