Wczesne lata 1868-1894
Emanuel Lasker był synem żydowskiego kantora. W wieku 11 lat został wysłany na studia matematyczne do Berlina, gdzie mieszkał z osiem lat starszym bratem Bertholdem, który nauczył go grać w szachy. Aby uzupełnić swoje dochody Emanuel Lasker grał w szachy i karty o małe stawki, zwłaszcza w Café Kaiserhof.
W 1890 roku zajął trzecie miejsce w Grazu, a następnie dzielił pierwszą nagrodę z bratem Bertholdem w turnieju w Berlinie. Wiosną 1892 roku wygrał dwa turnieje w Londynie, w tym drugi i silniejszy bez przegranej partii. W Nowym Jorku w 1893 roku wygrał wszystkie trzynaście partii, co jest jednym z niewielu przypadków w historii szachów, gdy zawodnik osiągnął doskonały wynik w znaczącym turnieju. str. 81
Jego osiągnięcia w meczach były równie imponujące: w Berlinie w 1890 roku zremisował krótki mecz play-off ze swoim bratem Bertholdem; i wygrał wszystkie swoje mecze od 1889 do 1893 roku, w większości z przeciwnikami najwyższej klasy: Curt von Bardeleben 1889; Jacques Mieses 1889; Henry Edward Bird 1890; Berthold Englisch 1890; Joseph Henry Blackburne 1892, nie przegrywając żadnej partii; Jackson Showalter 1892-1893; i Celso Golmayo Zúpide 1893.
W 1892 roku Lasker założył pierwszy ze swoich magazynów szachowych, The London Chess Fortnightly, który ukazywał się od 15 sierpnia 1892 do 30 lipca 1893 roku. W drugim kwartale 1893 roku nastąpiła dziesięciotygodniowa przerwa między kolejnymi numerami, podobno z powodu problemów z drukarnią. Wkrótce po ukazaniu się ostatniego numeru Lasker wyjechał do USA, gdzie spędził kolejne dwa lata.
Lasker wyzwał na pojedynek Siegberta Tarrascha, który wygrał trzy kolejne turnieje międzynarodowe. Tarrasch hardo odmówił, twierdząc, że Lasker powinien najpierw udowodnić swoją wartość, próbując wygrać jeden lub dwa duże międzynarodowe turnieje. s. 31
Zawody szachowe 1894-1918
Mecz z Steinitzem
Odrzucony przez Tarrascha, Lasker wyzwał na pojedynek o tytuł aktualnego mistrza świata Wilhelma Steinitza. str. 31 Początkowo Lasker chciał grać o 5 000 dolarów za stronę, ale ostatecznie stanęło na 2 000 dolarów. Ostateczna łączna stawka w wysokości 4.000 dolarów byłaby warta ponad 495.000 dolarów według wartości z 2006 roku.
Mecz został rozegrany w 1894 roku, na obiektach w Nowym Jorku, Filadelfii i Montrealu. Steinitz wcześniej deklarował, że wygra bez wątpienia, więc szokiem było, gdy Lasker wygrał pierwszą partię. Steinitz odpowiedział wygraną w drugiej partii i był w stanie utrzymać równowagę do szóstej. Lasker wygrał jednak wszystkie partie od siódmej do jedenastej, a Steinitz poprosił o tydzień odpoczynku. Gdy mecz został wznowiony, Steinitz był w lepszej formie i wygrał 13. i 14. partię. Lasker zrewanżował się w 15. i 16. partii, a Steinitz nie był w stanie odrobić strat w środkowej części meczu. W ten sposób Lasker wygrał przekonywująco z dziesięcioma zwycięstwami, pięcioma porażkami i czterema remisami. Lasker został drugim uznanym szachowym mistrzem świata i potwierdził swój tytuł, pokonując Steinitza jeszcze bardziej przekonująco w powtórzonym meczu w latach 1896-1897 (dziesięć zwycięstw, pięć remisów i dwie porażki).
Mecz z Schlechterem
Lasker zdobył pierwsze nagrody na bardzo silnych turniejach w Petersburgu 1895-1896, Norymberdze 1896, Londynie 1899, Paryżu 1900. W miarę upływu czasu pojawili się dwaj wielcy gracze, Akiba Rubinstein i Capablanca. Obaj zasługiwali na mecz o mistrzostwo świata, ale jak się okazało, szansę dostał inny świetny gracz, Carl Schlechter.
Lasker zorganizował mecz o mistrzostwo świata w szachach z Schlechterem na przełomie stycznia i lutego 1910 roku. Schlechter był człowiekiem skromnym, który ze względu na swoje pokojowe usposobienie, brak agresywności i skłonność do przyjmowania od przeciwników większości propozycji remisowych (około 80% jego partii kończyło się remisem) nie miał szans na wygranie wielkich turniejów szachowych. str. 404
Warunki meczu są nadal dyskusyjne, ponieważ nigdy nie zostały opublikowane. str. 357 Niektórzy twierdzą, że Schlechter zaakceptował szczególnie niekorzystne warunki. Giffard twierdzi, że musiałby zakończyć mecz z przewagą dwóch punktów nad Laskerem, aby zostać ogłoszonym zwycięzcą meczu, i musiałby wygrać mecz rewanżowy, aby zostać ogłoszonym Mistrzem Świata. str. 404 Ta opinia nie jest udowodniona.
Pierwotnie mecz miał składać się z 30 spotkań, ale gdy okazało się, że nie ma wystarczających środków (Lasker zażądał opłaty 1000 marek za każdy rozegrany mecz), liczbę spotkań zmniejszono do dziesięciu.
W piątej partii Lasker miał dużą przewagę, ale popełnił błąd, który kosztował go utratę partii. Schlechter był teraz o punkt do przodu. Przed ostatnią partią wynik brzmiał 5-4 dla Schlechtera. W dziesiątej partii Schlechter próbował wygrać i miał wyraźną przewagę, ale nie udało mu się wygrać w 35. posunięciu i zakończył partię przegraną. str. 406 Ostatecznie mecz zakończył się remisem, a Lasker pozostał Mistrzem Świata.
W Petersburgu w 1914 roku pokonał deficyt 1½ punktu i wyprzedził wschodzące gwiazdy Capablankę i Aleksandra Alechina.
Mecz przeciwko Capablance
W styczniu 1920 roku Lasker i José Raúl Capablanca podpisali umowę o rozegraniu meczu o mistrzostwo świata w 1921 roku, zaznaczając, że Capablanca nie mógł grać w 1920 roku.
Mecz został rozegrany w marcu-kwietniu 1921 roku. Po czterech remisach, w piątej partii Lasker popełnił błąd, grając czarnymi w równej końcówce. Solidny styl Capablanki pozwolił mu na łatwe zremisowanie kolejnych czterech partii, bez podejmowania ryzyka. W dziesiątej partii Lasker jako białe nie zdołał stworzyć niezbędnej aktywności i Capablanca doszedł do lepszej końcówki, którą wygrał. Jedenasta i czternasta partia również zostały wygrane przez Capablankę, a Lasker zrezygnował z dalszej gry.
Niektórzy komentatorzy przypisywali ten wynik tajemniczo słabej formie Laskera. Z drugiej strony Władimir Kramnik uważał, że Lasker grał całkiem dobrze, a mecz był "wyrównaną i fascynującą walką", aż do momentu, gdy Lasker popełnił błąd w ostatniej partii, i tłumaczył, że Capablanca był dwadzieścia lat młodszy, nieco silniejszy i miał więcej praktyki zawodniczej.
Od 1922 roku do końca życia
Po wygraniu turnieju szachowego w Nowym Jorku w 1924 roku (1½ punktu przed Capablanką) i zajęciu drugiego miejsca w Moskwie w 1925 roku (1½ punktu za Efimem Bogoljubowem, ½ punktu przed Capablanką), przeszedł na poważną szachową emeryturę.
W 1926 roku Lasker napisał Lehrbuch des Schachspiels, który w 1927 roku przeredagował po angielsku jako Lasker's Manual of Chess. Napisał również książki o innych grach umysłowych: Encyklopedia gier (1929) i Das verständige Kartenspiel (1929); tłumaczenie angielskie w tym samym roku. Obie te książki postawiły problem w matematycznej analizie gier karcianych. Brettspiele der Völker ("Gry planszowe narodów" 1931) miały 30 stron o Go i rozdział o wymyślonej przez niego w 1911 r. grze Lasca. Das Bridgespiel "The Game of Bridge" ("Gra w brydża") została opublikowana w 1931 roku. Lasker stał się biegłym brydżystą, reprezentującym Niemcy na międzynarodowych imprezach na początku lat trzydziestych i zarejestrowanym nauczycielem systemu Culbertsona.
W październiku 1928 r. zmarł brat Emanuela Laskera, Berthold. p266
Wiosną 1933 roku Adolf Hitler rozpoczął kampanię dyskryminacji i zastraszania Żydów, pozbawiając ich majątku i obywatelstwa. Lasker i jego żona Martha, oboje będący Żydami, opuścili Niemcy jeszcze w tym samym roku. p268 p218 Po pobycie w Anglii, w 1935 roku zostali zaproszeni do zamieszkania w ZSRR przez Nikołaja Krylenkę, komisarza sprawiedliwości odpowiedzialnego za moskiewskie procesy pokazowe, a także ministra sportu. Krylenko był entuzjastycznym zwolennikiem szachów. W ZSRR Lasker zrzekł się obywatelstwa niemieckiego i otrzymał obywatelstwo radzieckie. Zamieszkał w Moskwie, gdzie otrzymał posadę w Moskiewskim Instytucie Matematycznym oraz stanowisko trenera reprezentacji ZSRR. Lasker powrócił do gry w szachy, aby zarobić trochę pieniędzy. Zajął piąte miejsce w Zurychu w 1934 roku, trzecie w Moskwie w 1935 roku za Michaiłem Botwinnikiem i Salo Flohrem, a przed Capablanką i innymi mistrzami, szóste w Moskwie w 1936 roku i siódme równorzędne w Nottingham w 1936 roku. Jego występ w Moskwie 1935 roku w wieku 66 lat został okrzyknięty "biologicznym cudem".
Wielka czystka Stalina rozpoczęła się mniej więcej w tym samym czasie, w którym Laskerowie przybyli do ZSRR. W sierpniu 1937 r. Martha i Emanuel Laskerowie podjęli decyzję o opuszczeniu Związku Radzieckiego i w październiku 1937 r. przenieśli się przez Holandię do Stanów Zjednoczonych (najpierw do Chicago, potem do Nowego Jorku).
W następnym roku mecenas Emanuela Laskera, Krylenko, został oczyszczony przez Stalina. Lasker starał się utrzymywać z wykładów i wystaw szachowych i brydżowych, gdyż był już za stary na poważną rywalizację. W 1940 roku wydał swoją ostatnią książkę, Społeczność przyszłości, w której proponował rozwiązania poważnych problemów politycznych, w tym antysemityzmu i bezrobocia. Lasker zmarł 11 stycznia 1941 roku w Nowym Jorku w wieku 72 lat na infekcję nerek.
