Planeta Uran posiada system składający się z 13 pierścieni, który jest znacznie mniejszy niż pierścienie Saturna, ale większy niż pierścienie wokół Jowisza i Neptuna. Pierścienie Urana zostały odkryte w 1977 roku. Ponad 200 lat temu William Herschel również zgłosił obserwację pierścieni, ale współcześni astronomowie nie wierzą, że je widział, ponieważ są bardzo ciemne i słabe. Dwa dodatkowe pierścienie zostały odkryte w 1986 r. na zdjęciach wykonanych przez Voyagera 2, a dwa zewnętrzne w latach 2003-2005 przez Kosmiczny Teleskop Hubble'a. Pierścienie te prawdopodobnie składają się głównie z zamarzniętej wody.
Pierścienie Urana uważa się za stosunkowo młode, nie starsze niż 600 milionów lat. System pierścieni uranańskich prawdopodobnie rozpoczął się od zderzeniowej fragmentacji księżyców, które kiedyś istniały wokół planety. Po zderzeniu, księżyce prawdopodobnie rozpadły się na wiele cząstek, które przetrwały jako wąskie, optycznie gęste pierścienie tylko w strefach o maksymalnej stabilności.
Ogólne właściwości
System pierścieniowy Urana ma trzynaście różnych pierścieni. W celu zwiększenia odległości od planety są one: 1986U2R/ζ, 6, 5, 4, α, β, η, γ, δ, λ, ε, ν, μ pierścienie. Można je podzielić na trzy grupy: dziewięć wąskich pierścieni głównych (6, 5, 4, α, β, η, γ, δ, ε), dwa pierścienie pyłowe (1986U2R/ζ, λ) oraz dwa pierścienie zewnętrzne (μ, ν). Pierścienie Urana składają się głównie z makroskopijnych cząstek i niewielkiej ilości pyłu, chociaż wiadomo, że pył występuje w 1986U2R/ζ, η, δ, λ, ν i μ pierścieni.
Oprócz tych dobrze znanych pierścieni, między nimi mogą znajdować się liczne optycznie cienkie pasma kurzu i słabe pierścienie. Te słabe pierścienie i opaski pyłu mogą istnieć tylko tymczasowo. Niektóre z nich stały się widoczne w 2007 r. podczas serii przejazdów płaszczyznowych pierścieni. Kilka pasm kurzu pomiędzy pierścieniami zostało zaobserwowanych w geometrii rozpraszania w przód przez Voyagera 2. Wszystkie pierścienie Urana wykazują azymutalne wahania jasności.
Pierścienie są wykonane z bardzo ciemnego materiału. Pierścienie są lekko czerwone w ultrafiolecie i widoczne części widma oraz szare w bliskiej podczerwieni. Nie wykazują one żadnych rozpoznawalnych cech spektralnych. Skład chemiczny cząstek pierścieni nie jest znany. Nie mogą być one jednak wykonane z czystego lodu wodnego jak pierścienie Saturna, ponieważ są zbyt ciemne, ciemniejsze niż wewnętrzne księżyce Urana. To pokazuje, że są one prawdopodobnie mieszaniną lodu i ciemnego materiału. Charakter tego materiału nie jest jasny, ale mogą to być związki organiczne znacznie przyćmione przez naładowane promieniowanie cząsteczek z magnetosfery uranu. Cząstki pierścieni mogą składać się z mocno przetworzonego materiału, który początkowo był podobny do materiału z wewnętrznych księżyców.
System pierścieniowy Urana jako całość różni się albo od słabo zakurzonych pierścieni Jowisza, albo od szerokich i złożonych pierścieni Saturna, z których niektóre składają się z bardzo jasnego materiału - lodu wodnego. Istnieją jednak podobieństwa z niektórymi częściami tego ostatniego układu pierścieniowego; pierścień Saturna F i pierścień ε są wąskie, stosunkowo ciemne i są pasteryzowane przez parę księżyców. Nowo odkryte zewnętrzne pierścienie Urana są podobne do zewnętrznych pierścieni G i E Saturna. Wąskie pierścienie istniejące w szerokich pierścieniach Saturna również przypominają wąskie pierścienie Urana. Ponadto, pasma pyłowe obserwowane pomiędzy głównymi pierścieniami Urana mogą być podobne do pierścieni Jowisza. Natomiast układ pierścieni neptuna jest dość podobny do układu Urana, choć jest mniej skomplikowany, ciemniejszy i zawiera więcej pyłu. Pierścienie neptuna są również położone dalej od planety.
