Śmierć w Wenecji — opera Benjamina Brittena na motywach noweli Thomasa Manna

Historia ma się rozgrywać w roku 1911. Zaczyna się w Monachium, a następnie przenosi się do Wenecji. Opera podzielona jest na dwa akty.

Akt I

Aschenbach jest znanym niemieckim pisarzem. Starzeje się i zaczyna mieć trudności z wymyślaniem nowych pomysłów na opowiadania. Podczas spaceru po Monachium zatrzymuje się przed cmentarzem. Widzi podróżnika, który najwyraźniej jest z innego kraju. To nasuwa mu myśl, że powinien gdzieś wyjechać, aby zdobyć nowe pomysły do swoich książek.

Płynie statkiem do Wenecji. Na łodzi obserwuje grupę młodych ludzi. Ich przywódca popisuje się. Aschenbach uświadamia sobie, że choć ich przywódca wygląda młodo, to w rzeczywistości jest stary. Przebrał się w ubrania i użył makijażu, aby wyglądać młodo. Aschenbach nie lubi go.

W Wenecji wsiada do gondoli, ale żeglarz nie wiezie go tam, gdzie chciałby się dostać. Aschenbach początkowo się kłóci, ale szkutnik nie zwraca na to uwagi.

Aschenbach przyjeżdża do hotelu. W hotelu obserwuje ludzi schodzących na kolację. Nagle dostrzega Tadzia. Tadzio to młody polski chłopak, który jest niewiarygodnie piękny. Aschenbach zdaje sobie sprawę, że to głupie, że czuje miłość do tego chłopca, ale nie może wyrzucić go z pamięci.

Aschenbach obserwuje Tadzia bawiącego się na piaszczystej plaży. Kiedy zauważa, że chłopiec (jak wielu Polaków) nie znosi rosyjskich gości, uświadamia sobie, że nie jest on jednak idealny.

Aschenbach spaceruje po ulicach Wenecji. Wszędzie żebracy proszą go o pieniądze. Z wody w kanałach unosi się okropny smród. Aschenbach postanawia opuścić Wenecję. Kierownikowi hotelu jest bardzo przykro, że tak szybko wyjeżdża. Tadzio przechodzi obok Aschenbacha. Aschenbach idzie na dworzec kolejowy, ale jego bagaż został wsadzony do niewłaściwego pociągu, więc wraca do hotelu. Jest zirytowany, ale i zadowolony, bo znów może zobaczyć Tadzia.

Aschenbach siedzi w swoim fotelu na plaży, obserwując zabawę Tadzia i jego przyjaciół. Przypomina mu to greckich bogów. Chłopcy uprawiają na plaży różne sporty: biegi, skok w dal, rzut dyskiem, oszczepem i zapasy. Tadzio wygrywa z łatwością. Aschenbach chce mu pogratulować, ale kiedy nadarza się okazja, nie może się odezwać.

Akt II

Aschenbach uświadamia sobie, że kocha chłopca. Idzie do fryzjera, aby się ogolić. Fryzjer mówi mu, że wielu ludzi w Wenecji choruje. Aschenbach chce wiedzieć, czy to coś poważnego, ale fryzjer mówi, że nie ma się czym przejmować.

Aschenbach jest wiosłowany na wodzie. Czuje zapach środka dezynfekującego. Na ulicach pojawiają się ogłoszenia ostrzegające ludzi, aby uważali na chorobę. W niemieckiej gazecie czyta, że choroba w Wenecji to cholera. Jest napisane, że wszyscy Niemcy powinni opuścić miasto i wrócić do domu. Aschenbach nie chce, by polska rodzina opuściła Wenecję. Nie chce, żeby dowiedzieli się o cholerze. Chodzi za nimi do kawiarni i do kościoła, ale wciąż nie może znaleźć odwagi, by z nimi porozmawiać. Po kolacji goście oglądają grupę aktorów. Aschenbach zauważa, że Tadzio, podobnie jak on sam, nie potrafi śmiać się z ich żartów.

Wielu gości hotelowych wyjeżdża. Angielski urzędnik mówi mu, że wielu ludzi w mieście jest chorych na cholerę azjatycką. Mówi mu, że powinien natychmiast wyjechać, zanim wszyscy nie opuszczą miasta.

Aschenbach postanawia ostrzec matkę Tadzia przed niebezpieczeństwem choroby, ale nie może tego zrobić. Ma sen o greckich bogach. Po przebudzeniu zdaje sobie sprawę, że te dzikie myśli o Tadziu opanowały go. Nie może nic z tym zrobić.

Aschenbach znów obserwuje, jak Tadzio i jego przyjaciele grają w grę na plaży; wkrótce odchodzą. Aschenbach idzie do fryzjera. Prosi go, by spróbował uczynić go pięknym i młodym. Kiedy płynie gondolą, uświadamia sobie, że jest taki sam jak starzec, którego widział na łodzi. Podąża za polską rodziną. Tadzio zaczyna chodzić osobno od swojej rodziny. Czeka na Aschenbacha i patrzy prosto na niego, ale Aschenbach odwraca wzrok. Cieszy się, że Tadzio nie pozwala matce zauważyć, co się stało. Aschenbach jest znowu sam, kupuje truskawki. Nie są świeże. Znowu myśli o greckich bogach i o związku między pisarzem a tym, o czym pisze.

Kierownik hotelu organizuje wyjazd ostatnich gości. Polska rodzina wyjeżdża. Aschenbach obserwuje, jak Tadzio i inny chłopiec bawią się na plaży. Zabawa staje się ostra, a chłopiec wpycha twarz Tadzia w piasek. Aschenbach próbuje wstać, aby mu pomóc, ale jest zbyt słaby, aby wstać z krzesła. Tadzio zostaje sam na plaży. Daje Aschenbachowi znak, żeby szedł za nim, ale Aschenbach osuwa się na krzesło i umiera. Tadzio kontynuuje spacer daleko w morze.

Rola chłopca Tadzia jest partią taneczną. On i jego rodzina nigdy nie mówią i nie śpiewają w operze.

Wszystkie postacie, które spotyka Aschenbach: mężczyzna przy cmentarzu, starzec przebrany za młodzieńca, gondolier, kierownik hotelu, fryzjer, przywódca aktorów i głos boga Dionizosa są tak naprawdę jedną postacią. Śpiewa je ten sam śpiewak, bas-baryton. Oprócz niego i Aschenbacha (tenor) jedynym innym śpiewakiem solowym w operze jest głos Apolla, śpiewany poza sceną przez kontratenora, gdy chłopcy uprawiają sport na plaży. Chórów jest kilka: grupy młodzieży, obsługa hotelu, aktorzy, chór kościelny i turyści.

Całe brzmienie opery zostało napisane z myślą o głosie Petera Pearsa. Muzyka Brittena jest częściowo tonalna, ale wykorzystuje też muzykę dwunastotonową i gamelan z Dalekiego Wschodu. Kiedy Aschenbach śpiewa recytatywy (opowiadanie historii) towarzyszy mu tylko fortepian. Britten celowo posługuje się ograniczoną liczbą dźwięków muzycznych. Nadaje to operze szczególnie ekspresyjny charakter, zwłaszcza w pięknym zakończeniu.