Leonid Hurwicz — twórca teorii projektowania mechanizmów i noblista w ekonomii

Profesor Hurwicz urodził się w Moskwie, w rodzinie żydowskiej, na kilka miesięcy przed rewolucją październikową. Jego rodzina jest Polakiem i mieszkała w Królestwie Kongresowym (część Polski będąca wówczas w Imperium Rosyjskim), ale przeniosła się do Rosji, aby uciec przed I wojną światową. Wkrótce po urodzeniu profesora Hurwicza rodzina wróciła do Warszawy. Hurwicz i jego rodzina byli bardzo źle traktowani przez bolszewików i nazistów, ponieważ byli Żydami. Stał się ponownie uchodźcą, gdy Hitler najechał na Polskę w 1939 roku. Jego rodzice i brat uciekli do Rosji, gdzie zostali aresztowani przez Sowietów i wysłani do obozów pracy. Hurwicz był zmuszony przenieść się do Szwajcarii, potem do Portugalii, a w końcu w 1940 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Po jakimś czasie dołączyła do niego rodzina.

W latach 40. Hurwicz zatrudnił Evelyn Jensen do pomocy w nauczaniu. Wychowała się ona na farmie w Wisconsin i studiowała ekonomię na Uniwersytecie w Chicago. Leonid i Evelyn pobrali się w 1944 roku, a później zamieszkali nad rzeką Mississippi w Minneapolis, Minnesota. Mają czworo dzieci: Sarę, Michaela, Ruth i Maxima.

Interesuje się lingwistyką, archeologią, biochemią i muzyką. Prowadził badania w dziedzinie meteorologii i jest członkiem wydziału National Science Foundation zajmującego się próbami kontrolowania pogody. Kiedy Eugene McCarthy kandydował na prezydenta Stanów Zjednoczonych (1968), Hurwicz był delegatem Minnesoty na Konwencję Partii Demokratycznej i członkiem Komitetu Platformy Partii Demokratycznej.

Hurwicz zmarł na niewydolność nerek w Minneapolis, Minnesota, w wieku 90 lat.

Ojciec profesora Hurwicza chciał, aby studiował prawo i tak też się stało. W 1938 r. Hurwicz uzyskał dyplom Uniwersytetu Warszawskiego. Lubił studiować ekonomię i poszedł do London School of Economics, gdzie studiował z Nicholasem Kaldorem i Friedrichem Hayekiem. W 1939 roku przeniósł się do Genewy, gdzie studiował w Graduate Institute of International Studies i uczył się u Ludwiga von Misesa. Po przeniesieniu się do Stanów Zjednoczonych studiował dalej ekonomię na Uniwersytecie Harvarda i na Uniwersytecie w Chicago. Profesor Hurwicz nie ma tytułu magistra ekonomii, ale w 2007 roku otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie ekonomii. Powiedział: "Jakiejkolwiek ekonomii się nauczyłem, nauczyłem się słuchając i ucząc się".

W 1941 roku Hurwicz pomagał Paulowi Samuelsonowi w nauczaniu w Massachusetts Institute of Technology i Oskarowi Lange w nauczaniu na University of Chicago. W Illinois Institute of Technology w czasie wojny Hurwicz uczył elektroniki dla Korpusu Sygnałowego Armii Stanów Zjednoczonych. Następnie w latach 1942-1944 na Uniwersytecie Chicagowskim był członkiem wydziału Instytutu Meteorologii i wykładał statystykę na Wydziale Ekonomii. Jego doradcami w 1942 r. byli Jacob Marschak i Tjalling Koopmans z Uniwersytetu Chicago, którzy obecnie pracują w Fundacji Cowlesa na Uniwersytecie Yale.

Hurwicz otrzymał stypendium Guggenheima na lata 1945-1946. W 1946 r. został profesorem ekonomii w Iowa State College. Od stycznia 1942 r. do czerwca 1946 r. był pracownikiem naukowym Komisji Cowlesa. Pracował w pełnym wymiarze godzin dla Komisji Cowlesa do października 1950 r. do stycznia 1951 r., był profesorem wizytującym, prowadzącym zajęcia, które wcześniej prowadził profesor Koopman na Wydziale Ekonomii, i był tam bardzo ważnym profesorem. Był także profesorem badawczym ekonomii i statystyki na Uniwersytecie Illinois, konsultantem RAND Corporation dla Uniwersytetu w Chicago oraz konsultantem dla rządu USA. Hurwicz nadal był konsultantem Komisji Cowlesa do około 1961 roku.

W 1951 r. Walter Heller powierzył Hurwiczowi pracę na Uniwersytecie Minnesoty, gdzie został profesorem ekonomii i matematyki w Szkole Administracji Biznesowej. Do końca życia Hurwicz pracował głównie w Minnesocie, ale studiował i wykładał także w innych miejscach w Stanach Zjednoczonych i Azji. W 1955 r. i ponownie w 1958 r. Hurwicz był profesorem wizytującym, a podczas drugiej wizyty stypendystą na Uniwersytecie Stanforda i tam w 1959 r. opublikował "Optimality and Informational Efficiency in Resource Allocation Processes" na temat tworzenia reguł dla kupujących i sprzedających oraz rządów dzielących się bogactwem. W 1965 r. wykładał na Uniwersytecie w Bangalore, a w latach 80. na Uniwersytecie Tokijskim, Uniwersytecie Ludowym (obecnie Renmin University of China) i Uniwersytecie Indonezyjskim. W Stanach Zjednoczonych był profesorem wizytującym na Harvardzie w 1969 r., na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley w 1976 r., na Northwestern University dwukrotnie w 1988 i 1989 r., na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara w 1998 r., w Kalifornijskim Instytucie Technologicznym w 1999 r. i na Uniwersytecie Michigan w 2002 r. W 2001 roku był wizytującym profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie Illinois.

Na Uniwersytecie Minnesoty w 1961 roku Hurwicz został przewodniczącym Wydziału Statystyki, Regents Professor of Economics w 1969 roku, a Curtis L. Carlson Regents Professor of Economics w 1989 roku. Wykładał przedmioty od teorii do ekonomii dobrobytu, ekonomii publicznej, zasad działania dużych firm i ekonomii matematycznej. Mimo, że przeszedł na emeryturę z nauczania w pełnym wymiarze godzin w 1988 roku, Hurwicz prowadził zajęcia w szkole dla absolwentów jako profesor emerytowany jesienią 2006 roku. W 2007 roku jego bieżące badania zostały opisane przez University of Minnesota jako "porównanie i analiza systemów i technik organizacji gospodarczej, ekonomia dobrobytu, teoretyczna realizacja celów wyboru społecznego i modelowanie instytucji gospodarczych". Opublikowane prace profesora Hurwicza w tych dziedzinach pochodzą z 1944 roku. Profesor Hurwicz jest znany na całym świecie ze swojej dobrej pracy badawczej nad teorią ekonomii, szczególnie nad regułami dla dużych przedsiębiorstw i rządów przy użyciu ekonomii matematycznej. W latach 50. pracował z Kennethem Arrowem nad programowaniem nieliniowym. Kenneth Arrow został najmłodszą osobą, która otrzymała nagrodę Nobla w dziedzinie ekonomii w 1972 roku. Hurwicz pomagał Danielowi McFaddenowi, który otrzymał nagrodę Nobla w 2000 roku.

Praca Hurwicza była ważna dla pokazania, jak powinno się badać wielkie systemy gospodarcze. Niektóre z tych systemów to kapitalizm i socjalizm. Pomysły profesora Hurwicza na to, jak dzielić się bogactwem, są również bardzo ważne. Teoria kompatybilności bodźców, którą opracował Hurwicz, zmieniła sposób, w jaki wielu ekonomistów myśli o dzieleniu się w przyszłości, wyjaśniając, dlaczego gospodarki centralnie planowane mogą zawieść i jak nagrody dla niektórych ludzi robią różnicę przy podejmowaniu decyzji.

Hurwicz jest członkiem zespołów redakcyjnych kilku czasopism. Współredagował i współtworzył dwa zbiory dla Cambridge University Press: Studies in Resource Allocation Processes (1978, z Kennethem Arrowem) oraz Social Goals and Social Organization (1987, z Davidem Schmeidlerem i Hugo Sonnenscheinem). Jego ostatnie czasopisma to "Economic Theory" (2003, z Thomasem Marschakiem), "Review of Economic Design" (2001, ze Stanleyem Reiterem) i "Advances in Mathematical Economics" (2003, z Marcelem K. Richterem). Hurwicz wykładał prace Fishera-Schultza (1963), Richarda T. Ely'ego (1972), Davida Kinleya (1989) i Colina Clarka (1997). ^[]

Członkostwa i tytuły honorowe

W 1947 r. Hurwicz został wybrany na członka Towarzystwa Ekonometrycznego, a w 1969 r. był jego prezesem. W 1965 r. Hurwicz został członkiem Amerykańskiej Akademii Nauk i Sztuk Pięknych. W 1974 roku został członkiem National Academy of Sciences, a w 1977 roku Distinguished Fellow of the American Economic Association. W 1990 roku Hurwicz otrzymał od prezydenta Stanów Zjednoczonych George'a H. W. Busha Narodowy Medal Nauki za badania w dziedzinie nauk behawioralnych i społecznych, przyznany mu za jego nową pracę na temat teorii podziału bogactwa w nowoczesnej decentralizacji.

W 1948 r. zasiadał w Komisji Gospodarczej ONZ, a w 1954 r. w United States National Research Council. W 1964 roku był członkiem National Science Foundation Commission on Weather Modification. Jest członkiem American Academy of Independent Scholars (1979) i Distinguished Scholar of the California Institute of Technology (1984).

Hurwicz otrzymał sześć tytułów doktora honoris causa (PhD): Northwestern University (1980), University of Chicago (1993), Universitat Autònoma de Barcelona (1989), Keio University (1993), Szkoły Głównej Handlowej (1994) i Universität Bielefeld (2004). Jest honorowym profesorem wizytującym w Huazhong University of Science and Technology School of Economics (1984).

Używanie nazwiska Hurwiczów

Niektóre ważne rzeczy otrzymały imię profesora Hurwicza, takie jak kryterium Hurwicza, pomysł, który profesor Hurwicz miał w 1950 roku, i jest uważany za bardzo ważny dla ekonomii. Kryterium Hurwicza jest również nazywane "w warunkach niepewności". Hurwicz wpadł na pomysł połączenia pracy Abrahama Walda z pracą wykonaną przez Pierre'a-Simona Laplace'a w 1812 roku. Kryterium Hurwicza mówi ludziom, aby przed podjęciem decyzji bardzo dokładnie zastanowili się, co jest dobre, a co złe. Istnieją różne rodzaje Kryterium Hurwicza. Leonard Jimmie Savage zrobić niektóre zmiana pierwszy Hurwiczs kryterium w 1954. The cztery lud praca - Laplace, Wald, Hurwicz i Savage - który Hurwicz Kryterium opierać się na studiować, poprawiać i używać dla nad pięćdziesiąt rok wiele różny ludzie wliczając John Milnor, G. L. S. Shackle, Daniel Ellsberg, R. Duncan Luce i Howard Raiffa, ale niektóre ludzie mówić the praca zaczynać Jacob Bernoulli.

Leonid Hurwicz Distinguished Lecture wygłaszany jest na forum Minnesota Economic Association. John Ledyard (2007), Robert Lucas, Roger Myerson, Edward C. Prescott, James Quirk, Nancy Stokey i Neil Wallace to niektóre z osób, które wygłosiły ten wykład od czasu, gdy w 1992 roku uznano go za ważny.^[]

Ekonomiczna Nagroda Nobla

W październiku 2007 roku Hurwicz podzielił Nagrodę Sveriges Riksbank w dziedzinie nauk ekonomicznych ku pamięci Alfreda Nobla z Ericiem Maskinem z Institute for Advanced Study i Rogerem Myersonem z University of Chicago "za stworzenie podstaw teorii projektowania mechanizmów". Podczas wywiadu telefonicznego, członek Fundacji Noblowskiej powiedział Hurwiczowi i jego żonie, że Hurwicz jest najstarszą osobą, która kiedykolwiek otrzymała Nagrodę Nobla. Hurwicz powiedział: "Mam nadzieję, że inni, którzy na nią zasłużyli, również ją dostali". Kiedy zapytano go, co jest najważniejszą częścią projektowania mechanizmów, odpowiedział, że ekonomia dobrobytu. Trzej nobliści wykorzystali prace matematyka Johna Forbesa Nasha z zakresu teorii gier, aby odkryć najlepszy sposób na osiągnięcie dobrego wyniku, nie zapominając o poszczególnych ludziach. Projekt mechanizmu został wykorzystany jako przewodnik do rozmów i opodatkowania, głosowania i wyborów, do projektowania aukcji, takich jak te dla pasma komunikacyjnego, wyborów i rozmów o pracę oraz do wyceny akcji przedsiębiorstw.

Profesor Hurwicz, który ze względu na wiek nie mógł uczestniczyć w ceremonii wręczenia Nagrody Nobla w Sztokholmie, odebrał ją w Minneapolis. W towarzystwie Evelyn, swojej sześćdziesięcioletniej żony, i rodziny był najważniejszym gościem na spotkaniu na Uniwersytecie Minnesoty z rektorem uczelni Robertem Bruininksem. Po obejrzeniu ceremonii wręczenia Nagrody Nobla w telewizji, Jonas Hafstrom, ambasador Szwecji w Stanach Zjednoczonych, przyznał Profesorowi Hurwiczowi Nagrodę Ekonomiczną.

• Lista laureatów Nagrody Nobla według krajów