Szop (Procyon lotor, szop pospolity,) jest ssakiem. Szopy są ciekawskie, sprytne i samotne. Pochodzą z Ameryki Północnej. Rozprzestrzeniły się w Ameryce Środkowej, i żyją w różnych środowiskach. Uciekły w niektórych częściach Eurazji (patrz mapa), a teraz mieszkają tam również. Są wszystkożerne. Szopy należą do rodziny Caniformia i są spokrewnione z muszteldą.
Szop ma krótkie nogi, spiczasty nos, małe uszy, szaro-brązowe futro i krzaczasty ogon.
Najbardziej charakterystyczne cechy szopa to wielofunkcyjne przednie łapy, "maska" twarzy i pasiasty ogon. Ponadto szopy słyną ze swojej inteligencji. Badania wykazują, że są w stanie zapamiętać rozwiązanie zadania nawet przez trzy lata. Szopy są zazwyczaj nocne. Ich pokarm to około 40% bezkręgowców, 33% pokarm roślinny i 27% kręgowców. Szopy są wszystkożerne. Żywią się myszami, wiewiórkami, królikami, ptakami, rybami, żabami, żółwiami, jaszczurkami, jajami, owadami, robakami, owocami, jagodami i orzechami. Ich drapieżnikami są lisy czerwone, wilki, kojoty, niedźwiedzie, orły, sowy, kumary, rysie i kobuzy.
Większość szopów żyje na wolności. Bycie w pobliżu ludzi nie przeszkadza im. Często gnieżdżą się w pustych budynkach, garażach, szopach, a nawet na strychach domów. Szopy nie hibernują w zimie. Te, które mieszkają dalej na północy, gdzie jest zimno, rosną w grubych płaszczach, aby utrzymać ciepło i spędzać długie okresy snu. Szopy, które żyją w niewoli, mogą przetrwać do 20 lat. W naturze żyją zwykle tylko 1-3 lata.
Dwa inne gatunki szopa, krabożerca (P. cancrivorus) i szopa z wyspy Cozumel (P. pygmaeus), są bardzo podobne do szopa zwyczajnego. Szop krabowy jest dość rozpowszechniony we wschodniej Ameryce Południowej.
Po ok. 65-dniowym okresie ciąży, na wiosnę rodzi się od dwóch do pięciu młodych. Nowo narodzone szopy są nazywane "zestawami".