Północne Sulawesi (Sulawesi Utara) — prowincja Indonezji: fakty i dane
Północne Sulawesi (Sulawesi Utara) — przewodnik po prowincji Indonezji: geografia, demografia, wulkany, historia i miasta Manado, Tomohon, Bitung. Fakty i praktyczne dane dla podróżnych.
Północna Sulawesi (indonezyjska: Sulawesi Utara) jest prowincją Indonezji. Znajduje się ona na północno‑wschodnim półwyspie wyspy Sulawesi, zwanego Półwyspem Minahasa. Prowincja leży na południe od Filipin i na południowy wschód od Sabah w Malezji. Graniczy od wschodu z Morzem Maluku, od zachodu z Morzem Gorontalo i Celebes, a od południowego zachodu z Zatoką Tomini. Powierzchnia prowincji wynosi 13851,64 km kw., a liczba jej mieszkańców wynosiła 2 270 596 podczas spisu powszechnego w 2010 roku; według spisu z 2020 roku populacja wzrosła do około 2,6 mln osób.
Geografia i przyroda
Region obejmuje zarówno część lądową półwyspu Minahasa, jak i liczne wyspy u wybrzeży, w tym archipelagi Sangihe, Talaud i Sitaro. Prowincja charakteryzuje się zróżnicowanym krajobrazem: wybrzeża z rafami koralowymi, strome klify, doliny i górskie grzbiety. Występują tu góry o wysokościach od około 1 112 do 1 995 metrów; najwyższym szczytem jest Mount Klabat (1 995 m).
Północne Sulawesi jest ważnym rejonem dla bioróżnorodności morskiej — w pobliżu Manado znajduje się m.in. słynny Bunaken National Marine Park, ceniony przez miłośników nurkowania za bogactwo raf koralowych. W lasach żyją endemiczne gatunki ssaków i ptaków Sulawesi, a także tzw. fauna Wallace’a (m.in. tarsjery, niektóre gatunki makaków czy anoa), choć wiele z tych siedlisk jest dziś zagrożonych przez wylesianie i presję turystyczną.
Wulkany i aktywność sejsmiczna
Prowincja jest położona w strefie aktywności wulkanicznej i tektonicznej. Prowincja jest młodym regionem wulkanicznym. Występuje tu wiele stożków wulkanicznych, z których część jest nadal aktywna — do znanych aktywnych wulkanów należą m.in. Soputan oraz Karangetang na północnych wyspach. Erupcje i trzęsienia ziemi mają wpływ na osadnictwo, rolnictwo i infrastrukturę.
Główne miasta i infrastruktura
Stolicą prowincji, centrum administracyjnym i gospodarczym oraz największym miastem jest Manado. Inne ważne ośrodki miejskie to Tomohon i Bitung; do miast o znaczeniu regionalnym zalicza się także Kotamobagu. Port w Bitung jest jednym z głównych portów handlowych regionu, natomiast lotnisko Sam Ratulangi (w pobliżu Manado) obsługuje połączenia krajowe i międzynarodowe.
Historia
W przeszłości Portugalczycy, Hiszpanie, Holendrzy, oraz lokalne królestwa tego regionu rywalizowały o bogactwa Północnego Sulawesi, jak przyprawy, ryż czy złoto. Region był ważnym szlakiem handlowym między zachodem a wschodem, co sprzyjało rozprzestrzenianiu się chrześcijaństwa, islamu i innych wierzeń. Pierwsi Portugalczycy przypłynęli tu w XVI wieku; następnie przybywali Hiszpanie i Holendrzy, co doprowadziło do konfliktów między nimi. Ostatecznie kontrolę nad tymi terenami przejęli Holendrzy w XVII wieku i utrzymywali wpływy przez kolejne stulecia aż do okresu II wojny światowej, kiedy to na początku II wojny światowej pojawili się Japończycy. Po kapitulacji Japonii w 1945 r. Holendrzy na krótko próbowali przywrócić swoją administrację, lecz ostatecznie w 1949 roku uznano niepodległą Indonezję (po konferencji Okrągłego Stołu). W latach 1949–1950 region wchodził w różne formy administracyjne (m.in. jako część wschodnich terytoriów), aż w 1950 r. stał się częścią Republiki Indonezji. Początkowo wyspa Sulawesi była jedną prowincją, ale w kolejnych latach administracyjnie podzielono ją na mniejsze jednostki — prowincja Północne Sulawesi została formalnie utworzona 14 sierpnia 1959 roku.
Ludność, kultura i religia
Mieszkańcy prowincji należą do różnych grup etnicznych: dominują Minahasa, a obecne są także grupy z archipelagów Sangihe, Talaud i Bolaang Mongondow oraz mniejszości chińskie. Językiem urzędowym jest indonezyjski, ale powszechnie używane są także lokalne języki i dialekty, a w miastach popularny jest Manado Malay jako lingua franca. Religia odgrywa istotną rolę w życiu społecznym — w przeciwieństwie do wielu innych prowincji Indonezji, w Północnym Sulawesi przeważa chrześcijaństwo (zarówno protestanckie, jak i katolickie), choć istnieją też społeczności muzułmańskie oraz tradycyjne praktyki lokalne.
Gospodarka
Gospodarka opiera się na rolnictwie (uprawa ryżu, palmy kokosowej, przypraw, warzyw i owoców), rybołówstwie oraz przemyśle przetwórczym i logistyce portowej. Turystyka, zwłaszcza nurkowanie i ekoturystyka (Bunaken, rezerwaty przyrody, obserwacja ptaków), stanowi coraz ważniejsze źródło dochodów. Przy wybrzeżach rozwija się także akwakultura. Pomimo potencjału ekonomicznego region boryka się z wyzwaniami, takimi jak nierówny rozwój między terenami miejskimi a wiejskimi, presja na zasoby naturalne oraz potrzeba modernizacji infrastruktury.
Turystyka i ochrona przyrody
Północne Sulawesi przyciąga turystów przede wszystkim dzięki doskonałym warunkom do nurkowania (rafy, bogate życie morskie), wędrówek górskich i obserwacji endemicznych gatunków. Popularne miejsca to Bunaken, rezerwat Tangkoko (blisko Manado), wulkaniczne krajobrazy w okolicach Tomohon oraz wyspy Sangihe i Talaud. Jednocześnie rozwój turystyki i działalność człowieka powodują presję na ekosystemy — istnieje kilka projektów ochrony przyrody i programów zrównoważonego rozwoju wspieranych przez rząd i organizacje pozarządowe.
Praktyczne informacje
- Stolica i największe miasto: Manado.
- Główne porty: Bitung (handel) oraz liczne mniejsze przystanie łączące wyspy.
- Dojazd: lotnisko międzynarodowe Sam Ratulangi w pobliżu Manado; połączenia promowe do sąsiednich wysp.
- Kiedy jechać: najlepsze warunki do nurkowania i zwiedzania panują zwykle w porze suchej, jednak pogoda może się różnić w zależności od lokalizacji w prowincji.
Północne Sulawesi to region o bogatej historii i zróżnicowanej przyrodzie — od aktywnych wulkanów, poprzez tropikalne lasy, aż po jedne z najpiękniejszych raf Indonezji. Jednocześnie stoi przed wyzwaniami gospodarczymi i środowiskowymi, które wymagają działań na rzecz zrównoważonego rozwoju i ochrony bioróżnorodności.
Makaki z czarnym grzbietem żyjące w rezerwacie przyrody Tangkoko w pobliżu Bitung
Nazwa
Obszar wokół Północnego Sulawesi był kiedyś nazywany Minahasa. Nazwa ta jest nadal używana czasami. Słowo Minahasa pochodzi od słów Mina-Esa (Minaesa) lub Maesa, co oznacza bycie jednym lub jednoczenie. Nazwa ta pokazuje nadzieję na zjednoczenie grup etnicznych tego obszaru, w tym również grup etnicznych: Tontemboan, Tombulu, Tonsea, Tolour (Tondano), Tonsawang, Ponosakan, Pasan i Bantik. Słowo "Minahasa" zostało po raz pierwszy użyte przez J.D. Schiersteina, holenderskiego regenta Manado, w jego raporcie dla gubernatora Maluku z 8 października 1789 roku.
Historia
Prehistoryczny
Badania archeologiczne wykazały oznaki życia ludzkiego w Północnym Sulawesi od 30.000 lat, na podstawie dowodów w jaskini Liang Sarru na wyspie Salibabu. Inne dowody wskazują na życie około 6.000 lat temu na terenie Passo Hillside w dystrykcie Kakas i 4.000 lat temu na początku AD w jaskini Liang Tuo Mane'e w Arangkaa na wyspie Karakelang.
Wczesny okres
Okres kolonialny
Pod koniec XVI wieku do północnego Sulawesi przybyli Portugalczycy i Hiszpanie. Portugalia była pierwszym zachodnim narodem, który przybył do Północnego Sulawesi. Portugalski statek wylądował w Manado Sułtanat Maguindanao kontrolował wówczas wyspy północne. Portugalczycy zbudowali fort w Amurang.
Hiszpański statek zadokował na wyspie Talaud i Siau, dalej do Ternate. Hiszpania zbudowała Fort w Manado, od tego czasu Minahasa zaczął kontrolować Hiszpanię. Kulminacją oporu przeciwko okupacji hiszpańskiej były lata 1660-1664.
Holenderski statek wylądował w 1660 r. w Manado City, pomagając w walce Konfederacji Minahasa z Hiszpanią. Republikańskie stowarzyszenie członków Konfederacji Minahasa zawarło z VOC umowę handlową. Ta umowa o współpracy handlowej sprawiła, że LZO zmonopolizowała handel, który stopniowo zaczął narzucać swoją wolę, co ostatecznie doprowadziło do oporu w Ratahanie w 1700 r., którego kulminacją była holenderska wojna z Minahasą w latach 1809-1811 w Tondano.
Hiszpanie już skolonizowali Filipiny. Zrobili z Minahasy plantację kawy. Hiszpania uczyniła z Manado centrum handlu kawą dla chińskich kupców. Niektóre plemiona Minahasów pomogły Hiszpanii w zdobyciu portugalskiego fortu w Amurang w latach 50-tych XV wieku. Hiszpańscy koloniści zbudowali wtedy fort w Manado. W końcu Hiszpania kontrolowała wszystkie Minahasy.
W XVI wieku jedna z pierwszych indyjsko-euroazjatyckich wspólnot na tym archipelagu znajdowała się w Manado. Pierwszym królem Manado był Muntu Untu (1630). Był on w połowie hiszpańskim rodowodem. Później Hiszpania oddała Minahasę Portugalczykom w zamian za 350.000 dukatów w traktacie. Władcy Minahasy wysłali Supita, Pa'at i Lontoha, aby walczyli z Holendrami i wypędzili Portugalczyków z Minahasy. Udało im się to w 1655 roku. W 1658 r. zbudowali własną fortecę, a kilka lat później wypędzili ostatnich Portugalczyków z Minahasy.
Na początku XVII wieku Holendrzy obalili sułtanat Ternate. Zaczęli oni zmniejszać władzę Hiszpanii i Portugalii na tym archipelagu. W 1677 r. Holendrzy zdobyli archipelag Sangir. Dwa lata później, Robert Padtbrugge, gubernator Maluku, odwiedził Manado. Zawarł on umowę z wodzami Minahasan. Pozwoliło to Holendrom dominować przez następne 300 lat. Jednak bezpośrednie panowanie Holendrów rozpoczęło się dopiero w 1870 roku. Holendrzy pomogli zjednoczyć konfederację Minahasów. W 1693 r. Minahnijczycy odnieśli wojskowe zwycięstwo nad plemieniem Mongondów na południu. Wzrosły wpływy holenderskie, a w Minahasie wzrosło chrześcijaństwo i kultura europejska. Szkoły misyjne w Manado w 1881 r. były jedną z pierwszych prób masowej edukacji w Indonezji. Absolwenci tych szkół mogli znaleźć pracę jako urzędnicy państwowi, w wojsku i w rządzie holenderskich Indii Wschodnich. Stosunki Minahasa z Holendrami były często słabe. W latach 1807 i 1809 trwała wojna pomiędzy Holendrami a Tondano. Ziemia Minahasa znajdowała się pod bezpośrednimi rządami holenderskimi dopiero w 1870 roku. Ale ostatecznie Holendrzy i Minahasa stali się bardzo blisko. Tak więc Minahasa była często nazywana 12. prowincją holenderską. Już w 1947 roku Manado utworzyło ruch polityczny Twapro, skrót od Twaalfde Profincie (Dwunasta Prowincja), który chciał formalnie włączyć Minahasę do Królestwa Niderlandów.
Niezależność
Japończycy okupowali te tereny w latach 1942-1945. był to okres niedostatku, a siły alianckie zbombardowały Manado w 1945 roku. W okresie późniejszej niepodległości nastąpił podział na proindyjskie i proholenderskie Minahasa. Nominacja Sama Ratulangi na pierwszego gubernatora Wschodniej Indonezji doprowadziła następnie do uzyskania poparcia Minahasy dla Republiki Indonezji. Po odzyskaniu niepodległości przez Indonezję podzielono ją na 8 prowincji, a Sulawesi jest jedną z nich. Pierwszym gubernatorem Sulawesi był S.G.J.Ratulangi, znany także jako bohater narodowy. W 1948 roku w Sulawesi powstało państwo wschodniej Indonezji, które później stało się jednym z państw w Stanach Zjednoczonych Indonezji. Stan Wschodnia Indonezja został rozwiązany, a następnie połączony z Republiką Indonezji. Na mocy ustawy nr 13 Rok 1964, utworzono prowincję Północne Sulawesi. 14 sierpnia 1959 r. wyznaczono rocznicę powstania prowincji.
W marcu 1957 r. przywódcy wojskowi Północnej i Południowej Sulawii domagali się większej wolności od Jawy. Chcieli bardziej aktywnego rozwoju, sprawiedliwego podziału pieniędzy z podatków i pomocy przeciwko buntowi Kahara Muzakara w Południowym Sulawesi. Chcieli centralnego rządu kierowanego zarówno przez Sukarno, jak i Hatta w równym stopniu. Początkowo ruch "Permesta" (Karta Walki Wszechświata) był jedynie ruchem reformatorskim, a nie separatystycznym.
Negocjacje między rządem centralnym a przywódcami wojskowymi Sulawesi zapobiegły przemocy w Sulawesi Południowej, ale przywódcy Minahasi nie byli zadowoleni z wyniku porozumienia i ruch ten wybuchł. Obawiając się o dominację południową, w czerwcu 1957 r. przywódcy Minahasi ogłosili swoje własne autonomiczne państwo Północne Sulawesi. W tym czasie rząd centralny kontrolował Południowe Sulawesi, ale na Północy nie było silnych postaci rządu centralnego i krążyły pogłoski, że Stany Zjednoczone były uzbrojone w rebelię na Sumatrze Północnej, ma również powiązania z przywódcami minahaskimi.
Możliwość interwencji zagranicznej skłoniła rząd centralny do zwrócenia się o pomoc wojskową do południowej Sulawesi. Siły Permesty zostały później usunięte z centralnego Sulawesi, Gorontalo, Sangir i Morotai w Maluku. Samoloty Permesta (dostarczone przez USA i pilotowane przez Filipiny, Tajwańczyków i amerykańskich pilotów) zostały zniszczone. Następnie USA ruszyły dalej, a w czerwcu 1958 r. centralne wojsko rządowe wylądowało w Minahasie. Powstanie Permesta zakończyło się w połowie 1961 r. W czerwcu 1958 r. wojsko centralne wylądowało w Minahasie.
Rewolucje Sumatry i Sulawesi zawiodły. Pomogły nawet stworzyć to, czego nie chciały, ponieważ centrum zareagowało na zagrożenie rebelią. Centralna władza rządowa zwiększyła się, a autonomia regionalna osłabła. Radykalny nacjonalizm stał się silniejszy. Władza partii komunistycznej i Sukarno wzrosła, podczas gdy Hatta osłabła. Sukarno w końcu ustanowiło w 1958 r. demokrację kierowaną.
Od czasu reform w 1998 r. rząd Indonezji zaczął przyjmować ustawy, które zwiększają autonomię regionalną, o którą to ideę walczy Permesta.
Środowisko
Klimat
Klimat Północnego Sulawesi jest tropikalny z muzonowymi wiatrami. Zachodnie wiatry przynoszą deszcz na północne wybrzeże od listopada do kwietnia. Zmienia się w suchy południowy wiatr od maja do października. Roczne opady deszczu wynoszą od 2000 do 3000 mm. Jest około 90-140 deszczowych dni. Temperatura wynosi średnio 25 stopni Celsjusza. Średnia maksymalna temperatura powietrza została zanotowana na poziomie 30 stopni Celsjusza, a minimalna średnia temperatura powietrza wynosiła 22,1 stopnia Celsjusza.
Geografia
Prowincja Północna Sulawesi znajduje się na północnym półwyspie Sulawesi. Jest to jedna z trzech prowincji w Indonezji w ważnych miejscach na obrzeżach Pacyfiku. Pozostałe dwie prowincje to Północna Sumatra i specjalny region Aceh. Północne Sulawesi znajduje się w pobliżu równika na 0,30-4,30 szerokości geograficznej północnej (Lu) i 121-127 długości geograficznej wschodniej (BT). Półwysep rozciąga się ze wschodu na zachód. Wyspy Sangihe i Talaud to części prowincji położone najdalej na północy. Są to granice północnego Sulawesi:
| Północ | Morze Celebes, Ocean Spokojny i Filipiny |
| Południe | Zatoka Tomini |
| Wschód | Morze Maluku, Maluku i Północne Maluku |
| Zachód | Gorontalo |
Większa część lądu północnego prowincji Sulawesi to góry i wzgórza z dolinami pomiędzy nimi. Niektóre góry w Północnym Sulawesi to Góra Klabat (1895 m) w Północnym Minahasie, Góra Lokon (1579 m), Góra Mahawu (1331 m) w Tomohonie, Góra Soputan (1789 m) w południowo-wschodnim Minahasie, Góra Dua Saudara (1,468 m) w Bitung, Mount Awu (1784), Mount Space (1 245 m), Mount Karangketang (1 320 m), Mount Dalage (1 165 m), w Sangihe i Talaud, Mount Ambang (1 689 m), Mount Gambula (1954 m) i Mount Batu Balawan (1 970 m).
Dwa największe jeziora to: Jezioro Tondano (powierzchnia 4.278 ha) w Minahasa i Jezioro Fosa (powierzchnia 617 ha) w East Bolaang Mongondow. Główne rzeki to rzeka Tondano (40 km), rzeka Poigar (54,2 km), rzeka Ranoyapo (51,9 km), rzeka Talawaan (34,8 km) w miejscowości Minahasa. Rzeka Dumoga (87,2 km), rzeka Sangkub (53,6 km) i Ongkaw (42,1 km) znajdują się w Bolmong i Bolmut.
Wzdłuż wybrzeża Północnego Sulawesi, zarówno na wybrzeżu kontynentalnym, jak i na wybrzeżu wysp, znajduje się kilka cypli i zatok. Gleba na tym obszarze była żyzna dla rolnictwa.
Rośliny i zwierzęta
Większość roślin i zwierząt w Północnym Sulawesi jest podobna do tych w innych częściach Indonezji. W prowincji tej znajdują się jednak takie zwierzęta jak jelenie, Maleo, Taong, Mini Tarsius Spectrum w rezerwacie przyrody Bitung City oraz Coelacanth u wybrzeży Manado.
W morzu u wybrzeży Sulawesi Północnego znajduje się kilka gatunków ryb, koralowców i planktonów. Niektóre ryby morskie są ważnym źródłem wymiany walutowej, w tym: tuńczyk, bonito, ogon żółty, homar i inne.
Duża część North Sulawesi to las. Lasy zaczynają się na poziomie morza i mogą sięgać do szczytów górskich. Dobrej jakości drewno, w tym hebanowe (drewniane) drewno żelazne, linggua, cempaka, drewniane nantu, gopasa i meranti. Istnieją również plantacje roślin, takich jak kokos, gałka muszkatołowa i goździki.
Ludzie
| Religia w Północnym Sulawesi (spis powszechny z 2010 r.) | ||||
| Religia | procent | |||
| Protestantyzm |
| 63.60% | ||
| Islam |
| 30.90% | ||
| rzymskokatolicyzm |
| 4.40% | ||
| Hinduizm |
| 0.58% | ||
| Nie pytany |
| 0.29% | ||
| Buddyzm |
| 0.14% | ||
| Inni |
| 0.06% | ||
| Konfucjanizm |
| 0.02% | ||
| Nie podano. |
| 0.01% | ||
Północne Sulawesi liczyło 2 270 596 osób w spisie powszechnym w 2010 roku. Populacja ta była o 1,41% wyższa niż dziesięć lat wcześniej. Największymi grupami etnicznymi są Minahasan w północnej części prowincji i Mongondow na południu. Głównym miastem prowincji jest Manado (432.300 mieszkańców w 2019 roku). W 2010 roku około 68% było chrześcijanami. Chrześcijanie w Północnym Sulawesi są w większości protestanccy, ale są też katolicy. Jest to niezwykłe w większości muzułmańskiej Indonezji. Holenderscy misjonarze odnieśli wielki sukces w czasach kolonialnych. Również dlatego, że muzułmańsko-większościowy region Gorontalo opuścił Północne Sulawesi, by w 2000 roku stać się nową prowincją Gorontalo. Mniejszości muzułmańskie, hinduskie i buddyjskie również mieszkają w tej prowincji. Manado posiada również znaczącą społeczność judaistyczną. Obecnie jedyna synagoga w Indonezji znajduje się w Manado. Szacuje się, że w Manado mieszka 800 osób pochodzenia żydowskiego.
Grupy etniczne
Wiele grup ludzi mieszka razem w tej prowincji. Największą grupą ludzi są mieszkańcy Minahasy. Mieszkali głównie w Bitung City, Manado City, Tomohon City, Minahasa Regency, North Minahasa Regency, South Minahasa Regency i Southeast Minahasa Regency. Inne grupy etniczne to Bolaang Mongondow, Sangihe, Talaud i Siau. Etniczność w Północnym Sulawesi jest bardziej zróżnicowana niż w innych częściach Indonezji. Minahasan i Bolaang Mongondow rozprzestrzeniają się prawie w całym regionie Sulawesi Północnego. Sangihe, Talaud i Siau zamieszkują głównie wyspy Sangihe, Talaud i Lembeh, zwłaszcza w obszarach przybrzeżnych na północ, wschód i zachód od lądu stałego Sulawesi Północne. Mieszkańcy Bajau są morskimi nomadami, którzy z powodu konfliktu w Mindanao wyemigrowali z Archipelagu Sulu na Filipinach. Mieszkają w przybrzeżnych wioskach Północnego Sulawesi w północnej części Regencji Północnego Minahasa.
Oprócz rdzennych mieszkańców, w North Sulawesi mieszkają również imigranci. W Północnym Sulawesi, zwłaszcza w okolicach miasta Manado, mieszka znaczna liczba Chińczyków. Chińczycy są również jedną z pierwszych osób, które miały kontakt z miejscową ludnością przed przybyciem Europejczyka. Zgodnie z odkryciem starożytnych chińskich liter w rejonie Tompaso, Minahasa pokazuje, że kulturowe interakcje między Chińczykami i Minahasą istnieją od czasów dynastii Han. Większość Chińczyków w Północnym Sulawesi to Hakka, ale niektórzy Hokkien i Kantończycy również tam mieszkają.
Istnieją również inne grupy etniczne, takie jak Jawajczycy i Sundańczycy. Są oni w większości migrowani stąd, skąd pochodzą dzięki programowi Transmigracja, który Holendrzy przyjęli w czasach kolonialnych aż do ery Suharto. Na ogół mieszkają na terenach miejskich, takich jak Manado i Tomohon.
Język
Północne Sulawesi to kultura wielojęzyczna. Używanych jest wiele języków, a ludzie zazwyczaj mówią co najmniej dwoma, a często więcej językami. Indonezyjski jest językiem urzędowym prowincji i innych części Indonezji. Oficjalne dokumenty od rządu prowincji i znaki drogowe są napisane w języku indonezyjskim. Jednak większość ludzi w prowincji komunikuje się codziennie w Manado Malay. Język ten jest podobny do indonezyjskiego, ale nie taki sam. Mieszkańcy Minahasan mówią w językach minahaskich. Jest to pięć języków minahaskich w tej okolicy: Tonsawang, Tontemboan, Toulour, Tonsea i Tombulu. Na południu ludzie posługują się językiem Mongondow i językiem Gorontalo. Na północnych wyspach w pobliżu Filipin, lokalni mieszkańcy mówią w językach wizytowych.
Inne języki w Północnym Sulawesi to jawajski, niedzielny i balijski. Ludzie z innych części Indonezji mówią tymi językami. Hakka jest również używany przez niektórych Chińczyków w Manadao. Mówią również Hokkien i kantoński. Angielski i mandaryński są często rozumiane tam, gdzie jest wielu turystów, np. w Parku Narodowym Bunaken. Starsi ludzie mogą rozumieć holenderski i portugalski. [] Ludzie, którzy mieszkali na wyspach w pobliżu Filipin, mogą rozumieć Tagalog.
Chińska świątynia znajdująca się w pobliżu Manado
Podziały administracyjne
Północne Sulawesi ma jedenaście regencji (indonezyjski: kabupaten) i cztery niezależne miasta (indonezyjski: kotamadya). Są one wymienione poniżej.
| Nazwa | Powierzchnia (km2) | Spis Powszechny Ludności | Spis powszechny ludności w | PopulacjaEstimate | Stolica | HDI2014 |
| Regencja Wysp Sangihe | 461.11 | 126,100 | 129,560 | 131,800 | Tahuna | 0,668 (Średnia) |
| Regencja Wyspy Sitaro | 275.96 | 63,801 | 65,529 | 67,000 | Ondong Siau | 0,643 (Średnia) |
| Regencja Talaud Islands | 1,240.40 | 83,434 | 88,589 | 92,500 | Melonguane | 0,665 (Średnia) |
| Sektor północny (wyspy) | 1,977.47 | 273,335 | 283,678 | 291,300 | ||
| Bitung (miasto) | 302.89 | 187,652 | 205,379 | 220,700 | 0,708 (Wysoki) | |
| Manado (miasto) | 157.27 | 410,481 | 425,420 | 432,300 | 0,772 (Wysoki) | |
| Tomohon (miasto) | 114.20 | 91,553 | 100,193 | 107,600 | 0,735 (Wysoki) | |
| Regencja Minahasa | 1,114.87 | 310,384 | 328,700 | 341,500 | Tondano | 0,727 (Wysoki) |
| Regencja Północna Minahasa | 918.49 | 188,904 | 197,861 | 203,200 | Airmadidi | 0,705 (Średnia) |
| Regencja Minahasa Południowa | 1,409.97 | 195,553 | 204,832 | 210,400 | Amurang | 0,683 (Średnia) |
| Południowo-wschodni region Minahasa Regency | 710.83 | 100,443 | 104,465 | 106,500 | Ratahan | 0,678 (Średnia) |
| Sektor wschodni (Minahasa) | 4,728.52 | 1,494,970 | 1,566,850 | 1,622,200 | ||
| Kotamobagu (miasto) | 68.06 | 107,459 | 119,277 | 130,000 | 0,704 (Wysoki) | |
| Regencja Bolaang Mongondow | 2,871.65 | 213,484 | 232,968 | 249,600 | Kotamobagu | 0,645 (Średnia) |
| Regencja East Bolaang Mongondow | 910.18 | 63,654 | 68,622 | 72,600 | Tutuńczyk | 0,631 (Średnia) |
| Regencja Północna Bolaang Mongondow | 1,680.00 | 70,693 | 76,264 | 80,700 | Boroko | 0,642 (Średnia) |
| Regencja South Bolaang Mongondow | 1,615.86 | 57,001 | 62,162 | 66,500 | Molibagu | 0,635 (Średnia) |
| Sektor zachodni (Bolaang Mongondow) | 7,145.75 | 512,291 | 559,293 | 599,400 |
Pytania i odpowiedzi
P: Co to jest Północne Sulawesi?
A: Północne Sulawesi to prowincja Indonezji położona na północno-wschodnim półwyspie wyspy Sulawesi.
P: Gdzie leży Północne Sulawesi?
O: Północne Sulawesi leży na południe od Filipin i na południowy wschód od Sabah w Malezji. Na wschodzie znajduje się Morze Maluku, na zachodzie Morze Gorontalo i Celebes, a na południowym zachodzie Zatoka Tomini.
P: Jakie są główne miasta na Północnym Sulawesi?
O: Główne miasta na Północnym Sulawesi to Manado (stolica), Tomohon i Bitung.
P: Jak duże jest Północne Sulawesi?
A: Powierzchnia prowincji wynosi 13851,64 km2.
P: Jakie religie rozprzestrzeniały się poprzez szlaki handlowe w tym regionie?
A: Chrześcijaństwo, islam i inne religie rozprzestrzeniały się poprzez szlaki handlowe w tym regionie.
P: Kto jako pierwszy wylądował w tym regionie w XVI wieku?
A: Portugalscy odkrywcy po raz pierwszy wylądowali w tym regionie w XVI wieku.
P: Kiedy zakończyły się rządy holenderskie w tym regionie?
O: Holenderskie rządy zakończyły się na początku II Wojny Światowej, gdy Japończycy doszli do władzy, aż do 1945 r., gdy przegrali II Wojnę Światową; jednak Holendrzy kontrolowali ten region ponownie przez krótki czas, zanim opuścili go w 1949 r. po Konferencji Okrągłego Stołu, na której Holendrzy uznali nowo utworzone Stany Zjednoczone Indonezji (RIS).
Przeszukaj encyklopedię