Dynastia Ming — historia, kultura i dziedzictwo chińskiego imperium

Dynastia Ming jest znana w języku chińskim jako Míng. Jest to zapisywane jako 明 w chińskich znakach. Znak ten jest słońcem (日) i księżycem (月) razem i oznacza "jasny". Chińczycy używają różnych słów, aby mówić o różnych znaczeniach chińskiej "dynastii" w języku angielskim: ich rząd jest nazywany Míng cháo (明朝), ich kraj jest nazywany Dà Míng dìguó (大明帝國 lub 大明帝国), a ich czas w chińskiej historii jest nazywany Míng dài (明代).

Inaczej niż w języku angielskim, nazwa dynastii nie jest tożsama z nazwiskiem rodowym przywódców. Rodziną, która przewodziła Chinom w okresie Ming byli Zhūsowie. Zapisuje się to jako 朱 w chińskich znakach. Dziś jest to po prostu zwykłe chińskie nazwisko rodowe, ale w tamtych czasach oznaczało rodzaj czerwonego barwnika wytwarzanego z cynobru (HgS).

Przed nimi dynastia Yuan była częścią Imperium Mongolskiego zapoczątkowanego przez Czyngis-chana. Jej cesarzami byli Mongolczycy, ale większość Chin stanowili Chińczycy Han. Aby utrzymać władzę, Yuan używali chińskiego rodzaju rządu złożonego z trzech departamentów i sześciu ministerstw, z egzaminami cesarskimi. Ich prawa dawały specjalne uprawnienia Mongolczykom, chociaż ludzie z innych krajów ("Semu") byli na drugim miejscu, północni Chińczycy na trzecim, a południowi Chińczycy na ostatnim. Byli szczególnie mili dla buddystów tybetańskich i dali wiele ważnych stanowisk muzułmanom, choć zmuszali też muzułmanów do łamania pewnych zasad i jedzenia jak Mongolczycy. Niektórzy muzułmanie byli wściekli i zaczęli walczyć z Yuan. Wielu ludzi zaczęło walczyć po 1340 roku. Czarna Śmierć zabiła wielu ludzi, a rząd nie nadążał z pracą potrzebną do powstrzymania Żółtej Rzeki przed zabijaniem ludzi, gdy ta zalewała. Czerwone Turbany zaczęły walczyć w 1351 roku, a ich najlepszy przywódca Zhu Yuanzhang sprawił, że cesarz Yuan Toghun Temür uciekł ze stolicy Khanbaliq (obecnie wewnątrz Pekinu) w 1368 roku.

Kiedy Zhu Yuanzhang wziął Khanbaliq, powiedział, że Yuan się skończył i że jego rodzina będzie nową dynastią zwaną Ming. Powiedział, że rok 1368 był pierwszym rokiem Ery Hongwu i stał się znany jako Cesarz Hongwu. Toghun Temür i inni Mongolczycy wciąż z nim walczyli, ale teraz byli znani jako Północny Yuan, a Ming stał się prawdziwym rządem większości Chin.

Cesarz Hongwu miał wielu synów i uczynił ich przywódcami 13 różnych części Chin. Nie pozostał w Khanbaliq. Uczynił swoją starą bazę Yingtian (dzisiejszy Nanjing) nową stolicą. Chciał, aby Chiny były bardziej tradycyjne i bardziej chińskie, więc zakończył większość rządowego wsparcia dla innych religii i uczynił chrześcijaństwo niezgodnym z prawem. Chciał, aby Chiny dbały o siebie, więc zakończył większość kupowania i sprzedawania rzeczy z innych krajów. Stworzył listę zasad dla swojej rodziny, a oni w większości przestrzegali ich przez resztę panowania Ming.

Najstarszy syn cesarza Hongwu zmarł przed nim, więc następnym cesarzem został jego wnuk, cesarz Jianwen. Cesarz Jianwen miał około 20 lat i nie podobała mu się władza jego licznych wujów. Zaczął odbierać im władzę, odsyłać, a nawet kazał im się zabić. Wuj prowadzący Beiping (dawny Khanbaliq, a obecnie Pekin) nazywał się Zhu Di. Udawał on, że jest szalony, aby cesarz Jianwen mniej się bał. Cesarz pozwolił nawet swoim trzem synom - trzymanym w stolicy, by mieć pewność, że ich ojciec dobrze się zachowuje - udać się na północ, by go zobaczyć. Zhu Di rozpoczął wtedy wojnę przeciwko swemu siostrzeńcowi.

Na początku Zhu Di powiedział, że jego wojna była wymierzona tylko przeciwko "złym pomocnikom", którzy kazali jego bratankowi skrzywdzić ich rodzinę. Kiedy jego wojna zakończyła się sukcesem i zajął Yingtian (obecnie Nanjing), mianował się cesarzem Yongle. Powiedział, że jego siostrzeniec nigdy nie był prawdziwym cesarzem i zabił wielu ludzi w starym rządzie. Nie ufał ludziom w Yingtian, więc uczynił Beiping główną stolicą. Południowa stolica stała się wtedy znana jako Nankin, a północna jako Pekin, których to nazw używa się do dziś. W Pekinie zbudował nowy dom, który stał się Zakazanym Miastem.

Cesarz Yongle nie lubił wielu ludzi w rządzie, którzy dostali się tam dzięki dobrym wynikom w testach. Dał więcej władzy eunuchom, mężczyznom, którzy zostali zranieni w dzieciństwie, by uniemożliwić im posiadanie własnych dzieci. Jednym z nich był Zheng He, muzułmanin, który poprowadził wielkie statki ze skarbami na południe od Suzhou i Nanjing w 7 wielkich wyprawach między 1405 a 1433 rokiem. Pierwsze wyprawy mogły być poszukiwaniem cesarza Jianwen, ale stały się również podróżami, które nauczyły Chiny o Morzu Południowochińskim i Oceanie Indyjskim i otworzyły więcej kupna i sprzedaży między ich krajami a Chinami.

Główna stolica Mingów, Pekin, upadła w 1644 r. w wyniku rebelii pod wodzą Li Zichenga, który ustanowił dynastię Shun. Wkrótce została ona zastąpiona przez rządzoną przez Manchu dynastię Qing. Ludzie, którzy nadal lubili Mingów, walczyli jako Południowi Mingowie aż do 1683 roku.

Imperium Ming zostało opisane jako "jedna z największych epok uporządkowanych rządów i stabilności społecznej w historii ludzkości". Była to ostatnia chińska dynastia kierowana przez Chińczyków Han, nie licząc krótkotrwałych rządów Li Zicheng i Yuan Shikai. Słynie również z ceramiki z Jingdezhen w Jiangxi i Dehua w Fujian.