Hermann Göring — biografia nazistowskiego przywódcy i dowódcy Luftwaffe

Hermann Göring — szczegółowa biografia nazistowskiego przywódcy i dowódcy Luftwaffe: kariera, zbrodnie, rola w Holokauście, proces norymberski i upadek.

Hermann Wilhelm Göring (12 stycznia 1893 r. w Rosenheim w Górnej Bawarii, Bawaria, Niemcy - 15 października 1946 r. w Norymberdze, Środkowa Frankonia, Bawaria, Niemcy) był niemieckim politykiem i przywódcą wojskowym. Jako jeden z najbliższych współpracowników Adolfa Hitlera, przez lata zajmował bardzo wysokie stanowiska w strukturach nazistowskiej władzy. Był m.in. ministrem lotnictwa (Reichsluftfahrtministerem), naczelnym dowódcą niemieckich sił powietrznych (Luftwaffe), przewodniczącym Reichstagu oraz ministrem–prezydentem Prus. Göring odegrał kluczową rolę w tworzeniu aparatów represji i polityki gospodarczej III Rzeszy.

Wczesne życie i służba w I wojnie światowej

Urodzony w 1893 roku Göring był zawodowym wojskowym. W czasie I wojny światowej służył jako pilot myśliwski i został jednym z niemieckich asów lotnictwa, odznaczony m.in. wysokim orderem Pour le Mérite. Po wojnie aktywnie uczestniczył w paramilitarnych organizacjach (Freikorps), co ukształtowało jego dalszą karierę polityczną.

Wstąpienie do NSDAP i szybki awans

Göring dołączył do Partii Nazistowskiej (NSDAP) na początku lat 20. i brał udział w Puczach monachijskich. Jego bliska relacja z Hitlerem oraz umiejętność łączenia roli wojskowej z polityczną sprawiły, że szybko zdobywał kolejne stanowiska. W 1932 r. objął funkcję prezydenta Rzeszy — dokładniej: został przewodniczącym Reichstagu (parlamentu niemieckiego), którą pełnił do końca III Rzeszy. W 1933 r. został również ministrem–prezydentem Prus, co dało mu kontrolę nad aparatem policyjnym największego kraju związkowego Niemiec.

Funkcje w reżimie i odpowiedzialność za represje

Jako wysoko postawiony urzędnik Göring miał wpływ na tworzenie struktur policyjnych i obozowego systemu. To on m.in. w Prusach w 1933 r. zainicjował powstanie tajnej policji politycznej — Gestapo — oraz utworzenia pierwszych obozów koncentracyjnych, które potem zostały rozbudowane i przejęte przez SS. Choć ostatecznie Gestapo i system obozów znalazły się pod kontrolą SS i Heinricha Himmlera, to Göring odegrał znaczącą rolę we wczesnym stadium ich tworzenia i organizacji.

Rola gospodarcza i wojskowa

W 1936 r. Göring został mianowany komisarzem ds. planu czteroletniego (Four Year Plan), z szerokimi uprawnieniami w dziedzinie gospodarki i przygotowań do wojny. Jako Reichsluftfahrtminister kierował rozwojem Luftwaffe i odpowiadał za przygotowania powietrzne Niemiec do konfliktu. W czasie II wojny światowej nadzorował również grabież dzieł sztuki, eksploatację gospodarczą okupowanych terenów oraz inne formy plądrowania dóbr przez nazistowski aparat państwowy.

Holokaust i rozkazy dotyczące „ostatecznego rozwiązania”

Göring był jednym z urzędników, którzy uczestniczyli w tworzeniu polityki eksterminacji. W lipcu 1941 roku wydał słynne polecenie, zwracając się do Reinharda Heydricha, aby przygotował plan „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej” — dokument ten dał formalne podstawy biurokratycznym i policyjnym działaniom prowadzącym do masowej zagłady milionów Żydów w okupowanej Europie.

Stosunki z innymi przywódcami i upadek wpływów

W strukturze nazistowskiej Göring rywalizował z takimi postaciami jak Heinrich Himmler czy Albert Speer. Choć przez większość lat 30. i wczesnych 40. był jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Rzeszy (m.in. otrzymał przywilej najwyższego stopnia wojskowego – Reichsmarschalla), z czasem jego pozycja osłabła wskutek porażek wojennych, rosnącej centralizacji w rękach Hitlera oraz osobistych problemów zdrowotnych i uzależnień od leków przeciwbólowych.

Aresztowanie, proces norymberski i śmierć

Po kapitulacji Niemiec Göring został schwytany przez aliantów. Był jedną z 25 osób oskarżonych w międzynarodowym procesie w Norymberdze. Sąd uznał go winnym zarzutów obejmujących spiskowanie, zbrodnie przeciwko pokojowi, zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości. W wyroku z dnia 1 października 1946 r. stwierdzono, że ma zostać powieszony. Zanim jednak wykonano wyrok, 15 października 1946 r. Göring zabił się, połykając tabletkę z cyjankiem, na kilka godzin przed planowaną egzekucją. Jego śmierć uniemożliwiła pełne rozliczenie jego odpowiedzialności w praktyce wykonania kary.

Dziedzictwo i ocena historyczna

Hermann Göring pozostaje postacią symbolizującą militarne ambicje, korupcję i brutalność nazistowskiego reżimu. Jego kariera ukazuje mechanizmy przejmowania władzy, współpracę elit politycznych i wojskowych w budowie państwa totalitarnego oraz odpowiedzialność najwyższych funkcjonariuszy za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości. Badania historyczne nadal analizują zakres jego roli w organizowaniu ludobójstwa i gospodarczego wyzysku okupowanych krajów.

Wczesne życie

Hermann Göring, syn Ernsta Heinricha Göringa i Franziski Göring (ur. Tiefenbrunn), urodził się w Rosenheim w Bawarii. Ojciec Göringa był sędzią. Kanclerz Niemiec Otto von Bismarck uczynił Ernsta Göringa pierwszym komisarzem Rzeszy (gubernatorem generalnym) w Republice Południowej Afryki Zachodniej (dziś Namibia) w 1885 roku.

Hermann Göring miał dwóch braci, Alberta Göringa i Karla Ernsta Göringa oraz dwie siostry, Olgę Therese Sophie Göring i Paulę Elisabeth Rosę Göring.

Pierwsze trzy lata życia spędził w domu przyjaciela swojej matki, ponieważ ojciec Göringa był w Namibii. Od 1901 roku mieszkał u swojego ojca chrzestnego Hermanna von Epenstein. Matka Hermanna miała romans (romantyczny związek z kimś innym niż jej mąż) z von Epensteinem. Uczęszczał do gimnazjów w Fürth i Ansbach. W grach, w które grał jako dziecko, opowiadał zawsze o wojnie.

W 1905 roku poszedł do szkoły wojskowej w Karlsruhe. W 1912 r. dostał swój Abitur i egzamin oficerski. Następnie poszedł do bawarskiego pułku księcia Wilhelma (112. piechoty) w Miluzach.

Hermann Göring w 1907 r.

Göring w czasach Trzeciej Rzeszy

Kiedy Hitler został kanclerzem Niemiec Weimarskich w 1933 roku, uczynił Göringa ministrem Rzeszy bez określonego zakresu odpowiedzialności. Oznacza to, że nie był on szefem ministerstwa. W kwietniu 1933 r. został mianowany ministrem na prezydenta Prus. Następnie, 30 sierpnia 1933 r. został mianowany generałem przez Paula von Hindenburga. W latach 1934-1935 został ministrem w kilku agencjach. Jego żona zmarła w 1931 r., a w 1935 r. poślubił w Berlinie Emmy Sonnemann. ^[] W 1936 roku wysłał do Hiszpanii niemiecki legion kondora, by pomógł Franciscowi Franco. Po "nocy kryształowej" w 1938 r. był odpowiedzialny za usuwanie żydowskich biznesmenów z niemieckiego systemu gospodarczego. Podczas II wojny światowej jego największą porażką było przegranie bitwy powietrznej z Wielką Brytanią. Hitler nazwał Göringa swoim następcą, jeśli zginął w 1939 roku.

W 1940 roku został mianowany Reichsmarschallem (marszałkiem imperium) przez nazistowskiego przywódcę Adolfa Hitlera. W 1941 roku Göring zlecił Heydrichowi opracowanie planu Holocaustu. W 1942 roku wydał Fritzowi Sauckelowi rozkaz wykorzystania ludności rosyjskiej do pracy w przemyśle. W 1943 roku Göring miał kosztowne przyjęcie urodzinowe na swoje 50-te urodziny. W dniu 20 kwietnia 1945 roku opuścił imprezę urodzinową Hitlera i udał się do Berchtesgaden. Powiedział Hitlerowi, że ma ważne sprawy do załatwienia w południowych Niemczech. Z Berchtesgaden Göring wysłał telegram do Hitlera w Berlinie. W telegramie Göring pytał o przejęcie spraw państwowych. Pod koniec wojny, po telegramie, zaczął rozmawiać z aliantami. Z tego powodu Hitler chciał wsadzić Göringa do więzienia. Potem Göring poszedł do Amerykanów.

W dniu 29 kwietnia 1945 r. Hitler usunął Göringa ze wszystkich swoich biur, pozbawił go członkostwa w partii i zarządził jego aresztowanie. Zapisał to w swoim testamencie.

Hermann Göring (po lewej) i Adolf Hitler (po prawej) w 1939 r.

Po wojnie

Göring poddał się w Bawarii 9 maja 1945 roku. Procesy norymberskie rozpoczęły się 20 listopada 1945 r.^[] 18 marca 1946 r. Göring został przesłuchany przez aliantów. Następnie został uwięziony w Norymberdze. Był on trzecim co do wysokości funkcjonariuszem nazistowskim sądzonym w Norymberdze. Tylko prezydent Rzeszy (były Großadmiral) Karl Dönitz i były zastępca Führera Rudolf Hess mieli wyższe stopnie niż Göring. Sędziowie uznali go za winnego. W związku z tym w dniu 1 października 1946 r. sąd wydał wyrok, na mocy którego został on powieszony. Dzień przed powieszeniem popełnił samobójstwo, biorąc tabletkę z cyjankiem. Nie wiadomo skąd Göring wziął cyjanek ani jak długo go ukrywał, ale istniało twierdzenie, że otrzymał go od amerykańskiego żołnierza, który był zakochany w Niemce, która miała z nim kontakt. Nie wiadomo, czy jest to prawda.

Raport z zatrzymania i zdjęcia kubków Hermanna Göringa

Pytania i odpowiedzi

P: Kim był Hermann Wilhelm Gِring?

P: Jakie stanowiska zajmował w partii nazistowskiej?

P: Jakie organizacje stworzył Gِring w czasie swojej władzy?

P: Kto przejął kontrolę nad tymi organizacjami po Gِringu?

P: Jaki rozkaz wydał Reinhardowi Heydrichowi w 1941 roku?

P: Jak Hermann Wilhelm Gِring został skazany podczas procesu norymberskiego?

P: Jak zmarł Hermann Wilhelm Gِring?

Szukaj według litery