Rozpuszczalnik jest substancją, która staje się roztworem przez rozpuszczenie substancji stałej, ciekłej lub gazowej. Rozpuszczalnik jest zazwyczaj cieczą, ale może być również substancją stałą lub gazową. Najczęściej spotykanym rozpuszczalnikiem w codziennym życiu jest woda.
Większość innych powszechnie stosowanych rozpuszczalników to organiczne (zawierające węgiel) chemikalia. Są one nazywane rozpuszczalnikami organicznymi. Rozpuszczalniki mają zazwyczaj niską temperaturę wrzenia i łatwo odparowują lub można je usunąć przez destylację, pozostawiając w ten sposób rozpuszczoną substancję za sobą. Dlatego też rozpuszczalniki nie powinny wchodzić w reakcje chemiczne z rozpuszczonymi związkami - muszą być obojętne. Rozpuszczalniki mogą być również stosowane do ekstrakcji związków rozpuszczalnych z mieszaniny, najczęstszym przykładem jest parzenie kawy lub herbaty z gorącą wodą. Rozpuszczalniki są zazwyczaj czystymi i bezbarwnymi cieczami, a wiele z nich ma charakterystyczny zapach. Stężenie roztworu jest to ilość związku, który jest rozpuszczony w określonej objętości rozpuszczalnika. Rozpuszczalność jest to maksymalna ilość związku, który jest rozpuszczalny w określonej objętości rozpuszczalnika w określonej temperaturze.
Powszechnie używa się rozpuszczalników organicznych w czyszczeniu na sucho (np. czterochloroetylen), jako rozcieńczalników do farb (np. toluen, terpentyna), jako zmywaczy do paznokci i rozpuszczalników klejów (aceton, octan metylu, octan etylu), w zmywaczach do usuwania plam (np. heksan, eter benzynowy), w detergentach (terpeny cytrusowe), w perfumach (etanol) i w syntezach chemicznych. Rozpuszczalniki nieorganiczne są stosowane w chemii badawczej i w kilku procesach technologicznych.