Wenus to druga planeta od Słońca. Jej rok trwa około 225 dni ziemskich, natomiast doba (czas obrotu wokół własnej osi) wynosi około 243 dni ziemskich — obrót jest bardzo powolny i w sensie gwiazdowym dłuższy od okresu orbitalnego. Jest to planeta lądowa z skalistą powierzchnią, podobnie jak inne planety wewnętrzne. Astronomowie znali Wenus od starożytności; Rzymianie nazwali ją na cześć swojej bogini Wenus. Jest najjaśniejszym obiektem na niebie po Księżycu i bywa widoczna jako tzw. „gwiazda poranna” lub „gwiazda wieczorna” — najlepiej widoczna w okresach dużego wydłużenia. Przy największym zbliżeniu jest bliżej Ziemi niż jakakolwiek inna planeta.
Wenus bywa nazywana siostrzaną planetą Ziemi ze względu na zbliżone rozmiary i grawitację, jednak pod wieloma względami znacznie się różnią. Atmosfera Wenus składa się w większości z dwutlenku węgla i jest przykryta gęstymi chmurami złożonymi z kropli kwasu siarkowego. Kwas siarkowy jest substancją chemiczną, która dla człowieka jest bardzo trująca i żrąca. Gęsta atmosfera powoduje silny efekt cieplarniany — powierzchnia planety osiąga temperatury rzędu kilkuset stopni Celsjusza.
Gęsta atmosfera i trwała pokrywa chmur utrudniały bezpośrednie obserwacje powierzchni, dlatego aż do ery sond kosmicznych pojawiały się hipotezy, że mogły tam istnieć warunki sprzyjające życiu; niektóre osoby uważały nawet, że tam może mieszkać. Ciśnienie przy powierzchni ( Nacisk ) jest około 92 razy większe niż na Ziemi. Wenus nie ma naturalnych księżyców. Obraca się bardzo wolno i w kierunku przeciwnym do większości planet Układu Słonecznego — ma tzw. ruch wsteczny, czyli obrót w przeciwnym kierunku. Badania radarowe i sondy kosmiczne dostarczyły szczegółowych danych o powierzchni i atmosferze, ale warunki na powierzchni pozostają ekstremalne dla urządzeń i bezwzględnie nieprzyjazne dla ludzi.
