Proto-Sinaitic to pismo z epoki średniego brązu. Znane jest przede wszystkim z kilku inskrypcji odnalezionych w Serabit el-Khadim na półwyspie Synaj, gdzie znajdowały się starożytne kopalnie turkusu i świątynia Hathor.
Charakter pisma
Pismo proto-synajskie jest trudne do pełnego zrekonstruowania ze względu na niewielką liczbę zachowanych tekstów. Ponieważ współistniało ono z egipskimi hieroglifami i wielokrotnie korzystało z form graficznych przypominających znaki egipskie, badacze uznają za prawdopodobne, że mamy do czynienia z prawdziwym systemem zapisu. Z kształtu znaków i sposobu ich użycia wynika, że pismo proto-sinajskie może być alfabetem (ściślej: protopismem alfabetycznym lub abjadem) i przodkiem alfabetu fenickiego, od którego pośrednio wywodzą się późniejsze alfabety używane w basenie Morza Śródziemnego i dalej.
Najważniejszą cechą, która łączy pismo proto-synajskie z późniejszymi alfabetami, jest stosowanie zasady akrofonicznej: znak obrazkowy zapożyczony z egipskiego przedstawienia rzeczy (np. głowy, ręki) używany był do oznaczania głoski początkowej odpowiadającego mu słowa w języku semickim. W rezultacie powstał system reprezentujący głównie spółgłoski (abjad), dostosowany do języka semickiego pracowników i rzemieślników obecnych w miejscach wydobycia.
Odkrycia i datowanie
Dokonano dwóch głównych odkryć inskrypcji proto-synajskich. Pierwsze miało miejsce zimą 1904–1905 w Serabit el-Khadim na Synaju, podczas badań prowadzonych przez Hildę i Flindersa Petrie; inskrypcje te są zwykle datowane na około 1700–1400 p.n.e.. Teksty z Serabit to głównie krótkie wyryte napisy i rytualne formuły związane z działalnością kopalń.
Drugie ważne znalezisko pochodzi z 1999 roku i zostało dokonane w Środkowym Egipcie przez Johna i Deborah Darnell (tzw. inskrypcje z Wadi el-Hol). Odkrycie to rzuciło nowe światło na początek pisma alfabetycznego: inskrypcje z Wadi el-Hol badacze datują na okres wcześniejszy niż tradycyjne serabickie napisy — część autorów proponuje przybliżone datowanie na XVIII–XIX wiek p.n.e., co sugeruje, że proces tworzenia pisma alfabetycznego mógł rozpocząć się znacznie wcześniej niż sądzono.
Znaczenie i ograniczenia badań
Pismo proto-synajskie ma kluczowe znaczenie dla historii pisma: stanowi ogniwo łączące egipskie piśmiennictwo obrazkowe z późniejszymi alfabetami semickimi, a w konsekwencji z alfabetami greckim, łacińskim i arabskim. Jednak ze względu na znikomy korpus źródeł (kilkadziesiąt krótkich inskrypcji, często fragmentarycznych) wiele kwestii pozostaje spornych — od dokładnej liczby znaków i ich wartości fonetycznych po szczegóły chronologii i geograficznego rozprzestrzeniania się rozwiązania alfabetycznego.
Badania nadal trwają: archeologia, paleografia i lingwistyka porównawcza dostarczają nowych danych, a każde kolejne znalezisko może istotnie zmienić obraz powstania pierwszych systemów alfabetycznych. Mimo niepewności pismo proto-synajskie uznawane jest za jedno z najważniejszych ogniw w historii pisma na Bliskim Wschodzie.
