Bitwa nad Sommą

Gaz trujący

Na początku Niemcy używali trujących gazów jako broni. Używali chloru gazowego, ale miał silny zapach i był zielony, więc wróg mógł go łatwo zauważyć. Wywalał się też na Niemców, gdy go używali. Zaczęli nosić zwilżony materiał na ustach i nosie. Materiał ten działał lepiej, jeśli używali moczu zamiast wody. Brytyjscy żołnierze otrzymywali bawełniane poduszki i respiratory. Śmierć z powodu chloru była bardzo bolesna, powodując, że ofiara dusiła się po cierpieniu z powodu palących bólów w klatce piersiowej. Niemcy zaczęli używać innego gazu, zwanego fosgenem, który mieszali z chlorem. Fosgen był bardziej śmiercionośny niż chlor, był bezbarwny i pachniał jak spleśniałe siano, ale jego działanie na ofiarę trwało 24 godziny.

Karabiny (pistolety)

Karabiny były używane przez żołnierzy w okopach. Podstawowym typem używanego karabinu był karabin śrutowy, który mógł strzelać 15 pocisków na minutę i mógł zabić osobę oddaloną o 1,4 km. Karabin ten został wynaleziony w Ameryce przez Szkota o nazwisku James Paris Lee. Karabin bolcowy posiadał metalowe pudełko, w którym naboje były umieszczane na sprężynie. Gdy śruba się otworzyła, sprężyna wypchnęła naboje do góry o ogranicznik, a śruba wcisnęła górny nabój do komory, gdy się zamykał. Po wystrzeleniu karabinu, otwór śruby wyrzucił pustą kasetę z nabojami, a skok powrotny załadował nowy nabój. Walizki mieściły po 3, 5 lub 29 naboi. ^[]

Karabiny maszynowe

Używane karabiny maszynowe były duże i potrzebowały co najmniej czterech ludzi do ich pracy. Musiały być ustawione na płaskiej powierzchni. Miały moc jednego karabinu. Większe karabiny polowe potrzebowały do ich obsługi nawet 12 ludzi. Strzelali pociskami, które eksplodowały przy trafieniu. Karabiny maszynowe były dużą siłą dla Niemców, ponieważ wykorzystywali je w pełni, gdyż Brytyjczycy po prostu przeszli przez ziemię niczyją prosto w otwarty ogień karabinowy. Brytyjczycy nie mieli dostępu do wielu karabinów maszynowych, przez co ich zadanie było jeszcze trudniejsze, ponieważ Niemcy mieli przewagę nad Brytyjczykami, ponieważ ich pozycja była wyższa.

Zbiorniki

Pierwszy czołg nazywał się "Little Willie", a jego załoga składała się z trzech mężczyzn. Maksymalna prędkość, jaką mógł przejechać, wynosiła trzy mph i nie był w stanie przekroczyć okopów. Pierwsza bitwa czołgowa, Flers-Courcelette nazwana na cześć dwóch wiosek, które były celem ataku, rozpoczęła się 15 września 1916 roku. Z 49 czołgów, które powinny były tam być, przybyło tylko 36. Był to pierwszy raz, kiedy czołgi zostały użyte w I wojnie światowej, ale ponieważ były tylko lekko uzbrojone, a ich mechanika często się myliła, nie zrobiły wielkiego wrażenia. Ofiary w załogach czołgów były jednak niewielkie.

Kopalnie

Kopalnie są sposobem na wysadzenie wroga i naprawdę nim wstrząsnąć. Przeciwpiechotne miny lądowe są używane od czasu wynalezienia prochu strzelniczego i były używane w obronie włamań do fortec w XVIII i XIX wieku (brytyjski szturm na włamanie pod Badajoz poniósł wiele ofiar z powodu min). Zostały one jednak zdalnie aktywowane przez obrońcę, który w odpowiednim momencie zapalił bardzo szybko palący się lont. Brytyjczycy użyli 11 min w pierwszy poranek bitwy pod Sommą, aby wystartować i uszkodzić niemiecką linię frontu. Otwory pozostawione przez miny zostały później wykorzystane przez Niemców do wystrzelenia karabinów maszynowych. Żołnierze, którzy ustawiali miny lądowe nazywali się saperami.

W okopach było dużo chorób. W toaletach w okopach były głównie wiadra i dziury. Oznaczało to, że choroby takie jak dyzenteria rozprzestrzeniały się bardzo szybko. Dyzenteria powoduje bóle brzucha i biegunkę, a czasem i choroby. Ciało może stać się bardzo odwodnione, co może doprowadzić do śmierci. Zaopatrzenie w wodę w okopach nie było zbyt dobre. Dodawali chlorek wapna, aby oczyścić brudną wodę, którą mężczyźni zbierali z dziur po pociskach, ale żołnierze nie lubili smaku chlorku wapna - smakowała trochę jak nasza woda basenowa!

Żołnierze w okopach cierpieli na wszy. Jeden z nich opisał je jako "blady płowy kolor, a na całym ciele pozostawiły plamiste czerwone ślady po ugryzieniach". Inny żołnierz powiedział: "Rzeczy leżały w szwach spodni, w głębokich bruzdach długich, grubych, wełnianych spodniach i wydawały się nie do zdobycia w głębokich okopach. Zapalona świeca nałożona tam, gdzie były najgrubsze, sprawiła, że pękały jak chińskie krakersy. Po tej sesji moja twarz była pokryta małymi krwawymi plamami od bardzo dużych facetów, które pękały zbyt energicznie." Poza tym, że powodowały dużo zadrapań, wszy również przenosiły choroby. To było znane jako pyrrexhia lub gorączka okopowa. Pierwszymi objawami były bóle zastrzykowe w nogach, a następnie bardzo wysoka gorączka. Choroba nie zabijała żołnierzy, ale powstrzymywała ich od walki. Stopa rowu była infekcją spowodowaną staniem przez długi czas na mokro i brakiem możliwości wysuszenia butów i skarpet. Twoje stopy najpierw zdrętwiały, a potem zmieniały kolor na czerwony lub niebieski, a jeśli dostałeś gangreny, być może będziesz musiał mieć amputowaną stopę. Generał brygady Frank Percy Crozier tak argumentował: "Walka z kondycją znaną jako "okopowe stopy" trwała nieprzerwanie i była to gra pod górę." Jedynym sposobem na pozbycie się stopy z rowu było osuszenie stóp i zmiana skarpet kilka razy dziennie.

Wielu mężczyzn rannych w okopach miało amputowane części ciała. Było to spowodowane tym, że zostali ranni lub zostali zdmuchnięci przez miny lub pociski.

Był też duży problem ze szczurami, bo było dużo trupów. Jeden z żołnierzy, Harry Patch, twierdził, że są duże jak koty. Inny powiedział: "Szczury były ogromne. Były tak duże, że zjadłyby rannego człowieka, gdyby nie mógł się bronić!" Szczury najpierw zjadły oczy, potem zakopały się w trupie i zjadły wnętrze.

Teren pomiędzy dwoma stronami był nazywany Ziemią niczyją i był bardzo niebezpieczny, ponieważ było tam dużo drutu kolczastego i dziur po muszlach, a ziemia niczyja jest zazwyczaj morzem błota. Żołnierze, którzy wyszli na górę, byli łatwym celem dla wrogich karabinów maszynowych. W bitwie Alianci stracili około 600.000 ludzi, ale Niemcy stracili tak samo wielu.

Książę Walii służył w Somme jako oficer sztabowy. Był naprawdę rozczarowany, że nie brał udziału w walkach. Jednak zrozumienie, jakie dawała mu służba zwykłych ludzi i podziw, jaki na nich zdobył, wpłynęło na resztę jego życia jako Księcia Walii i Edwarda VIII.

Dziś w miejscu, w którym odbyła się Bitwa o Sommę, znajduje się wiele cmentarzy, pomników wojennych i muzeów, które można zwiedzać i oddawać hołd ludziom.

Ponadto, niektórzy rolnicy znajdują pozostałości drutu kolczastego, który nazywany jest "zbiorem żelaza".