Wyprawy krzyżowe (Krucjaty): przyczyny, przebieg i skutki

Alexius I był władcą Imperium Bizantyjskiego. Kiedy w 1095 roku Alexius wezwał do pomocy w obronie swojego imperium przed Turkami Seljukami, papież Urban II poprosił wszystkich chrześcijan o przyłączenie się do wojny z Turkami. Papież powiedział chrześcijanom, że walka w tej wojnie odpłaci się Bogu za ich grzechy i że jeśli zginą na krucjacie, pójdą prosto do nieba. Chrześcijańscy żołnierze byli nazywani "krzyżowcami". Chrześcijańskie armie maszerowały do Jerozolimy, atakując po drodze kilka miast. W 1099 roku wygrali bitwę o Jerozolimę. W wyniku pierwszej wyprawy krzyżowej powstały cztery stany krzyżowców. Były to: hrabstwo Edessa, Księstwo Antiochii, hrabstwo Trypolisu i Królestwo Jerozolimy.

Alexius I był władcą Imperium Bizantyjskiego. Kiedy w 1095 roku Alexius wezwał do pomocy w obronie swojego imperium przed Turkami Seljukami, papież Urban II poprosił wszystkich chrześcijan o przyłączenie się do wojny z Turkami. Papież powiedział chrześcijanom, że walka w tej wojnie odpłaci się Bogu za ich grzechy i że jeśli zginą na krucjacie, pójdą prosto do nieba. Chrześcijańscy żołnierze byli nazywani "krzyżowcami". Chrześcijańskie armie maszerowały do Jerozolimy, atakując po drodze kilka miast. W 1099 roku wygrali bitwę o Jerozolimę. W wyniku pierwszej wyprawy krzyżowej powstały cztery stany krzyżowców. Były to: hrabstwo Edessa, Księstwo Antiochii, hrabstwo Trypolisu i Królestwo Jerozolimy.

Po kilku latach pokoju, Bernard z Clairvaux wezwał do nowej krucjaty, gdy miasto Edessa zostało zaatakowane przez Turków. Wojska francuskie i niemieckie wkroczyły do Ziemi Świętej w 1147 r., ale zostały pokonane. Po drodze krzyżowcy pomogli Portugalczykom w zdobyciu Lizbony z Al-Andalus w ramach rekonkwisty.

Po kilku latach pokoju, Bernard z Clairvaux wezwał do nowej krucjaty, gdy miasto Edessa zostało zaatakowane przez Turków. Wojska francuskie i niemieckie wkroczyły do Ziemi Świętej w 1147 r., ale zostały pokonane. Po drodze krzyżowcy pomogli Portugalczykom w zdobyciu Lizbony z Al-Andalus w ramach rekonkwisty.

W 1187 roku, Saladyn odzyskał Jerozolimę. Papież Grzegorz VIII wezwał do nowej krucjaty, prowadzonej przez kilku królów europejskich: Filip II z Francji, Ryszard I z Anglii i Fryderyk I, cesarz rzymski. Fryderyk utonął w Cylicji w 1190 roku. Krzyżowcy przywrócili Królestwo Jerozolimskie w Acre. Ryszard pokonał Saladyna pod Arsufem i Jaffą, ale zabrakło mu ludzi potrzebnych do próby odzyskania Jerozolimy. Ryszard i Saladyn zawarli rozejm, który pozwolił chrześcijanom bezpiecznie podróżować po Jerozolimie. Następnie Ryszard odszedł w 1192 roku. W drodze do domu Ryszarda rozbił się jego statek, który doprowadził go do Austrii. W Austrii schwytał go jego wróg, książę Leopold, a Ryszard został okupiony.

W 1187 roku, Saladyn odzyskał Jerozolimę. Papież Grzegorz VIII wezwał do nowej krucjaty, prowadzonej przez kilku królów europejskich: Filip II z Francji, Ryszard I z Anglii i Fryderyk I, cesarz rzymski. Fryderyk utonął w Cylicji w 1190 roku. Krzyżowcy przywrócili Królestwo Jerozolimskie w Acre. Ryszard pokonał Saladyna pod Arsufem i Jaffą, ale zabrakło mu ludzi potrzebnych do próby odzyskania Jerozolimy. Ryszard i Saladyn zawarli rozejm, który pozwolił chrześcijanom bezpiecznie podróżować po Jerozolimie. Następnie Ryszard odszedł w 1192 roku. W drodze do domu Ryszarda rozbił się jego statek, który doprowadził go do Austrii. W Austrii schwytał go jego wróg, książę Leopold, a Ryszard został okupiony.

Czwarta krucjata została rozpoczęta przez papieża Innocentego III w 1202 r. z myślą o zaatakowaniu Ziemi Świętej przez Egipt. Wenecjanie zmienili tę krucjatę i udali się do chrześcijańskiego miasta Konstantynopol, gdzie próbowali umieścić na tronie bizantyjskie wygnanie. Po serii nieporozumień i wybuchów przemocy, w 1204 roku miasto zostało splądrowane.

Krucjata Albigenska

Krucjata albigeńska została rozpoczęta w 1209 r. w celu wyeliminowania katarów z południowej Francji.

Krucjata dziecięca

Krucjata dziecięca to krucjata z 1212 roku. Wybuch starego popularnego entuzjazmu doprowadził do zgromadzenia dzieci we Francji i w Niemczech. Pewien chłopiec, czy to z Francji, czy z Niemiec, powiedział, że Jezus go odwiedził i powiedział mu, aby spokojnie nawrócił muzułmanów na chrześcijaństwo. Podążając za tą wizją, wiele dzieci założyło zespoły i przemaszerowało do Włoch. Tam zostały wrzucone na statki, które albo wywróciły się podczas sztormu, albo pojechały do Maroka. Większość dzieci albo umarła z głodu, albo została sprzedana do niewoli.

Bardziej aktualne badania

W pierwszej części, wczesną wiosną 1212 roku, Nicholas, pasterz z Niemiec, poprowadził grupę przez Alpy i do Włoch. Około 7000 osób przybyło do Genui pod koniec sierpnia. Ich plany nie przyniosły jednak efektów, gdy wody nie rozeszły się zgodnie z obietnicą i zespół rozpadł się. Niektórzy wyjechali do domu, inni mogli udać się do Rzymu, a jeszcze inni do Marsylii, gdzie prawdopodobnie zostali sprzedani w niewolę. Niewielu wróciło do domu i żaden nie dotarł do Ziemi Świętej.

Drugi ruch prowadził "chłopiec pasterski" o imieniu Stephen de Cloyes w pobliżu wsi Châteaudun. W czerwcu tego roku chłopiec powiedział, że ma list od Jezusa do króla Francji. Mógł on zebrać ponad 30.000 osób i udać się do Saint-Denis. Widziano go tam, jak czynił cuda. Z rozkazu Filipa II, za radą Uniwersytetu Paryskiego, tłum został odesłany do domu i większość z nich poszła. Żadne ze współczesnych źródeł nie wspomina o planach tłumu, aby udać się do Jerozolimy.

Później kronikarze opracowywali te wydarzenia. Ostatnie badania sugerują, że uczestnikami nie były dzieci, a przynajmniej nie bardzo małe. Na początku lat 1200. w całej Europie zaczęły pojawiać się zespoły wędrownych biedaków. Byli to ludzie wysiedleni w wyniku ówczesnych zmian ekonomicznych, które zmusiły wielu biednych chłopów w północnej Francji i Niemczech do sprzedania swojej ziemi. Bandy te były nazywane pueri (po łacinie "chłopcy") w sposób protekcjonalny, tak samo jak ludzie z obszarów wiejskich w Stanach Zjednoczonych nazywani są "chłopcami ze wsi".

W 1212 r. młody francuski szczeniak o imieniu Stephen i niemiecki szczeniak o imieniu Mikołaj oddzielnie zaczęli twierdzić, że każdy z nich miał podobne wizje o Jezusie. W ten sposób te bandy biedaków połączyły się w ruch protestu religijnego, który przekształcił tę przymusową wędrówkę w religijną podróż. Pueri maszerowali, idąc za krzyżem. Połączyli się z biblijną wędrówką Jezusa. Nie było to jednak preludium do świętej wojny.

W tym czasie kroniki były w większości przechowywane przez Kościół katolicki. Były one pisane po łacinie.

Trzydzieści lat później kronikarze czytali relacje z tych procesji i tłumaczyli pueri jako "dzieci", nie rozumiejąc ich użycia. Tak więc, narodziła się dziecięca krucjata. Powstała w ten sposób historia ilustruje, jak głęboko zakorzeniona była koncepcja wypraw krzyżowych w ówczesnych czasach, kronikarze zakładali, że pueri musi być krzyżowcem. W swojej niewinności powrócili do podstaw krucjaty charakterystycznych dla Piotra Pustelnika i spotkali się z takim samym tragicznym losem.

Według Mateusza Paris'a, jednym z przywódców dziecięcej krucjaty został "Le Maître de Hongrie", przywódca krucjaty pasterzy w 1251 roku.

Czwarta krucjata została rozpoczęta przez papieża Innocentego III w 1202 r. z myślą o zaatakowaniu Ziemi Świętej przez Egipt. Wenecjanie zmienili tę krucjatę i udali się do chrześcijańskiego miasta Konstantynopol, gdzie próbowali umieścić na tronie bizantyjskie wygnanie. Po serii nieporozumień i wybuchów przemocy, w 1204 roku miasto zostało splądrowane.

Krucjata Albigenska

Krucjata albigeńska została rozpoczęta w 1209 r. w celu wyeliminowania katarów z południowej Francji.

Krucjata dziecięca

Krucjata dziecięca to krucjata z 1212 roku. Wybuch starego popularnego entuzjazmu doprowadził do zgromadzenia dzieci we Francji i w Niemczech. Pewien chłopiec, czy to z Francji, czy z Niemiec, powiedział, że Jezus go odwiedził i powiedział mu, aby spokojnie nawrócił muzułmanów na chrześcijaństwo. Podążając za tą wizją, wiele dzieci założyło zespoły i przemaszerowało do Włoch. Tam zostały wrzucone na statki, które albo wywróciły się podczas sztormu, albo pojechały do Maroka. Większość dzieci albo umarła z głodu, albo została sprzedana do niewoli.

Bardziej aktualne badania

W pierwszej części, wczesną wiosną 1212 roku, Nicholas, pasterz z Niemiec, poprowadził grupę przez Alpy i do Włoch. Około 7000 osób przybyło do Genui pod koniec sierpnia. Ich plany nie przyniosły jednak efektów, gdy wody nie rozeszły się zgodnie z obietnicą i zespół rozpadł się. Niektórzy wyjechali do domu, inni mogli udać się do Rzymu, a jeszcze inni do Marsylii, gdzie prawdopodobnie zostali sprzedani w niewolę. Niewielu wróciło do domu i żaden nie dotarł do Ziemi Świętej.

Drugi ruch prowadził "chłopiec pasterski" o imieniu Stephen de Cloyes w pobliżu wsi Châteaudun. W czerwcu tego roku chłopiec powiedział, że ma list od Jezusa do króla Francji. Mógł on zebrać ponad 30.000 osób i udać się do Saint-Denis. Widziano go tam, jak czynił cuda. Z rozkazu Filipa II, za radą Uniwersytetu Paryskiego, tłum został odesłany do domu i większość z nich poszła. Żadne ze współczesnych źródeł nie wspomina o planach tłumu, aby udać się do Jerozolimy.

Później kronikarze opracowywali te wydarzenia. Ostatnie badania sugerują, że uczestnikami nie były dzieci, a przynajmniej nie bardzo małe. Na początku lat 1200. w całej Europie zaczęły pojawiać się zespoły wędrownych biedaków. Byli to ludzie wysiedleni w wyniku ówczesnych zmian ekonomicznych, które zmusiły wielu biednych chłopów w północnej Francji i Niemczech do sprzedania swojej ziemi. Bandy te były nazywane pueri (po łacinie "chłopcy") w sposób protekcjonalny, tak samo jak ludzie z obszarów wiejskich w Stanach Zjednoczonych nazywani są "chłopcami ze wsi".

W 1212 r. młody francuski szczeniak o imieniu Stephen i niemiecki szczeniak o imieniu Mikołaj oddzielnie zaczęli twierdzić, że każdy z nich miał podobne wizje o Jezusie. W ten sposób te bandy biedaków połączyły się w ruch protestu religijnego, który przekształcił tę przymusową wędrówkę w religijną podróż. Pueri maszerowali, idąc za krzyżem. Połączyli się z biblijną wędrówką Jezusa. Nie było to jednak preludium do świętej wojny.

W tym czasie kroniki były w większości przechowywane przez Kościół katolicki. Były one pisane po łacinie.

Trzydzieści lat później kronikarze czytali relacje z tych procesji i tłumaczyli pueri jako "dzieci", nie rozumiejąc ich użycia. Tak więc, narodziła się dziecięca krucjata. Powstała w ten sposób historia ilustruje, jak głęboko zakorzeniona była koncepcja wypraw krzyżowych w ówczesnych czasach, kronikarze zakładali, że pueri musi być krzyżowcem. W swojej niewinności powrócili do podstaw krucjaty charakterystycznych dla Piotra Pustelnika i spotkali się z takim samym tragicznym losem.

Według Mateusza Paris'a, jednym z przywódców dziecięcej krucjaty został "Le Maître de Hongrie", przywódca krucjaty pasterzy w 1251 roku.

W 1213 r. papież Grzegorz IX popchnął Fryderyka II do prowadzenia piątej krucjaty. Kościół wypróbował kolejną krucjatę, aby zaatakować Ziemię Świętą. W 1219 r. siły krucjaty z Węgier, Austrii i Bawarii zdobyły Damiettę, miasto w Egipcie. Ze względu na przegraną bitwę o Kair, krzyżowcy musieli się poddać.

W 1213 r. papież Grzegorz IX popchnął Fryderyka II do prowadzenia piątej krucjaty. Kościół wypróbował kolejną krucjatę, aby zaatakować Ziemię Świętą. W 1219 r. siły krucjaty z Węgier, Austrii i Bawarii zdobyły Damiettę, miasto w Egipcie. Ze względu na przegraną bitwę o Kair, krzyżowcy musieli się poddać.

W 1228 roku cesarz Fryderyk II wypłynął z Brindisi do Syrii. Zrobił to po ekskomunikowaniu go przez papieża. Rozmawiając z Turkami odniósł sukces, a Jerozolima, Nazaret i Betlejem zostały przekazane Krzyżakom na dziesięć lat bez walki. Była to pierwsza duża krucjata nie zainicjowana przez papieża, tendencja, która miała trwać przez resztę stulecia. Ta krucjata trwała tylko przez rok, od 1228-1229 roku.

W 1228 roku cesarz Fryderyk II wypłynął z Brindisi do Syrii. Zrobił to po ekskomunikowaniu go przez papieża. Rozmawiając z Turkami odniósł sukces, a Jerozolima, Nazaret i Betlejem zostały przekazane Krzyżakom na dziesięć lat bez walki. Była to pierwsza duża krucjata nie zainicjowana przez papieża, tendencja, która miała trwać przez resztę stulecia. Ta krucjata trwała tylko przez rok, od 1228-1229 roku.

Templariusze spierali się z Egiptem w 1243 roku. W 1244 r. Egipt zaatakował Jerozolimę. Ludwik IX z Francji rozpoczął krucjatę przeciwko Egiptowi od 1248 do 1254 roku. Była to porażka, a Ludwik spędził znaczną część krucjaty mieszkając w Akrze. W samym środku tej krucjaty odbyła się pierwsza krucjata pasterska w 1251 roku.

Templariusze spierali się z Egiptem w 1243 roku. W 1244 r. Egipt zaatakował Jerozolimę. Ludwik IX z Francji rozpoczął krucjatę przeciwko Egiptowi od 1248 do 1254 roku. Była to porażka, a Ludwik spędził znaczną część krucjaty mieszkając w Akrze. W samym środku tej krucjaty odbyła się pierwsza krucjata pasterska w 1251 roku.

Ósma krucjata została zorganizowana przez Ludwika IX z Francji w 1270 r., aby pomóc państwom krzyżowców w Syrii. Jednak krucjata dotarła aż do Tunisu, gdzie Ludwik zmarł miesiąc później.

Ósma krucjata została zorganizowana przez Ludwika IX z Francji w 1270 r., aby pomóc państwom krzyżowców w Syrii. Jednak krucjata dotarła aż do Tunisu, gdzie Ludwik zmarł miesiąc później.

Zanim został królem, Edward I z Anglii rozpoczął krucjatę w 1271 roku. Przeszedł na emeryturę w następnym roku po rozejmie.

Zanim został królem, Edward I z Anglii rozpoczął krucjatę w 1271 roku. Przeszedł na emeryturę w następnym roku po rozejmie.

Z czasem ludzie poszli na wyprawy krzyżowe w innych celach. Wyprawy krzyżowe zakończyły się dwa wieki po ich rozpoczęciu, osiągając mieszane rezultaty. Krucjaty zakończyły się Upadkiem Mamluka Akra w 1291 roku. (połączenie nie zostało jeszcze rozpoczęte).

Z czasem ludzie poszli na wyprawy krzyżowe w innych celach. Wyprawy krzyżowe zakończyły się dwa wieki po ich rozpoczęciu, osiągając mieszane rezultaty. Krucjaty zakończyły się Upadkiem Mamluka Akra w 1291 roku. (połączenie nie zostało jeszcze rozpoczęte).