Ameryka Północna jest trzecim co do wielkości kontynentem na świecie. W Ameryce Północnej znajdują się 23 kraje. Najpowszechniejszymi językami używanymi w Ameryce Północnej — w tym w Ameryce Środkowej i na Karaibach — są angielski, hiszpański, a w niektórych regionach francuski oraz różne formy kreolskiego. Obok tych języków wciąż istnieje wiele rdzennych języków, które mają głębokie związki z historią i tożsamością lokalnych społeczności.
Główne rodziny językowe i obszary
Istnieje wiele języków, którymi posługuje się ludność rdzenna. W Arktyce są to języki eskimosko-ałeuckie (Eskimo–Aleut), takie jak aleuckie, które są używane na Wyspach Aleuckich, języki jupików, które są używane na Alasce, oraz języki eskimoskie, którymi posługują się ludzie w takich miejscach jak Alaska, Jukon, Terytoria Północno-Zachodnie, Nunawut i Grenlandia.
Na Alasce i w północno-zachodniej części Kanady używa się grupy języków, które zwykle określa się jako Na‑Dené. Należą do nich podgrupy atabaskańskie (Athabaskan), w tym zarówno liczne języki północne używane w Kanadzie i na Alasce, jak i tzw. południowe języki atabaskańskie (np. Navajo i języki Apache) używane w południowo‑zachodnich Stanach Zjednoczonych. W skład Na‑Dené wchodzą także język tlingit i przeszedł do historii język eyak.
Języki Algonquian, są używane przez wiele osób w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Są to języki algonkińskie, do których należą m.in. Ojibwe, Miꞌkmaq, Cree oraz Blackfoot. Wiele z tych języków ma znaczące skupiska użytkowników, zwłaszcza w Kanadzie, choć wiele odmian jest zagrożonych wyginięciem.
Wawrzyńca i wschodnich Wielkich Jezior. Grupa języków zwana językami iryquoian jest używana przez wielu ludzi, którzy mieszkają w pobliżu rzeki Świętego Wawrzyńca i wschodnich Wielkich Jezior. Do tej rodziny należą m.in. języki z konstelacji Haudenosaunee (np. Mohawk, Seneca) oraz język Cherokee.
W zachodnich Stanach Zjednoczonych, w północnym i środkowym Meksyku oraz w Salwadorze używa się grupy języków nazywanych językami uto-zteckimi (Uto‑Aztecan). Niektóre z nich to Hopi, Oʼodham oraz Nahuatl — ten ostatni nadal ma wiele milionów użytkowników w Meksyku i wpływ na lokalne nazewnictwo oraz kulturę.
W Meksyku, Belize i Gwatemali używa się grupy języków zwanych językami Majów. Rodzina majów obejmuje wiele odrębnych języków i odmian, np. j. yukatański (Yucatec), Kʼicheʼ, Qʼeqchiʼ i inne, które są nadal żywe w społecznościach wiejskich i miejskich.
Na przesmyku Tehuantepec w Meksyku ludzie posługują się grupą języków zwanych Mixe–Zoque. Ta rodzina ma znaczenie historyczne — języki Mixe i Zoque wiąże się z kulturami przedhiszpańskimi i wpływami językowymi w regionie.
Na Karaibach wiele osób znało kiedyś języki arawakańskie. Niektóre z nich to języki Ta‑Arawakan, które są używane w Ameryce Środkowej i Południowej. W AmerycePołudniowej są one nadal używane przez wielu ludzi. W regionie karaibskim wiele dawnych języków tubylczych wygasło lub przeszło w użycie kreoli i języków kolonialnych (np. hiszpański, angielski, francuski, holenderski), choć niektóre społeczności pracują nad przywracaniem i dokumentacją dawnych języków.
Status i wysiłki rewitalizacyjne
Łącznie na obszarze Ameryki Północnej, Środkowej i Karaibów używa się kilkuset rdzennych języków o bardzo zróżnicowanym stopniu zagrożenia. Wiele z nich jest językami zagrożonymi lub krytycznie zagrożonymi z powodu ekspansji języków kolonialnych, urbanizacji i polityk asymilacyjnych prowadzonych w przeszłości. Równocześnie rośnie liczba inicjatyw dokumentujących, uczących i ożywiających języki: programy edukacji dwujęzycznej, szkoły immersyjne, projekty nagrań i słowniki, a także działania rządów i organizacji pozarządowych wspierające prawa językowe i kulturowe.
Rozumienie rozmaitości językowej tego regionu wymaga uwzględnienia zarówno dużych, wciąż żywych języków (jak niektóre odmiany Nahuatl czy pewne odmiany Cree), jak i drobnych, lokalnych języków zagrożonych. Wiedza o tych językach jest kluczowa dla zachowania dziedzictwa kulturowego oraz tożsamości rdzennej ludności.