Czym żywi się większość pająków
Prawie wszystkie pająki są drapieżnikami, zjadają owady i inne stawonogi (w tym inne pająki). Większość z nich do uśmiercania ofiar używa jadu z kłów. Rzadko zdarza się, aby pająki chwytały ofiary znacznie większe od siebie. Większość pająków ma również trudności z chwytaniem ofiar znacznie mniejszych od siebie. Większość gatunków pająków nie może żyć blisko siebie, ponieważ traktują się nawzajem jak następny posiłek, ale są pająki, które tworzą kolonie. Pająki zjadają nie tylko pająki innych gatunków, ale także pająki własnego gatunku. Chociaż najwcześniejsze pająki pojawiły się przed ptakami i ssakami, niektóre dzisiejsze pająki zjadają małe ryby, małe ptaki, a nawet małe ssaki.
Pająk czarna wdowa otrzymał swoją nazwę, ponieważ samice czasami zjadają samce, które z nimi współżyją. Może się to zdarzyć również u innych gatunków. Każdy gatunek pająka ma swój własny sposób porozumiewania się z innymi napotkanymi pająkami. Ze względu na niebezpieczeństwo bycia zjedzonym, u niektórych gatunków samce mają na przednich nogach specjalne haki, którymi przytrzymują samicę podczas kopulacji. Inne przynoszą samicy coś do jedzenia. Istnieje kilka gatunków, u których samce pająków budują swoje własne, małe pajęczyny, które są połączone z pajęczynami samic. U tych gatunków samiec jest o tyle mniejszy od samicy, że trudno byłoby jej go schwytać.
Większość pająków ma tak słaby wzrok, że nie zauważy nawet martwego owada. Wyjątkiem od tej reguły są pająki skaczące. Mają one tak dobry wzrok, że potrafią znaleźć niedawno zdechłe muchy lub inne owady do zjedzenia.
Niektóre pająki nie są drapieżnikami
Większość pająków to drapieżniki, ale pająk skaczący Bagheera kiplingi pozyskuje ponad 90% pokarmu z dość trwałego materiału roślinnego produkowanego przez akacje w ramach korzystnego związku z pewnym gatunkiem mrówek.
Młode pająki z kilku rodzin żywią się nektarem roślinnym. Badania wykazały, że robią to przez długi czas. Podczas karmienia regularnie się myją. Pająki te preferują również roztwory cukru zamiast zwykłej wody, co świadczy o tym, że poszukują składników odżywczych. Wiele pająków jest nocnych, są one najbardziej aktywne w nocy. Skala spożycia nektaru przez pająki może być więc niedoszacowana. Nektar oprócz cukrów zawiera aminokwasy, lipidy, witaminy i minerały. Badania wykazały, że inne gatunki pająków żyją dłużej, gdy nektar jest dostępny. Odżywianie się nektarem pozwala także na uniknięcie ryzyka związanego z walką ze zdobyczą, a także kosztów produkcji jadu i enzymów trawiennych.
Wiadomo, że różne gatunki pająków żywią się martwymi stawonogami (padlinożerstwo), jedwabiem z pajęczyny i własnym zrzuconym egzoszkieletem. Badania wykazały, że młode pająki mają większe szanse na przeżycie, jeśli mają możliwość zjedzenia pyłku. W niewoli kilka gatunków pająków żywi się bananami, marmoladą, mlekiem, żółtkiem jaj i kiełbasą.
Metody łapania zdobyczy
Sieci
Najbardziej znaną metodą chwytania ofiar przez pająki jest lepka sieć. Rozmieszczenie pajęczyny pozwala różnym pająkom chwytać różne owady w tym samym miejscu. Płaskie, poziome pajęczyny pozwalają im chwytać owady, które wylatują na przykład spod roślinności. Płaskie, pionowe sieci pozwalają im na chwytanie owadów w locie. Pająki, które budują pajęczyny, zazwyczaj nie widzą zbyt dobrze, ale są bardzo wrażliwe na wibracje.
Pod wodą
Samice pająka wodnego Argyroneta aquatica budują podwodne pajęczyny "dzwonków", które wypełniają powietrzem i wykorzystują do jedzenia swoich ofiar, linienia, krycia i wychowywania potomstwa. Żyją prawie całkowicie wewnątrz dzwonów, wyskakując na zewnątrz, aby złapać ofiary, które dotkną dzwonu lub nici, które go zakotwiczają. Kilka pająków wykorzystuje powierzchnie jezior i stawów jako "pajęczyny", wykrywając uwięzione owady przez wibracje, które powodują podczas zmagań.
Bola casting
Pająki sieciowe tkają tylko niewielkie pajęczyny, ale następnie manipulują nimi, aby uwięzić ofiarę. Rozciągają pajęczynę, a następnie puszczają ją, gdy ofiara w nią uderzy. Pająki z rodziny Deinopidae tworzą jeszcze mniejsze pajęczyny, trzymają je rozpostarte między dwiema pierwszymi parami odnóży, a w celu schwytania ofiary wysuwają się i pchają pajęczyny nawet dwukrotnie dłuższe niż ich własne ciało, przy czym ruch ten może zwiększyć powierzchnię pajęczyny nawet dziesięciokrotnie. Eksperymenty wykazały, że Deinopis spinosus ma dwie różne techniki łapania ofiar: uderzenia w tył, aby złapać latające owady, których wibracje wykrywa, oraz uderzenia w przód, aby złapać chodzące po ziemi ofiary, które widzi. Te dwie techniki zostały zaobserwowane również u innych deinopidów. Owady chodzące stanowią większość ofiar większości deinopidów, ale jedna populacja Deinopis subrufus wydaje się żyć głównie na muchach tipulid, które łapie za pomocą uderzeń do tyłu.
Dojrzałe samice pająków bolasowych z rodzaju Mastophora budują "pajęczyny" składające się tylko z pojedynczego "trapezu", który patrolują. Budują też bolas z pojedynczej nici, zakończonej dużą kulką bardzo mokrego, lepkiego jedwabiu. Wydzielają one substancje chemiczne przypominające feromony ćmy, a następnie wymachują bolasem w kierunku ćmy. W ciągu jednej nocy łapią mniej więcej tyle samo owadów, co pająki o podobnej wielkości. Pająki zjadają bolas, jeśli nie dokonały zabójstwa w ciągu około 30 minut, odpoczywają przez chwilę, a następnie tworzą nowe bolas. Młodociane i dorosłe samce są znacznie mniejsze i nie wytwarzają bolasów. Zamiast tego wydzielają różne feromony, które przyciągają muchy ćmy i łapią je przednimi parami odnóży.
Użycie klap
Prymitywne Liphistiidae, "pająki klapowe" (rodzina Ctenizidae) i wiele tarantul to drapieżniki czające się w norach, często zamkniętych klapami i często otoczonych siecią jedwabnych nici, które ostrzegają te pająki o obecności ofiary. Inne drapieżniki czają się bez tego typu pomocy, w tym wiele pająków krabowych, a kilka gatunków żerujących na pszczołach, które widzą ultrafiolet, potrafi dostosować swój odblask ultrafioletowy do kwiatów, w których się czają. Pająki wilki, pająki skaczące, pająki rybołowy i niektóre pająki krabowe chwytają ofiary poprzez pogoń za nimi, a w lokalizowaniu ofiar polegają głównie na wzroku.
Chwytanie owadów bez użycia pajęczyn
Nie wszystkie pająki wykorzystują jedwab do łapania ofiar. Zamiast tego pająki te mogą chwytać owady, chwytając je, a następnie gryząc. Wśród tych rodzajów pająków dwa najbardziej znane rodzaje to pająki wilki i pająki skaczące.
Wilcze pająki
Wilk pająk zazwyczaj czeka, aż owad zbliży się do niego, a następnie rzuca się na owada, chwyta go za pomocą przednich nóg, a następnie gryzie owada, aby jego jad mógł wykonać swoją pracę.
Samice wilka składają jaja na poduszce z jedwabiu, a następnie ściągają brzegi, tworząc okrągłą kulę, którą zabierają ze sobą w podróż. Za pomocą jedwabiu przytrzymują jajka na końcu ogona. Po wykluciu się z jaj małe pajączki wpełzają na grzbiet matki, a ona nosi je ze sobą przez kilka dni lub tygodni.
Wilcze pająki są bardzo dobrymi matkami i silnie chronią zarówno swoje jaja, jak i młode. Kiedy nadejdzie czas, małe pajączki opuszczą matkę i każde pójdzie w swoją stronę.
Skaczące pająki
Pająki skaczące mają bardzo dobre oczy i dobrze widzą. Podkradają się tak blisko owada, jak tylko mogą, a następnie wskakują na niego i natychmiast go gryzą. Ponieważ często polują na drzewach, w krzakach i po bokach ścian, jeśli pająk skaczący chybi, może spaść. Mają jednak sposób, by uchronić się przed krzywdą. Przed skokiem przywiązują swój jedwab do miejsca, w którym stały, a w trakcie skoku wypuszczają jedwabną linkę zabezpieczającą. Jeśli więc spadną, złapią się, gdy dojdą do końca jedwabnej linki bezpieczeństwa. Czasami skaczący pająk złapie owada, a następnie spadnie, wciąż trzymając się owada. Ale pająk jest nadal bezpieczny.
Pająki skaczące robią sobie małe jedwabne "namioty", w których mogą spać. Kiedy składają jaja, trzymają je wewnątrz takiego schronienia. Nie zabierają jaj ze sobą, kiedy wychodzą na polowanie.
Dla wszystkich samców pająków poszukiwanie partnera jest niebezpieczne. Samica pająka może nie zdawać sobie sprawy, że samiec jest pająkiem jej gatunku, więc może próbować go zjeść. Pająki skaczące mają nie tylko wizualne wzorce, które identyfikują je między sobą, ale samiec pająka skaczącego wykonuje specjalny taniec, gdy zbliża się do samicy tego samego gatunku. W ten sposób samica może rozpoznać, że jest to samiec jej gatunku. Zazwyczaj zapomina ona o jedzeniu na wystarczająco długo, aby połączyć się z odwiedzającym ją samcem.
Pająki skaczące mają tak dobre oczy, że zazwyczaj będą obserwować każdego człowieka, który próbuje je obserwować. Niektóre gatunki są bardzo płochliwe i uciekają, jeśli człowiek podejdzie zbyt blisko. Ale niektóre gatunki, takie jak Phidippus audax (odważny lub śmiały pająk skaczący) i Platycryptus undatus, mogą stać się spokojne, jeśli człowiek zbliży się do nich powoli. Czasami wskoczą na jeden z palców, a następnie będą skakać z palca na palec i z ręki na rękę. Wygląda na to, że chcą się zbadać.
Polowanie na inne pająki
Niektóre pająki skaczące z rodzaju Portia polują na inne pająki w sposób, który wydaje się być inteligentny - oskrzydlając swoje ofiary lub wywabiając je z sieci. Badania laboratoryjne wykazują, że instynktowna taktyka Portii jest jedynie punktem wyjścia dla metody prób i błędów, dzięki której pająki te bardzo szybko uczą się, jak pokonywać nowe gatunki ofiar. Wydaje się jednak, że pająki te myślą stosunkowo wolno, co nie jest zaskakujące, ponieważ ich mózgi są znacznie mniejsze niż mózgi drapieżników ssaków.
Przebranie za mrówki
Pająki naśladujące mrówki muszą zmierzyć się z kilkoma wyzwaniami: zazwyczaj wykształcają smuklejsze odwłoki i fałszywe "talie", aby naśladować trzy odrębne regiony (tagmata) ciała mrówek; machają pierwszą parą odnóży w formie zbliżonej do głowy, aby naśladować czułki, których pająki nie posiadają, i ukryć fakt, że mają osiem, a nie sześć odnóży. Mają duże kolorowe plamy wokół jednej pary oczu, aby zamaskować fakt, że zazwyczaj mają osiem prostych oczu, podczas gdy mrówki mają dwa oczy złożone; pokrywają swoje ciała odbijającymi światło włoskami, aby przypominały błyszczące ciała mrówek. U niektórych gatunków pająków samce i samice naśladują różne gatunki mrówek, ponieważ samice pająków są zwykle znacznie większe od samców.
Pająki naśladujące mrówki również modyfikują swoje zachowanie tak, aby przypominało ono zachowanie docelowego gatunku mrówki, np. wiele z nich porusza się zygzakiem, pająki naśladujące mrówki unikają skakania, a pająki z rodzaju Synemosyna chodzą po zewnętrznych krawędziach liści w taki sam sposób jak Pseudomyrmex. Naśladowanie mrówek u wielu pająków i innych stawonogów może służyć ochronie przed drapieżnikami polującymi za pomocą wzroku, m.in. ptakami, jaszczurkami i pająkami. Jednak kilka pająków naśladujących mrówki żeruje albo na mrówkach, albo na ich "żywym inwentarzu", takim jak mszyce. W stanie spoczynku naśladujący mrówki pająk krabowy Amyciaea nie przypomina Oecophylla, ale podczas polowania naśladuje zachowanie umierającej mrówki, aby przyciągnąć robotnice. Po zabiciu mrówek niektóre pająki naśladujące mrówki trzymają swoje ofiary między sobą a dużymi grupami mrówek, aby uniknąć ataku.
