Pierwsza pisemna wzmianka o Lapończykach pochodzi z 98 r. n.e. od Tacyta.
Jedna relacja (lub opis) z 896 roku została opowiedziana Alfredowi Wielkiemu, przez Ohthere z Hålogaland (norweskiego wodza). Oh miał jakieś powiązania z dworem angielskiego króla.
Staronordyckie opowieści, takie jak sagi islandzkie, opowiadają o Lapończykach. "Saga Olava Tryggvasona mówi, że "król zabił wielkiego człowieka, który był "mądry jak troll" i "podążała za nim wielka liczba Finów, kiedy tylko ich potrzebował". ("Finowie" to nazwa, która czasami oznaczała "Lapończyków").
W XIX wieku Rosja przestała zezwalać hodowcom reniferów i ich stadom na przekraczanie granicy norwesko-rosyjskiej. Niektórzy lapońscy hodowcy reniferów przenieśli się do innych krajów nordyckich i zabrali swoje stada reniferów do Rosji (ale nie przez granicę norwesko-rosyjską); później granica innego kraju z Rosją została zamknięta dla stad reniferów (przybywających do Rosji).
Finlandia
W XVI wieku w Finlandii nastąpił rozwój osadnictwa rolniczego. Rolnicy z prowincji Savonia zasiedlali rozległe, dzikie tereny w środkowej Finlandii, a pierwotna ludność lapońska często musiała je opuszczać.
Norwegia
W Dovrefjell, kiedy Harald Hardrada był królem, był zysk z utrzymywania stad reniferów, a biznes był w swojej największej intensywności.
W odniesieniu do Lapończyków (w Norwegii), którzy mieli stada reniferów; kiedy ci Lapończycy przemieszczali swoje stada (co roku), wchodzili w interakcje z ludźmi, którzy mieszkali na stałe na wybrzeżu; interakcja ta obejmowała również verdde: przyjaźń z rozsądku; na przykład, Lapończycy potrzebowali mleka i ryb po kilkutygodniowym pobycie na płaskowyżu (lub wyżynie); Lapończycy mogli potrzebować naprawy sprzętu; odbywał się handel: Ludzie z wybrzeża wymieniali ryby na mięso z reniferów.
Odnośnie nakłaniania Lapończyków do zmiany religii na chrześcijaństwo: W XVIII wieku Thomas von Westen (no), pietysta, prowadził pracę misyjną (wśród Lapończyków), która została nazwana wspólnym (lub specjalnym) wysiłkiem. "Około sto lat później Niels Vibe Stockfleth (nie) pracował wśród Lapończyków i przetłumaczył Nowy Testament na" [jeden z języków lapońskich].
Ludzie mieszkający na stałe na wybrzeżu w północnej Norwegii byli [w większości] Lapończykami; ci Lapończycy mieli stałe domy i łatwiej im było przestać zachowywać się jak Lapończycy; w niektórych rejonach nie wolno było posiadać ziemi, jeśli było się Lapończykiem; niektórzy Lapończycy zmienili nazwiska na takie, które brzmiały bardziej norwesko (a nazwiska rodowe, takie jak Sæter, Strømeng i Kalvemo stały się nowymi nazwiskami rodowymi).
Język Sami [w dużej mierze] zaniknął wśród Sami z Wybrzeża. Sami, którzy zajmowali się hodowlą reniferów, i Sami Nadbrzeżni powoli tracili bliski kontakt [między tymi dwiema grupami].
Polityka "norwegizacji" Lapończyków
"Istniały zorganizowane próby wykorzenienia [lub doprowadzenia do zaniku] języka i kultury Samów[,] jako krok w asymilacji Samów do społeczeństwa norweskiego". Polityka "norwegizacji" Samów była realizowana od końca lat 40-tych XIX wieku do lat 80-tych.
"Od późnych lat czterdziestych do pięćdziesiątych XIX wieku misjonarze, eksperci rolni i nauczyciele szkolni" próbowali "norwegizować Lapończyków"; "pierwszy formalny akt parlamentu dotyczący norwegizacji Lapończyków został sporządzony w 1848 roku: 'Rząd jest proszony o zbadanie ... [dowiedzieć się, czy i jak dalece] powinna istnieć możliwość wprowadzenia dla norweskich Lapończyków, szczególnie tych mieszkających na terenach nadmorskich, nauki języka norweskiego w celu oświecenia tych ludzi, oraz aby wyniki ich badań zostały przedstawione następnemu Parlamentowi'".
W 1880 roku władze Norwegii wydały "dyrektywę (lub przepis) językową, która" została "zaostrzona w 1898 roku. Stanowiła ona, że "nauczyciele w tych okręgach, gdzie języki lapoński ... i fiński (kvænsk) są dozwolone ze względu na ułatwienie nauczania w szkołach publicznych, powinni dołożyć wszelkich starań, aby szerzyć znajomość języka norweskiego i starać się promować jego używanie w kręgach, w których pracują". Co więcej, "rząd miał główny cel dla szkół: Ani jedno lapońskie słowo nie miało być słyszane na terenie szkoły" lub w budynkach szkolnych.
"Władze stosowały również" środki ekonomiczne w celu przeprowadzenia norwegizacji, w tym ustawę o ziemi. Rozporządzenie [lub część ustawy] z 1902 roku" mówi, że "Sprzedaż [ziemi] może być dokonana tylko obywatelom norweskim ... którzy mogą mówić, czytać i pisać w języku norweskim i używać go na co dzień".
Raport "Parlamentarnej Komisji Szkolnej, powołanej w 1922 roku" stwierdzał, bez możliwości przedstawienia [ dowodów], "że Lapończycy są mniej zdolni [lub zdolni do nauki] niż inni"; raport stwierdzał również, że ludność lapońska jest mniej utalentowana, a "kultura lapońska nie nadaje się do rozwoju".
Od około 1850 roku, rządowa polityka Fornorskning [próbowała usunąć kulturę lapońską]. W artykule w Klassekampen napisano, że polityka ta była bardzo surowa [dla Lapończyków]. Do lat 80-tych polityka Fornorskning trwała w niektórych miejscach.
Tworzenie stowarzyszeń
Prawdopodobnie pierwsze] stowarzyszenie lapońskie (w Norwegii) zostało założone podczas weekendu noworocznego w 1911 roku: Buolbmag Same Særvve, w gminie Polmak.
Szwecja
Pierwsze lapońskie stowarzyszenie w Szwecji, jak się wydaje, zostało założone w 1903 roku: Tärnaby lappeforening.
Rosja
Od 1826 roku Rosja nie zezwala stadom reniferów i ich lapońskim właścicielom na podróżowanie z Norwegii do Rosji.
Od 1852 roku Rosja nie zezwala stadom reniferów i ich lapońskim właścicielom na podróżowanie z Norwegii do Rosji.
