Gabriel García Márquez

Márquez urodził się w Arakataca, w Kolumbii. Jego rodzicami byli Gabriel Eligio García i Luisa Santiaga Márquez. Jego ojciec był farmaceutą. Jego matka zostawiła go w młodym wieku, a wychowali go dziadkowie i ojciec. Studiował na Uniwersytecie w Cartagenie.

Zaczynał jako dziennikarz, napisał wiele słynnych utworów niefikcyjnych i opowiadań. Márquez zaczął pisać w wieku osiemnastu lat. Zaczął pisać o życiu w starym domu z dziadkami.

Najbardziej znany jest ze swoich powieści, takich jak "Sto lat samotności" (1967), "Jesień patriarchy" (1975), "Kronika przepowiedzianej śmierci" (1981) i "Miłość w czasach cholery" (1985).

Większość jego książek jest oparta lub osadzona w jego miejscu urodzenia, Aracataca. Najczęściej pisał książki o realizmie lub realizmie magicznym. Jego motywami były samotność i przemoc.

W 1982 r. otrzymał Literacką Nagrodę Nobla "za swoje powieści i opowiadania, w których fantastyczne i realistyczne łączą się w bogato skomponowanym świecie wyobraźni, odzwierciedlającym życie i konflikty kontynentu". Kiedy przyjmował tę nagrodę, Márquez wygłosił przemówienie zatytułowane "Samotność Ameryki Łacińskiej".

W 2002 roku opublikował pamiętnik Vivir para contarla; pierwszą z projektowanych trzytomowych autobiografii. W 2004 roku opublikował kolejną książkę Wspomnienia o moich melancholijnych dziwkach. Spowodowała ona wiele problemów i kontrowersji w Iranie. Ta książka jest zakazana w Iranie.

Kilka z jego opowiadań zainspirowało innych pisarzy i reżyserów. W 1987 roku włoski reżyser Francesco Rosi wyreżyserował film Cronaca di una morte annunciata, oparty na Kronice przepowiedzianej śmierci, napisanej przez Márqueza.

Z prac Garcii Márqueza powstało wiele filmów. Napisał on również kilka scenariuszy do filmów. Często współpracował z Carlosem Fuentesem przy pisaniu scenariuszy. Jego słynna książka "Love in the Time of Cholera" (Miłość w czasach cholery) również została zrealizowana w filmie w 2007 roku.

Márquez poznał swoją żonę, Mercedes Barcha, kiedy byli w college'u. Chcieli wziąć ślub, kiedy oboje skończyli studia, ale Márquez został wysłany do Europy. Kiedy wrócił, Márquez ożenił się z Barchą w 1958 roku.

Márquez miał dwóch synów z Barchą. Jego pierwszy syn, Rodrigo García, urodził się w 1959 roku, rok po ślubie Márqueza i Barchy. Jego drugi syn, Gonzalo, urodził się w 1962 roku w Meksyku. Rodrigo jest reżyserem filmowym, a Gonzalo grafikiem.

Márquez i jego rodzina pojechali autobusem do Meksyku. Zamieszkali w Mexico City. Márquez zawsze chciał zobaczyć południowe Stany Zjednoczone, ponieważ zainspirowało to pisma Williama Faulknera. Márquez mieszkał z rodziną w mieście Meksyk.

Zdrowie

W 1999 roku u Garcíi Márqueza zdiagnozowano raka limfatycznego. Przeszedł chemioterapię i szybko wyzdrowiał. Jednak u Márqueza zaczęły pojawiać się efekty uboczne starości, które doprowadziły do jego przejścia na emeryturę w maju 2008 roku.

W 2012 roku Márquez zachorował na chorobę Alzheimera. W dniu 3 kwietnia 2014 roku Márquez został hospitalizowany w Meksyku. Miał infekcje w płucach i drogach moczowych i cierpiał z powodu odwodnienia. Później Márquez cierpiał na zapalenie płuc.

Śmierć

Márquez zmarł na zapalenie płuc w wieku 87 lat w Mexico City w Meksyku. Jego szczątki zostały skremowane następnego dnia.

Powieści

• Leaf Storm (1958)
• Nikt nie pisze do pułkownika (1961)
• W Evil Hour (1962)
• Stu lat samotności (1967)

• Jesień Patriarchy (1975)
• Kronika przepowiedzianej śmierci (1981)
• Miłość w czasach cholery (1985)
• Generał w swoim labiryncie (1989)
• O miłości i innych demonach (1994)
• Wspomnienia o moich melancholijnych dziwkach (2004)

Kolekcje krótkich opowiadań (Short Story Collections)

• Pogrzeb Wielkiej Mamy (1962)
• Niewinny Eréndira (1972)
• Oczy Blue Doga (1974)
• Dziwni pielgrzymi (1992)

Niefikcja

• Historia rozbitego marynarza (1970)
• Tajne w Chile (1986)
• Wiadomości o porwaniu (1996)
• Living to Tell the Tale (2002)