Elisabeth Schwarzkopf — słynna niemiecko-brytyjska sopranistka (1915–2006)
Elisabeth Schwarzkopf (1915–2006) — legendarny niemiecko‑brytyjski sopran, ikona Mozarta, Schuberta i Straussa; niezapomniane recitale i trwały wpływ na operę XX wieku.
Dame Elisabeth Schwarzkopf DBE (9 grudnia 1915 w Jarotschin w Prusach - 3 sierpnia 2006 w Schruns w Austrii) była niemiecko-brytyjską sopranistką. Była jedną z najbardziej znanych śpiewaczek operowych XX wieku, a także słynną recitalistką. Szczególnie znana była z muzyki Mozarta, Schuberta, Straussa i Wolfa.
Galeria obrazów
4 Obrazy
Życie i kariera
Elisabeth Schwarzkopf urodziła się na początku XX wieku i kształciła się muzycznie od młodych lat. Wczesne lata kariery spędziła na koncertach i scenach niemieckich, stopniowo zdobywając reputację artystki o wyjątkowej dykcji i wrażliwości interpretacyjnej. Po II wojnie światowej jej kariera nabrała międzynarodowego wymiaru — występowała w najważniejszych salach koncertowych i operowych Europy oraz realizowała liczne nagrania studyjne. W 1947 roku wyszła za mąż za znanego producenta i impresario Waltera Legge, co miało istotny wpływ na rozwój jej kariery płytowej i koncertowej.
Repertuar i styl
Schwarzkopf była ceniona za szczególne podejście do pieśni i repertuaru klasycznego oraz niemieckiego okresu romantyzmu i wczesnego XX wieku. Jej interpretacje charakteryzowały się:
- krystaliczną dykcją i dbałością o tekst;
- precyzyjną frazą oraz subtelną pracą z kolorytem i dynamicznymi niuansami;
- intymnym stylem recitalowym — potrafiła wydobyć emocjonalną głębię pieśni zachowując kontrolę nad każdym detalem.
W repertuarze Schwarzkopf dominowały pieśni i partie operowe Mozarta, utwory Schuberta, lieder Richarda Straussa oraz pieśni Hugona Wolfa. Była też znana z ról w klasycznym repertuarze operowym, gdzie jej głos i styl pasowały do partii wymagających elastyczności i wyrafinowanej ekspresji.
Nagrania i działalność pedagogiczna
Elisabeth Schwarzkopf pozostawiła bogaty katalog nagrań studyjnych i koncertowych, realizowanych głównie pod szyldem wytwórni płytowych związanych z jej mężem. Jej płyty z pieśniami Schuberta, Straussa i Wolfa są do dziś często przywoływane jako wzorce interpretacyjne. Jako recitalistka kładła nacisk na programowanie koncertów i szczegółowe opracowanie tekstów, co znalazło odzwierciedlenie w jej płytach i programach koncertowych.
Po zakończeniu intensywnej działalności scenicznej dużo czasu poświęcała pracy pedagogicznej: prowadziła kursy mistrzowskie, warsztaty interpretacyjne i konsultacje z młodszymi śpiewakami, przekazując swoje podejście do dykcji, frazowania i pracy z tekstem.
Kontrowersje i ocena historyczna
Działalność artystyczna Schwarzkopf w okresie II wojny światowej wywoływała i wywołuje nadal dyskusje — historycy i krytycy analizowali jej występy i związki z ówczesnymi instytucjami kulturalnymi. Po wojnie jej kariera jednakże rozwinęła się na scenach międzynarodowych, a sama artystka zyskała uznanie za swoje interpretacje. Współczesne badania starają się umieścić jej aktywność w kontekście złożonych warunków epoki i rozstrzygać kwestie etyczne w świetle dostępnych dokumentów.
Dziedzictwo
Elisabeth Schwarzkopf pozostawiła po sobie znaczący dorobek nagraniowy oraz wpływ na kolejne pokolenia śpiewaków. Jej interpretacje pieśni i roli scenicznych nadal służą jako punkt odniesienia dla studiujących repertuar liederowy i klasyczny. Otrzymała liczne wyróżnienia i nagrody za wkład w kulturę — jednym z bardziej rozpoznawalnych tytułów honorowych był przyznany jej brytyjski tytuł DBE.
Jej śmierć w Schruns w Austrii w 2006 roku zakończyła długą karierę artystyczną, jednak nagrania i zapisy jej wykonań nadal są słuchane i analizowane przez miłośników muzyki klasycznej oraz specjalistów.
Wczesne życie
Elisabeth Schwarzkopf urodziła się w Jarotschin w prowincji Posen w Prusach. Schwarzkopf już od najmłodszych lat przejawiała zainteresowanie muzyką. Po raz pierwszy zaśpiewała w operze w 1928 roku, kiedy to wcieliła się w rolę Eurydyki w szkolnym przedstawieniu Orfeusza i Eurydyki Glucka w Magdeburgu w Niemczech. W 1934 roku Schwarzkopf rozpoczęła studia w berlińskiej Hochschule für Musik, po czym zmieniła nauczycieli i rozpoczęła współpracę z sopranistką koloraturową Marią Ivogün oraz z mężem Ivogün, pianistą Michaelem Raucheisenem.
Wczesna kariera
Schwarzkopf wystąpiła po raz pierwszy w Deutsche Oper Berlin 15 kwietnia 1938 r. jako Druga Panna Kwietna (Pierwsza Grupa) w II akcie Parsifala Richarda Wagnera. Śpiewała w Berlinie przez cztery lata, w tym czasie wstąpiła do partii nazistowskiej. Z tego powodu nie pozwolono jej później występować w Stanach Zjednoczonych.
W 1942 roku została zaproszona do współpracy z Operą Wiedeńską, gdzie występowała m.in. w rolach Konstancji w Uprowadzeniu z Seraju Mozarta, Musetty, a później Mimie w Cyganerii Pucciniego oraz Violetty w Traviacie Verdiego.
Kariera po wojnie
W 1945 r. Schwarzkopf otrzymała obywatelstwo austriackie, dzięki czemu mogła śpiewać w Operze Wiedeńskiej. W 1947 i 1948 r. Schwarzkopf wystąpiła na tournée z Operą Wiedeńską w londyńskiej Royal Opera House at Covent Garden (16 września 1947 r. jako Donna Elvira w Don Giovannim Mozarta) oraz w La Scali (28 grudnia 1948 r.) jako Hrabina w Weselu Figara Mozarta, co stało się jedną z jej najsłynniejszych ról.
Od tego czasu była zapraszana do śpiewania na całym świecie, m.in. w mediolańskiej La Scali i San Francisco Opera.
W marcu 1946 r. Schwarzkopf został zaproszony na przesłuchanie do Waltera Legge'a. Legge był człowiekiem, który zajmował się produkcją nagrań muzyki klasycznej w Wielkiej Brytanii. Był on założycielem Philharmonia Orchestra. Legge poprosił Schwarzkopf, by zaśpiewała pieśń Hugo Wolfa Wer rief dich denn? Uznał, że jest tak dobra, że podpisał z nią kontrakt na wyłączność z EMI. Dużo razem pracowali i pobrali się 19 października 1953 r. w Epsom, Surrey; Schwarzkopf miała teraz obywatelstwo brytyjskie, ponieważ wyszła za mąż za Anglika.
W latach 60., gdy Schwarzkopf śpiewała w operach, prawie zawsze wykonywała jedną z pięciu swoich ulubionych ról operowych: Donna Elvira w Don Giovannim Mozarta, Hrabina Almaviva w Weselu Figara, Fiordiligi w Così fan tutte, Hrabina Madeleine w Capriccio Straussa i Marschallin w Der Rosenkavalier. Dobrze wypadła także jako Alice Ford w Falstaffie Verdiego. Dla wytwórni EMI dokonała kilku nagrań "szampańskiej operetki", m.in. Wesołej wdówki Franza Lehára i Barona cygańskiego Johanna Straussa II.
Ostatnim występem operowym Schwarzkopf była rola Marschallin 31 grudnia 1971 roku w teatrze La Monnaie w Brukseli. Przez kilka następnych lat śpiewała tylko w recitalach pieśniowych.
17 marca 1979 r. Walter Legge miał poważny atak serca. Lekarze zalecili mu odpoczynek, ale zamiast odpoczywać poszedł na ostatni recital Schwarzkopfa dwa dni później w Zurychu. Trzy dni później zmarł.
Po przejściu na emeryturę Schwarzkopf uczyła i prowadziła kursy mistrzowskie na całym świecie, zwłaszcza w Juilliard School w Nowym Jorku. Znana była z tego, że była niezwykle surowym nauczycielem, który zatrzymywał swoich uczniów, krytykując każdy najmniejszy szczegół. Po wielu latach spędzonych w Szwajcarii, zamieszkała w austriackim Vorarlbergu.
W 1976 roku Uniwersytet w Cambridge nadał jej tytuł doktora muzyki, a w 1992 roku otrzymała tytuł Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego (DBE). Otrzymała wiele innych nagród.
Schwarzkopf zmarła we śnie w nocy z 2 na 3 sierpnia 2006 r. w swoim domu we wsi Schruns, w Vorarlbergu, w zachodniej Austrii, w wieku 90 lat.
Pytania i odpowiedzi
P: Kim była Elisabeth Schwarzkopf?
O: Elisabeth Schwarzkopf była niemiecko-brytyjską sopranistką, która była jedną z najsłynniejszych śpiewaczek operowych i recitalistek XX wieku.
P: Kiedy i gdzie urodziła się Elisabeth Schwarzkopf?
O: Elisabeth Schwarzkopf urodziła się 9 grudnia 1915 roku w Jarotschin w Prusach.
P: Kiedy i gdzie zmarła Elisabeth Schwarzkopf?
O: Elisabeth Schwarzkopf zmarła 3 sierpnia 2006 roku w Schruns, Austria.
P: Z jakiego rodzaju muzyki Elisabeth Schwarzkopf była szczególnie znana?
O: Elisabeth Schwarzkopf była szczególnie znana ze śpiewania muzyki Mozarta, Schuberta, Straussa i Wolfa.
P: Czy Elisabeth Schwarzkopf była znaną śpiewaczką operową?
O: Tak, Elisabeth Schwarzkopf była jedną z najsłynniejszych śpiewaczek operowych XX wieku.
P: Czy Elisabeth Schwarzkopf była tylko śpiewaczką, czy też występowała w innych rodzajach przedstawień?
O: Elisabeth Schwarzkopf była nie tylko śpiewaczką operową, ale także słynną recitalistką.
P: Co oznaczają litery DBE w odniesieniu do Elisabeth Schwarzkopf?
O: Litery DBE oznaczają Dame Commander of the Order of the British Empire, co było zaszczytem, który Elisabeth Schwarzkopf otrzymała od królowej Anglii za jej zasługi dla muzyki.
Powiązane artykuły
Autor
AlegsaOnline.com Elisabeth Schwarzkopf — słynna niemiecko-brytyjska sopranistka (1915–2006) Leandro Alegsa
URL: https://pl.alegsaonline.com/art/30850
Źródła
- arts.guardian.co.uk : Triumph of the wilful