Konstytucja Australii: historia, struktura i proces zmian (referenda)

Historia konstytucji Australii zaczęła się od ruchów w kierunku federacji w XIX wieku. Doprowadziło to do tego, że australijskie kolonie połączyły się, tworząc w 1901 roku australijską Wspólnotę Narodów.

Federacja

W połowie XIX wieku kolonie australijskie musiały współpracować nad sprawami, które dotknęły ich wszystkich, zwłaszcza nad taryfami między koloniami. Współpraca ta doprowadziła do powstania planów połączenia kolonii w jedną federację. Nacisk na to pochodził głównie z Wielkiej Brytanii, a lokalne wsparcie było niewielkie. Mniejsze kolonie myślały, że zostaną przejęte przez większe. Wiktoria i Nowa Południowa Walia nie zgadzały się co do potrzeby ochrony lokalnego przemysłu, w przeciwieństwie do umożliwienia wszystkim swobodnego handlu. Ówczesna amerykańska wojna domowa również osłabiła argumenty za federalizmem. Trudności te doprowadziły do niepowodzenia kilku prób wprowadzenia federacji w latach 60. i 50. ubiegłego wieku.

W latach osiemdziesiątych XIX wieku Australijczycy obawiali się rosnącej obecności Niemców i Francuzów na Pacyfiku. Wraz z rosnącą tożsamością australijską stworzyło to okazję do założenia w 1885 r. pierwszego ciała międzykolonialnego - Rady Federalnej Australazji. Ta Rada Federalna mogła stanowić prawo w pewnych sprawach, ale nie miała stałego biura, władzy wykonawczej ani własnego źródła dochodu. Nowa Południowa Walia, największa kolonia, nie brałaby w niej udziału.

Henry Parkes, premierNowej Południowej Walii, w latach 90-tych XIX wieku nakłaniał do zorganizowania serii konferencji na temat federalizmu. Pierwsza z nich odbyła się w Melbourne w 1890 r., a druga - w Sydney w 1891 r. na Narodowym Konwencie Australazjatyckim. Uczestniczyli w nich przywódcy kolonialni. Na konferencji w 1891 roku, wiele osób chciało systemu federalnego. Większość dyskusji dotyczyła tego, jak ten system federalny będzie działał. Z pomocą Sir Samuela Griffitha, projekt konstytucji został napisany. Te spotkania nie miały poparcia społecznego. Projekt konstytucji pomijał również ważne, ale trudne kwestie, takie jak polityka taryfowa. Projekt 1891 r. został przekazany parlamentom kolonialnym, ale nie zyskał poparcia Nowej Południowej Walii. Bez Nowej Południowej Walii pozostałe kolonie nie chciały kontynuować.

W 1895 r. sześciu premierów australijskich kolonii zgodziło się na ustanowienie nowej konwencji w głosowaniu powszechnym. Zjazd ten odbył się w ciągu roku od 1897 do 1898 roku. Spotkania te doprowadziły do powstania nowej konstytucji, która była taka sama jak projekt z 1891 roku, ale z dodatkowymi postanowieniami dotyczącymi odpowiedzialnego rządu. Aby uzyskać poparcie społeczne, projekt został przegłosowany przez wyborców z każdej kolonii. Po jednej nieudanej próbie, zmieniony projekt został przekazany elektorom każdej kolonii z wyjątkiem Australii Zachodniej. Pięć kolonii przyjęło ustawę, która następnie została wysłana do Westminsterskiego Parlamentu z listem z prośbą do królowej o wprowadzenie jej w życie.

Rząd brytyjski wprowadził jedną zmianę zanim ustawa została uchwalona. Naczelny Sąd Najwyższy kolonii chciał mieć prawo do odwołania się od decyzji Wysokiego Sądu do Rady Prywatnej w sprawach konstytucyjnych. Obawiali się, że ograniczenia uprawnień Wspólnoty Narodów lub państw mogą zostać zmienione przez parlament. W 1900 r. parlament brytyjski uchwalił ustawę konstytucyjną Wspólnoty Australijskiej. Australia Zachodnia ostatecznie zgodziła się na wstąpienie do Commonwealthu w terminie umożliwiającym jej przystąpienie do Commonwealthu Australijskiego, które oficjalnie rozpoczęło się 1 stycznia 1901 roku.

W 1990 r. Public Records Office w Londynie wypożyczył Australii oryginalną kopię 1900 Commonwealth of Australia Constitution Act. Rząd australijski chciał zatrzymać tę kopię. Brytyjski parlament zgodził się na to, przyjmując Ustawę o Australijskim Rejestrze Konstytucyjnym (Public Record Copy) z 1990 roku.

Statut Westminster i ustawy o Australii

Mimo, że Federacja uniezależniła Australię od Wielkiej Brytanii, to zgodnie z prawem Brytyjski Parlament Cesarski został utworzony na mocy ustawy konstytucyjnej Commonwealth of Australia Constitution Act 1900 (Imp), która miała zastosowanie do Australii. W wyniku tego nadal istniała niepewność, czy brytyjskie prawo imperialne nadal ma zastosowanie do Wspólnoty Narodów. Zostało to ustalone w Statucie Westminsterskim z 1931 r., przyjętym przez Wspólnotę na mocy ustawy o przyjęciu Westminsterskiej ustawy adopcyjnej z 1942 r. Statut Westminsterski uwolnił dominium, w tym Wspólnotę Narodów, od praw i kontroli imperialnych. Pod względem prawnym jest to moment narodowej niepodległości Australii.

Jednak brytyjskie prawo było jeszcze ważniejsze w stanach australijskich. Zostało to ustalone w ustawie australijskiej z 1986 roku, która została przyjęta przez parlamenty Australii, Wielkiej Brytanii i każdego z tych stanów. Ustawa ta zatrzymała uprawnienia brytyjskiego parlamentu do stanowienia prawa nad stanami australijskimi. Powstrzymała również odwołania od sądów australijskich do Komisji Sądowniczej Rady Ochrony Prywatności. Ponieważ był to bardzo ważny dokument, królowa Elżbieta II udała się do Australii, aby podpisać proklamację ustawy.

Jednym z rezultatów tych dwóch praw jest to, że Australia jest obecnie w pełni niezależnym krajem. Konstytucja różni się teraz od pierwotnej ustawy, ponieważ naród australijski może ją zmienić w drodze referendum ^[]. Jednakże, oryginalny Akt pozostaje w księdze prawniczej Wielkiej Brytanii z adnotacją: "Konstytucja nie musi być w formie, w jakiej obowiązuje w Australii". Nawet gdyby parlament Wielkiej Brytanii usunął ustawę konstytucyjną Commonwealth of Australia z 1900 r., nie miałaby ona żadnego wpływu na Australię ^[].

Ustawa Konstytucyjna Wspólnoty Australii z 1900 r. (Imp) zawiera Preambułę i dziewięć sekcji. Sekcje 1-8 objaśniają prawa, które mają na celu utworzenie Wspólnoty Narodów. Sekcja 9, zaczynająca się od słów "Konstytucja Wspólnoty Narodów jest następująca ...", zawiera Konstytucję Wspólnoty Australii. Sama konstytucja składa się z ośmiu rozdziałów, w których znajduje się 128 sekcji.

Parlament

Rozdział I ustanawia Parlament Australii. Składa się on z trzech części:

• Suwerenny (król lub królowa) Australii, który jest reprezentowany przez Gubernatora Generalnego Australii
• Izba Reprezentantów
• Senat.

Sekcja 1 mówi, że uprawnienia legislacyjne należą do Parlamentu. Jest on najpotężniejszą częścią rządu.

Część II rozdziału 1 dotyczy Senatu. Senatorzy mają być "wybierani bezpośrednio przez naród stanu", głosując jako jeden elektorat. Każde Państwo ma mieć taką samą liczbę senatorów. Obecnie na każdy stan przypada 12 senatorów, po 2 senatorów na terytoria kontynentalne, Terytorium Północne i Australijskie Terytorium Stołeczne.

Część III rozdziału 1 dotyczy Izby Reprezentantów. Sekcja 24 mówi, że Izba musi mieć dwa razy więcej członków niż Senat, każdy wybierany przez jednego elektoratu. Nazywa się to "Nexus". Ma on na celu zapobiec zachwianiu władzy Senatu w przypadku wspólnego posiedzenia (patrz sekcja 57 poniżej). Liczba elektoratów w danym państwie ma być oparta na jego udziale w ludności kraju.

Część IV rozdziału 1 mówi o tym, kto może głosować, kto może być wybrany do parlamentu, ile można płacić posłom, jakie są zasady parlamentarne i związane z nimi sprawy.

Część V rozdziału 1 dotyczy uprawnień parlamentu. Rozdział 51 dotyczy uprawnień parlamentu Wspólnoty Narodów i nazywany jest "uprawnieniami szczególnymi". Istnieją "uprawnienia współistniejące", ponieważ zarówno Wspólnota, jak i państwa mogą uchwalać ustawy na te tematy. Prawo federalne jest ważniejsze, jeśli ustawy są różne (§ 109). Z trzydziestu dziewięciu części paragrafu 51 kilka stało się bardzo ważnych przy decydowaniu o tym, jaką władzę ma rząd Rzeczypospolitej w zakresie prawa. Należą do nich Siła Handlowa i Handlowa, Siła Korporacji i Siła Spraw Zagranicznych. Sekcja 52 dotyczy uprawnień, które należą wyłącznie do parlamentu Wspólnoty Narodów. Państwa nie mogą ustanawiać prawa w tych sprawach.

Rząd wykonawczy

Rozdział II ustanawia władzę wykonawczą. Władza wykonawcza jest sprawowana przez Gubernatora Generalnego, któremu doradza Federalna Rada Wykonawcza. Gubernator Generalny jest głównym dowódcą. Może on mianować i odwoływać członków Rady Wykonawczej, ministrów stanu oraz wszystkich urzędników rządu wykonawczego. Uprawnienia te, wraz z uprawnieniami do rozwiązania (lub odmowy rozwiązania) parlamentu (sekcja 5, sekcja 57), określane są jako "uprawnienia rezerwowe". Korzystanie z tych uprawnień jest umowne. Generalnie Gubernator Generalny działa jedynie za radą premiera. Tylko w jednym przypadku gubernator generalny nie skorzystał z rady premiera. Gubernator generalny Sir John Kerr, działając samodzielnie, odwołał premiera Gough'a Whitlam'a w 1975 r. w czasie australijskiego kryzysu konstytucyjnego.

Rezerwowe uprawnienia we wszystkich narodach Westminsteru są niezwykle rzadko wykonywane poza rozumianymi konwencjami. Jednakże, w przeciwieństwie do konstytucji innych krajów Wspólnoty Narodów, takich jak Kanada, które formalnie przyznają monarchy szerokie uprawnienia rezerwowe, nawet formalne uprawnienia Królowej Australii są niezwykle ograniczone, a większość uprawnień może być wykorzystywana jedynie przez Gubernatora Generalnego.

Sekcja 68 mówi, że dowódca sił morskich i wojskowych Australii jako główny: "Dowództwo nad siłami morskimi i wojskowymi Commonwealthu należy do Gubernatora Generalnego jako przedstawiciela królowej". Komendantem naczelnym Australijskich Sił Obrony jest obecnie Jej Ekscelencja Quentin Bryce jako Gubernator Generalny Australii. Królowa Australii nie dowodzi armią.

Judykatura

Rozdział III ustanawia sądowniczą gałąź rządu. Sekcja 71 daje władzę sądowniczą w "Federalnym Sądzie Najwyższym", który ma być nazywany Wysokim Sądem Australii. Parlament może również ustanawiać nowe sądy federalne lub nadawać innym sądom uprawnienia federalne. Takie sądy nazywane są "Sądami Rozdziału III" są jedynymi sądami, które mogą korzystać z federalnej władzy sądowniczej. W sekcjach 73 i 75-78 przedstawiono w zarysie pierwotną i odwoławczą właściwość Wysokiego Trybunału. W § 74 wyjaśniono, w jaki sposób można złożyć odwołanie do Królowej w Radzie. W sekcji 79 zezwala się Parlamentowi na ograniczenie liczby sędziów mogących wykonywać jurysdykcję federalną, a w sekcji 80 gwarantuje się rozprawę przez ławę przysięgłych w sprawach o wykroczenia przeciwko Wspólnocie Narodów.

Finanse i handel

Rozdział IV dotyczy finansów i handlu w systemie federalnym. Rozdział 81 mówi, że wszystkie dochody Commonwealthu tworzą Skonsolidowany Fundusz Dochodów. Parlament może uchwalać ustawy dotyczące sposobu wydawania jego pieniędzy (§ 53). W odróżnieniu od większości innych uprawnień parlamentu, ustawy tworzone w ramach tego uprawnienia nie mogą być zazwyczaj podważane. Art. 90 przyznaje Wspólnocie wyłączną władzę nad obowiązkami celnymi i akcyzowymi.

Sekcja 92 stanowi, że "handel, wymiana handlowa i stosunki między państwami są całkowicie swobodne". Dokładne znaczenie tego sformułowania jest przedmiotem znacznej części prawa.

Sekcja 96 daje Wspólnocie Narodów prawo do przekazywania pieniędzy państwom "na warunkach, jakie Parlament uzna za stosowne". Uprawnienie to nie jest ograniczone żadną inną częścią Konstytucji, jak np. artykułem 99, który zakazuje uprzywilejowania jednego państwa lub innego państwa. Podlega ono tylko sekcji 116, wolności religii i ewentualnie innym takim wolnościom. Uprawnienie to, które miało być wykorzystywane tylko ("przez okres dziesięciu lat (...), a następnie, dopóki Parlament nie postanowi inaczej"), było wykorzystywane przez Rzeczpospolitą w różnym stopniu przez lata w celu zachęcania Państw do współpracy.

Sekcja 101 ustanawia Komisję Międzypaństwową, organ, który już nie istnieje, ale który miał odgrywać znaczącą rolę w strukturze federalnej.

Państwa

Rozdział V określa, co państwa mogą zrobić w systemie federalnym. Paragrafy 106-108 zachowują Konstytucję, uprawnienia Parlamentu i ustawy obowiązujące w każdym ze stanów.

Artykuł 109 mówi, że w przypadku gdy prawo stanowe różni się od prawa federalnego, prawo federalne jest prawem prawnym.

Sekcja 111 mówi, że państwo może oddać jakąkolwiek część swojej ziemi Wspólnocie. Zdarzało się to już kilka razy. Australia Południowa oddała Terytorium Północne na rzecz Wspólnoty Narodów.

Sekcja 114 powstrzymuje każde państwo od posiadania własnych sił zbrojnych. Powstrzymuje również państwo lub Wspólnotę Narodów od wzajemnego opodatkowania swojego majątku.

Sekcja 116 określa "wolność wyznania" poprzez powstrzymanie Wspólnoty Narodów od ustanawiania prawa do rozpoczęcia religii, narzucania wszelkich praktyk religijnych, powstrzymania religii lub dyskryminacji religijnej w zakresie sprawowania urzędów publicznych.

Nowe państwa

Rozdział VI pozwala na tworzenie nowych państw lub przystąpienie do Wspólnoty Narodów. Rozdział 122 zezwala Parlamentowi na reprezentowanie w Parlamencie każdego nowego terytorium. Art. 123 mówi, że zmiana granic Państwa wymaga poparcia parlamentu tego Państwa i musi uchwalić referendum w tym Państwie.

Od czasu federacji żadne nowe państwa nie przystąpiły do Wspólnoty Narodów.

Różne

Rozdział VII mówi, że siedziba rządu Wspólnoty Narodów (obecnie Canberra) znajduje się w Nowej Południowej Walii, ale nie mniej niż sto mil od Sydney, i że Gubernator Generalny może mianować zastępców. Rozdział 127 mówi najpierw, że Aborygeni nie mogą być uwzględnieni w żadnym spisie powszechnym ani państwowym. Ta sekcja została zmieniona w 1967 roku.

Zmiana Konstytucji

Rozdział VIII określa, w jaki sposób można zmienić Konstytucję. Rozdział 128 mówi, że zmiany muszą być zatwierdzone w drodze referendum. Konieczna jest udana zmiana:

• większość w obu izbach parlamentu federalnego; oraz
• większość głosów w kraju w referendum.
• większość w większości państw

Gubernator generalny musi przedstawić ludności projekt ustawy o referendum w okresie od dwóch do sześciu miesięcy po uchwaleniu parlamentu. Po przyjęciu ustawy o zmianie konstytucji, zarówno parlament, jak i referendum, otrzymuje on zgodę królewską od gubernatora generalnego. To czyni go nową ustawą, a brzmienie konstytucji zostanie zmienione.

Wyjątkiem od tego procesu jest odrzucenie projektu ustawy zmieniającej przez jedną izbę parlamentu federalnego. Jeżeli projekt ustawy przejdzie przez pierwszą izbę i zostanie odrzucony przez drugą, to po trzech miesiącach pierwsza izba może przyjąć go ponownie. Jeżeli projekt ustawy zostanie odrzucony przez drugą izbę, wówczas Gubernator Generalny może zdecydować o poddaniu go jeszcze pod głosowanie obywateli.

Jak wspomniano powyżej, zmiana konstytucji wymaga przeprowadzenia referendum, w którym głosowanie na "tak" uzyska większość w kraju, a także większość w większości państw.

Podczas referendów głosowano nad czterdziestoma czterema propozycjami zmian w konstytucji. Osiem z nich zostało przyjętych. Poniżej znajduje się lista zmian, które zostały zatwierdzone.

• 1906- Wybory do Senatu - zmiana sekcji 13 w celu zmiany długości i terminów kadencji senatorów.
• 1910- Długi państwowe - zmieniono sekcję 105, aby dać Wspólnocie Narodów uprawnienia do przejmowania długów państwowych.
• 1928 r. - Długi państwowe - dodano sekcję 105A, aby upewnić się, że porozumienie finansowe osiągnięte między Wspólnotą a rządami państwowymi w 1927 r. było zgodne z prawem.
• 1946- Usługi socjalne - dodano sekcję 51 (xxiiiA), aby nadać rządowi Commonwealthu większą władzę nad szeregiem usług socjalnych.
• 1967 - Aborygeni - zmienił sekcję 51 (xxvi), aby nadać rządowi Commonwealthu uprawnienia do stanowienia prawa dla ludności dowolnej rasy na rzecz Aborygenów; uchylił sekcję 127, w której stwierdzono, że "przy obliczaniu liczby ludności Commonwealthu, państwa lub innej części Commonwealthu, rdzenni tubylcy nie są liczeni".
• 1977
• Senat przypadkowy wakat - część politycznego opadu kryzysu konstytucyjnego z 1975 r.; sformalizowano konwencję, złamaną w 1975 r., zgodnie z którą w przypadku przypadkowego wakatu w Senacie właściwy parlament państwowy musi wybrać nowego senatora z tej samej partii politycznej, co senator odchodzący (jeśli ta partia nadal istnieje).
• Referendum - zmiana sekcji 128 w celu umożliwienia mieszkańcom Terytoriów głosowania w referendach i zaliczenia ich do ogólnej liczby ludności kraju.
• Emerytura Sędziów - zmieniono sekcję 72, aby umożliwić sędziom przejście na emeryturę w wieku 70 lat w sądach federalnych.

Tak jak spisana Konstytucja i wydane przez Koronę Listy Patentowe, tak i konwencje są ważną częścią Konstytucji. Rozwinęły się one na przestrzeni lat i określają, jak różne mechanizmy konstytucyjne działają w praktyce.

Konwencje odgrywają ważną rolę w funkcjonowaniu australijskiej konstytucji ze względu na jej utworzenie i funkcjonowanie jako system odpowiedzialnego rządu w Westminsterze. Niektóre ważne konwencje obejmują:

• W konstytucji znajduje się premier Australii. Stanowisko to zaczęło się jako szef gabinetu. Premier jest postrzegany jako szef rządu.
• Chociaż istnieje niewiele konstytucyjnych ograniczeń władzy gubernatora generalnego, to na mocy konwencji gubernator generalny działa za radą premiera.

Ponieważ jednak konwencje nie są spisane, ich istnienie i praktyka są otwarte na debatę. Rzeczywiste lub domniemane naruszenie konwencji często prowadziło do politycznych kontrowersji. Jednym ze skrajnych przypadków był australijski kryzys konstytucyjny z 1975 roku, w którym działanie konwencji zostało poważnie przetestowane. Wynikający z niego kryzys konstytucyjny został dramatycznie rozwiązany, gdy gubernator generalny Sir John Kerr odwołał premiera pracy Gough'a Whitlam'a, mianując Malcolma Fraser'a premierem-zastępcą do wyborów powszechnych w 1975 roku. W trakcie tego odcinka doszło do złamania szeregu konwencji. Należą do nich:

• Konwencja, zgodnie z którą, w przypadku gdy senator z danego państwa opuszcza swoje stanowisko w trakcie kadencji, rząd danego państwa mianuje następcę z tej samej partii politycznej co odchodzący senator. Konwencja ta została rzekomo złamana najpierw przez rząd Lewisa w Nowej Południowej Walii, a następnie przez rząd Bjelke-Petersena w Queensland, który zapełnił wolne stanowiska odpowiednio niezależnym i członkiem Labor, sprzeciwiającym się rządowi Whitlamu.

Uwaga: Konwent został wpisany do Konstytucji po referendum krajowym w 1977 roku. Zmiana oznacza, że nowy senator musi być z tej samej partii co stary. Uniemożliwiłoby to mianowanie go przez Lewisa, ale nie przez Bjelke-Petersena. Jednakże zmiana mówi również, że jeśli nowy senator "przed objęciem mandatu przestaje być członkiem tej partii... nie zostanie uznany za wybranego lub mianowanego". Mianowany przez Bjelke-Petersena Albert Patrick Field został wydalony z Partii Pracy przed objęciem mandatu i nie zostałby mianowany na mocy nowej zmiany konstytucyjnej.

• Konwencja, że kiedy Senat jest kontrolowany przez partię, która nie kontroluje Izby Reprezentantów, Senat nie będzie głosował przeciwko dostawom pieniędzy do rządu. Konwencja ta została rzekomo złamana przez Senat kontrolowany przez koalicję partiiliberalno-krajowych w 1975 roku.

Zgodnie z tradycją prawa powszechnego w Australii, ustawa o wykładni i stosowaniu Konstytucji rozwinęła się w dużej mierze dzięki orzeczeniom Najwyższego Sądu Australii w różnych sprawach. W wielu istotnych sprawach Wysoki Trybunał opracował kilka doktryn stanowiących podstawę interpretacji konstytucji australijskiej. Niektóre z nich to m.in:

• Podział władzy - Trzy odrębne rozdziały dotyczące trzech gałęzi władzy oznaczają podział władzy, podobny do tego w Stanach Zjednoczonych, ale niezwykły dla rządu w systemie westminsterskim. Tak więc, na przykład, ustawodawca nie może twierdzić, że chce z góry określić wynik prawny, czy też zmienić kierunek lub wynik sprawy sądowej.
• Podział kompetencji - Kompetencje rządowe są podzielone między Wspólnotę i rządy państwowe, przy czym niektóre kompetencje są wyłączne dla Wspólnoty, inne są wykonywane jednocześnie, a reszta jest w wyłącznym posiadaniu państw.
• Immunitety międzyrządowe - Mimo że w sprawie Inżynierowie stwierdzili, że nie istnieje ogólny immunitet między państwem a rządami Commonwealthu od ich wzajemnych praw, Commonwealth nie może uchwalać ustaw podatkowych, które wprowadzałyby dyskryminację między państwami lub częściami państw (sekcja 51(ii)), ani uchwalać ustaw dyskryminujących państwa lub takich, które uniemożliwiałyby państwu dalsze istnienie i funkcjonowanie jako państwo (Melbourne Corporation przeciwko Commonwealth).

Zdecydowana większość spraw konstytucyjnych przed Wysokim Trybunałem dotyczy charakterystyki: czy nowe ustawy są częścią uprawnień przyznanych rządowi Wspólnoty Narodów przez Konstytucję.

Ochrona praw

Australijska konstytucja nie zawiera Bill of Rights. Niektóre osoby na Konwencji Konstytucyjnej z 1898 roku chciały takiej ustawy o prawach jak Konstytucja Stanów Zjednoczonych, ale większość uważała, że tradycyjne prawa i wolności podmiotów brytyjskich są wystarczające. Byłyby one chronione przez system parlamentarny i niezależne sądownictwo, które stworzyłaby Konstytucja. W rezultacie, konstytucja australijska była często krytykowana za brak ochrony praw i wolności.

Niektóre prawa zostały uwzględnione:

• Prawo do procesu sądowego przez sąd - Sekcja 80 tworzy prawo do procesu sądowego przez ławę przysięgłych w sprawach o wykroczenia przeciwko prawu Commonwealthu. Istnieją jednak poważne ograniczenia tego prawa, ponieważ Wspólnota Narodów może swobodnie popełnić każde wykroczenie, bez względu na to, jak poważna jest kara, możliwe do sprawdzenia w inny sposób niż na podstawie aktu oskarżenia. Jak powiedział sędzia Higgins w sprawie R. v. Archdall & Roskruge; Ex parte Carrigan i Brown (1928) 41 CLR 128: "jeśli istnieje akt oskarżenia, musi istnieć ława przysięgłych, ale nie ma nic do wymuszenia procedury przez akt oskarżenia". W praktyce jednak nie poruszono żadnej ważnej kwestii nadużywania tej luki prawnej.
• Prawo do sprawiedliwego odszkodowania - Paragraf 51(xxxi) tworzy prawo do sprawiedliwego odszkodowania za aktywa przejęte przez Wspólnotę Narodów.
• Prawo do wolności wyznania - Sekcja 116 tworzy ograniczone prawo do wolności wyznania. Powstrzymuje on Wspólnotę Narodów (ale nie państwa) od "tworzenia jakiegokolwiek prawa w celu ustanowienia jakiejkolwiek religii, narzucania jakichkolwiek praktyk religijnych lub zakazania swobodnego wykonywania jakiejkolwiek religii". Ta część opiera się na Pierwszej Poprawce do Konstytucji Stanów Zjednoczonych, ale jest słabsza w działaniu. Ponieważ stany zachowują wszystkie uprawnienia, jakie posiadały jako kolonie przed federacją, z wyjątkiem tych wyraźnie przyznanych Wspólnocie Narodów, niniejsza sekcja nie wpływa na uprawnienia stanów do stanów w zakresie stanów prawnych dotyczących religii, a zgodnie z interpretacją Wysokiego Trybunału, żadne federalne ustawodawstwo dotyczące religii, które nie ustanowiłoby oficjalnej religii Australii, nie byłoby przez nią również ograniczone.
• Prawo do wolności od dyskryminacji rezydentów pozapaństwowych - Wydział 117 zatrzymuje niepełnosprawność lub dyskryminację w jednym państwie wobec rezydenta innego państwa. Jest to szeroko interpretowane (Street v Queensland Bar Association), ale nie zabrania ono państwom nakładania wymogów mieszkaniowych tam, gdzie jest to wymagane przez autonomię państwa i jego odpowiedzialność wobec swoich obywateli.

W 1992 i 1994 roku Wysoki Sąd Australii uznał, że konstytucja daje "dorozumiane" prawo do wolności komunikacji politycznej, w szeregu spraw, w tym w sprawie Australian Capital Television i w sprawie Theophanous. Było to postrzegane jako niezbędny element systemu demokratycznego stworzonego przez Konstytucję. Stosowanie tego "dorozumianego prawa" zostało jednak ograniczone w późniejszych przypadkach, takich jak sprawa Lange przeciwko ABC. Nie jest ono w żaden sposób równoznaczne z wolnością słowa, a jedynie chroni jednostki przed rządami próbującymi ograniczyć ich komunikację polityczną: nie daje żadnej ochrony przed innymi jednostkami.

W 2007 r. Australijski Sąd Najwyższy w sprawie Roach przeciwko komisarzowi ds. wyborów stwierdził, że sekcje 7 i 24 konstytucji, stanowiąc, że członkowie Izby Reprezentantów i Senatu są "wybierani bezpośrednio przez naród", stwarzają ograniczone prawo do głosowania. Oznacza to, że co do zasady istnieje powszechna franczyza i ogranicza uprawnienia ustawodawcze Parlamentu Federalnego do jej zmiany. W tym przypadku zmiana ustawodawcza mająca na celu powstrzymanie wszystkich więźniów przed głosowaniem (w przeciwieństwie do jedynie tych, którzy odbywają karę trzech lub więcej lat, jak to miało miejsce przed wprowadzeniem poprawki) została odrzucona jako łamiąca to prawo.

Inne próby znalezienia innych "dorozumianych praw" w sprawach prowadzonych przez Wysoki Sąd nie powiodły się.

Preambuła

Podczas gdy preambuła pro forma poprzedza ustawę konstytucyjną Cesarskiej Wspólnoty Australii z 1900 r., sama konstytucja australijska nie posiada preambuły. Pojawiły się pewne wezwania, aby dodać jedną, wyrażającą ducha i aspiracje zawarte w konstytucji. Pojawił się jednak ostry sprzeciw, zazwyczaj na podstawie treści preambuły, a także możliwych konsekwencji prawnych tego tekstu. W 1999 roku zaproponowana preambuła, napisana przez Johna Howarda, ówczesnego premiera, została pokonana w referendum przeprowadzonym równolegle z referendum w Republice. Głosowanie na "tak" (za wstawieniem preambuły) nie uzyskało większości w żadnym z sześciu państw.

Propozycje Republiki

Było wiele osób, które chciały, aby Australia stała się republiką. W dniu 6 listopada 1999 r. Australijczycy nie poparli ustawy o usunięciu Królowej i zastąpieniu Gubernatora Generalnego Prezydentem. Prezydent miał być mianowany większością dwóch trzecich głosów członków parlamentu Wspólnoty Narodów. Wyniki badania opinii publicznej wskazują, że większość Australijczyków opowiada się za jakąś formą republiki. Wielu wyborców, którzy głosowali przeciwko referendum z 1999 r., chciało mieć możliwość głosowania na prezydenta. W badaniach i sondażach przeprowadzonych po referendum w 1999 r. ludzie mówili, że mianowany prezydent nie będzie mógł działać niezależnie od parlamentu. Dzięki możliwości mianowania prezydenta, a nie wybierania go przez obywateli, wiele osób miało poczucie, że Parlament otrzymuje zbyt dużą władzę bez kontroli i równowagi nad tą władzą. Wydaje się, że poparcie dla przeprowadzenia kolejnego referendum w najbliższej przyszłości rośnie, a kolejne referendum może zostać przeprowadzone. Były premier Kevin Rudd powiedział, że obecna sytuacja "nie odzwierciedla już ani podstawowych zasad demokracji, które leżą u podstaw narodu australijskiego, ani jego różnorodności". Myślał on o referendum w sprawie niezależnego, wybranego prezydenta. Następnie powiedział, że "w przyszłym roku odbędzie się "przyspieszona debata publiczna" na temat kwestii monarchii".

Dzień Konstytucji obchodzony jest 9 lipca, kiedy to Konstytucja weszła w życie w 1900 roku. Data ta nie jest świętem państwowym. Dzień Konstytucji po raz pierwszy obchodzony był 9 lipca 2000 roku z okazji stulecia Konstytucji w ramach stulecia Federacji. Obchody te nie były duże i nie były szeroko obchodzone po 2001 roku. Dzień Konstytucji został wznowiony w 2007 roku i jest organizowany wspólnie przez Archiwum Narodowe Australii, które posiada oryginalne dokumenty konstytucyjne, oraz Departament Imigracji i Obywatelstwa.

• Konstytucjonalizm