Alfabet — definicja, historia i zasady używania alfabetu łacińskiego

Wydaje się, że idea alfabetu - pisma opartego w całości na dźwięku - została skopiowana i dostosowana do wielu różnych języków. Chociaż żaden alfabet nie pasuje do swojego języka idealnie, są one na tyle elastyczne, by pasować do każdego języka w przybliżeniu. Alfabet był unikalnym wynalazkiem. ^{str. 12}

Alfabet rzymski, cyrylica i kilka innych wywodzą się ze starożytnego alfabetu greckiego, którego początki sięgają około 1100 do 800 roku ^{p.n.e. p167 Alfabet} grecki został prawdopodobnie rozwinięty z pisma fenickiego, które pojawiło się nieco wcześniej i miało podobne kształty liter.

Fenicjanie mówili językiem semickim, zwykle nazywanym kananejskim. Grupa języków semickich obejmuje arabski, maltański, hebrajski, a także aramejski, język, którym posługiwał się Jezus. Nie wiemy zbyt wiele o tym, jak powstała idea alfabetu, ale Fenicjanie, lud handlowy, wymyślili litery, które zostały zaadaptowane przez wczesnych Greków do stworzenia ich alfabetu. Jedną wielką różnicą jest to, że pismo fenickie nie miało czystych samogłosek. Pismo arabskie ma samogłoski, które mogą, ale nie muszą, być pokazane przez znaki diakrytyczne (małe znaki powyżej lub poniżej linii). Najstarsze manuskrypty Qu'ran nie miały znaków diakrytycznych. Dzieci izraelskie do około trzeciej klasy używają tekstów hebrajskich z dodanymi "kropkami" na samogłoskach. ^p89

Żadne starożytne pismo, alfabetyczne czy nie, nie miało czystych samogłosek przed Grekami. Grecki alfabet ma nawet dwie samogłoski (Eta i Epsilon) dla "e" i dwie (Omega i Omicron) dla "o", dla rozróżnienia między długimi i krótkimi dźwiękami. Wygląda na to, że zarówno fenicki wynalazek, jak i grecka adaptacja zostały dokładnie przemyślane, ale nie zachowały się żadne szczegóły żadnego z tych procesów.

Skrypty semickie najwyraźniej wywodzą się z Proto-Sinaitic, pisma, z którego znanych jest tylko 31 inskrypcji (plus 17 wątpliwych). Niektórzy badacze uważają, że pierwotnym źródłem tego pisma było egipskie pismo hieratyczne, które w późnym Średnim Państwie (około 1900 r. p.n.e.) dodało kilka znaków alfabetycznych do przedstawiania spółgłosek obcych imion. W tym czasie egipska aktywność na Synaju była największa. Podobny pomysł został zasugerowany wiele lat wcześniej.

Lista alfabetów i przykłady języków, w których są używane:

• Pismo proto-sinaickie
• Alfabet fenicki, używany w starożytnej Fenicji.
• Alfabet grecki, używany dla języka greckiego
• Alfabet rzymski (lub alfabet łaciński), najczęściej używany obecnie
• alfabet arabski, używany w językach arabskim, urdu i perskim
• alfabet hebrajski, używany do zapisu języka hebrajskiego, ladino (tylko w Izraelu) i jidysz
• Devanagari, używane dla wielu języków Indii
• Alfabet cyrylicki, oparty na alfabecie greckim, używany w językach rosyjskim i bułgarskim
• Hangul, używany dla języka koreańskiego
• Ethiopic

W innych systemach pisma nie używa się liter, ale (przynajmniej częściowo) reprezentują one dźwięki. Na przykład, wiele systemów przedstawia sylaby. W przeszłości takie systemy pisma były używane przez wiele kultur, ale obecnie są one używane prawie tylko w językach, którymi posługują się ludzie w Azji. Sylabariusz to system pisma, który jest podobny do alfabetu. Sylabariusz używa jednego symbolu do oznaczenia każdej sylaby w słowie, zamiast jednego symbolu dla każdej litery w słowie. Na przykład, sylabariusz używałby jednego symbolu do oznaczenia sylaby "ga", zamiast dwóch liter alfabetu "g" i "a".

• Język japoński wykorzystuje mieszankę pisma chińskiego (kanji) i dwóch sylabariuszy zwanych hiragana i katakana. Współczesny japoński często używa również romaji, który jest japońskim sylabariuszem zapisanym alfabetem rzymskim.
• Koreańczycy używali w przeszłości pisma chińskiego, ale stworzyli swój własny alfabet zwany hangul.

Pierwotnie, 1200 lat p.n.e. w dynastii Shang, chińskie znaki były głównie "piktograficzne", wykorzystujące obrazy do przedstawiania słów lub idei. Obecnie tylko 1% chińskich znaków to znaki piktograficzne. ^p97 97% współczesnych znaków to znaki SP. Jest to para symboli, jeden dla znaczenia (semantyki), a drugi dla wymowy. ^p99 W wielu przypadkach części P i S są łączone w jeden wspólny znak.
Chiński nie jest jednym językiem mówionym, lecz wieloma, ale dla wszystkich używany jest ten sam system pisma. Ten system pisma był wielokrotnie reformowany.

• Pisanie