Żółwie

Chociaż słowo żółw jest powszechnie stosowany do opisania wszystkich członków rzędu Testudines, to jest również powszechne, aby zobaczyć niektórych członków opisane jako żółwie lądowe, żółwie lub żółwie morskie, jak również. Jak te nazwy są używane, jeśli w ogóle, zależy od rodzaju angielskiego.

• British English opisuje te gady jako żółwie, jeśli żyją w morzu; żółwie lądowe, jeśli żyją w słodkiej lub słonawej wodzie; lub żółwie, jeśli żyją na lądzie.
• Amerykański angielski ma tendencję do używania słowa żółw jako ogólnego terminu dla wszystkich gatunków. "Żółw" jest używany dla większości gatunków żyjących na lądzie, a gatunki oceaniczne są zwykle określane jako żółwie morskie. Nazwa "żółw" jest zwykle zarezerwowana tylko dla słonawowodnego żółwia błotnego, Malaclemys terrapin.
• Australijski angielski używa żółwia zarówno dla gatunków morskich, jak i słodkowodnych, ale żółwia dla gatunków lądowych.

Aby uniknąć zamieszania, słowo "chelonian" jest popularne wśród niektórych, którzy pracują z tymi zwierzętami, jako nazwa uniwersalna. Niestety, Chelonia jest również nazwą konkretnego rodzaju żółwi, więc jest to sprzeczne z jej użyciem dla całego rzędu Testudines.

Chociaż wiele żółwi spędza większą część swojego życia pod wodą, wszystkie żółwie i żółwie oddychają powietrzem i muszą wypływać na powierzchnię w regularnych odstępach czasu, aby napełnić płuca. Niektóre z nich spędzają całe życie na suchym lądzie.

Oddychanie wodne u australijskich żółwi słodkowodnych jest przedmiotem badań. Niektóre gatunki mają duże jamy kloakalne, które są wyścielone wieloma palczastymi występami. Te występy, zwane brodawkami, mają bogate ukrwienie i zwiększają powierzchnię. Żółwie mogą pobierać rozpuszczony tlen z wody za pomocą tych brodawek, w taki sam sposób, w jaki ryby używają skrzeli do oddychania.

Podobnie jak inne gady, żółwie składają jaja, które są lekko miękkie i skórzaste. Jaja największych gatunków są kuliste, podczas gdy jaja pozostałych są wydłużone. Żółwie morskie składają jaja na suchych, piaszczystych plażach. Żółwie mogą potrzebować wielu lat, aby osiągnąć wiek rozrodczy, a w wielu przypadkach rozmnażają się co kilka lat, a nie co rok.

U niektórych gatunków istnieje zależna od temperatury determinacja płci. Temperatura decyduje o tym, czy jajo rozwinie się w samca czy samicę: wyższa temperatura powoduje powstanie samicy, niższa - samca. Duża liczba jaj jest składana w dołkach wykopanych w błocie lub piasku. Następnie są one przykrywane i pozostawiane do samodzielnej inkubacji. Kiedy żółwie się wyklują, wydostają się na powierzchnię i kierują się w stronę wody. Żadna żółwia matka nie opiekuje się swoimi młodymi.

Długotrwała

Naukowcy odkryli niedawno, że organy żółwia nie ulegają stopniowemu rozkładowi ani nie stają się mniej wydajne w miarę upływu czasu, w przeciwieństwie do większości innych zwierząt. Okazało się, że wątroba, płuca i nerki żółwia stulatka są niemal identyczne jak u jego młodego odpowiednika. Zainspirowało to badaczy genetyki do rozpoczęcia badań genomu żółwia w poszukiwaniu genów długowieczności.

Składanie szyi

Żółwie dzielą się na dwie grupy, w zależności od tego, jak wyewoluowało u nich rozwiązanie problemu chowania szyi do skorupy. Cryptodira (szyja ukryta) potrafią wciągnąć szyję do środka, jednocześnie kurcząc ją pod kręgosłupem. Pleurodira (szyja boczna), obecnie spotykane tylko w środowiskach słodkowodnych na półkuli południowej, kurczą szyję na bok. Tak więc ważna adaptacja, jaką jest cofanie głowy, wyewoluowała dwukrotnie z przodków żółwi, które nie miały tej zdolności.

Karmienie

Żółwie mają twardy dziób. Żółwie używają swoich szczęk do cięcia i żucia pokarmu. Zamiast zębów, górna i dolna szczęka żółwia pokryta jest zrogowaciałymi grzbietami. Mięsożerne żółwie mają zazwyczaj ostre grzbiety służące do przecinania zdobyczy. Żółwie roślinożerne mają grzbiety o ząbkowanych krawędziach, które pomagają im przecinać twarde rośliny. Żółwie używają języka do połykania pokarmu, ale nie mogą, w przeciwieństwie do większości gadów, wystawiać języka, aby złapać pożywienie.

Shell

Górna skorupa żółwia nazywana jest karapaksem. Dolna skorupa, która otacza brzuch, nazywa się plastronem. Karapaks i plastron są połączone ze sobą po bokach żółwia za pomocą kostnych struktur zwanych mostami.

Wewnętrzna warstwa skorupy żółwia składa się z około 60 kości. Zawiera ona części kręgosłupa i żebra, co oznacza, że żółw nie może wypełznąć ze swojej skorupy. U większości żółwi, zewnętrzna warstwa skorupy pokryta jest zrogowaciałymi łuskami zwanymi scutes, które są częścią zewnętrznej skóry, czyli naskórka. Łuski zbudowane są z włóknistego białka zwanego keratyną, które tworzy również łuski innych gadów. Te łuski zachodzą na szwy między kośćmi skorupy i dodają wytrzymałości skorupie. Niektóre żółwie nie mają zrogowaciałych łusek. Na przykład żółw skórzasty i żółwie o miękkiej skorupie mają skorupy pokryte skórzastą skórą.

Największy żyjący

Największym chelonianem jest żółw morski, wielki żółw skórzasty, który osiąga długość skorupy 200 cm (80 cali) i może osiągnąć wagę ponad 900 kg (2,000 lb, lub 1 krótka tona). Żółwie słodkowodne są na ogół mniejsze, ale z największych gatunków, azjatycki żółw miękkoskorupowy Pelochelys cantorii, kilka osobników zostało zgłoszonych do pomiaru do 200 cm lub 80 in (Das, 1991). To karłowacieje nawet bardziej znany żółw aligatorowaty, największy chelonianin w Ameryce Północnej, który osiąga długość skorupy do 80 cm i wagę około 60 kg.

Najdłuższy skamieniały żółw, Archelon, był ponad dwukrotnie dłuższy od żółwia skórzastego, osiągając długość 4,5 metra.

Pierwsze kopalne proto-żółwie pochodzą z górnego triasu ery mezozoicznej, około 220 milionów lat temu. Ich skorupa wyewoluowała z kostnych przedłużeń kręgosłupa i szerokich żeber, które rozszerzały się i zrastały, tworząc kompletną skorupę. Zapewniała ona ochronę na każdym etapie ewolucji, nawet wtedy, gdy kostny komponent skorupy nie był kompletny. Okazało się to długotrwałym przystosowaniem, a grupa jako całość przetrwała wiele zmian w morzach i kilka wymierań.

Skamieniałości słodkowodnego Odontochelys semitestacea, czyli "żółwia półskorupowego z zębami", z późniejszego triasu, znaleziono w południowo-zachodnich Chinach. Odontochelys ma kompletny kostny plastron i niekompletny karapaks, co przypomina wczesne stadium rozwoju embrionalnego żółwia. Do górnej jury żółwie szeroko się rozeszły, a ich historia kopalna stała się łatwiejsza do odczytania.

Ich dokładny rodowód jest zagadką. Wczesne amnioty nie miały otworów w czaszce za oczami. Otwory pojawiły się w czaszkach Sauropsydów i Synapsydów. Sprawiły, że czaszka stała się lżejsza, dały punkty zaczepienia dla mięśni i miejsce na wybrzuszenia mięśni. Ale żółwie nie mają takich otworów w czaszce. Nazwano je "anapsydami", co oznacza "bez otworów".

Ostatecznie zasugerowano, że żółwie wyewoluowały z zauropsydów, które miały otwory w czaszce, ale utraciły je w ramach ewolucji w kierunku ciężkiego pancerza obronnego. Wszystkie badania molekularne zdecydowanie potwierdziły przynależność żółwi do diapsydów; niektóre z nich umieszczają żółwie w obrębie Archosauria, lub jako grupę siostrzaną do istniejących archozaurów.

Najwcześniejsze znane w pełni skorupowe żółwie to późnotriasowe Odontochelys, Chinlechelys i Proganochelys. Pierwszy z wymienionych rodzajów był wodny, ale drugi prawdopodobnie lądowy. Posiadały już wiele zaawansowanych cech żółwi, a więc prawdopodobnie miały w swoim rodowodzie wiele milionów lat wcześniejszej ewolucji żółwi i gatunków. Brakowało im jednak zdolności wciągania głowy do skorupy (i miały długą szyję), a (Odontochelys) miały długi, kolczasty ogon zakończony pałką, czyli formę ciała podobną do ankylozaurów, będącą wynikiem ewolucji zbieżnej.

Żółwie dzielą się na dwa żyjące podrzędy, Cryptodira i Pleurodira. Cryptodira jest większą z tych dwóch grup i obejmuje wszystkie żółwie morskie, żółwie lądowe i wiele żółwi słodkowodnych. Pleurodira są czasami znane jako żółwie z boczną szyją, odniesienie do sposobu, w jaki wycofują swoje głowy do swoich muszli. Ta mniejsza grupa składa się głównie z żółwi słodkowodnych.

• Żółw morski
• Żółw błotny
• Archelon