W muzyce słowo msza jest używane na utwór muzyczny, który ma być śpiewany przez chór. Używają tego kościoły rzymskokatolicki, anglikański i luterański. Istnieją dwa bardzo szerokie rodzaje mszy: Ci, którzy używają słowa Zwykłe, nie są związani z kalendarzem kościelnym, używają tych samych utworów (i słów) przez cały rok. Właściwa obejmuje te części Mszy Świętej, które różnią się w ciągu roku. Na początku msze były śpiewane w języku łacińskim lub greckim. Przykładami mszy, które nie są śpiewane w języku angielskim, są: Niemieckie Msze Franza Schuberta czy Niemieckie Requiem Johannesa Brahmsa.
Zwykłe słowa, które są ustawione na muzykę, znane są jako Zwykłe. Są to słowa służby, które są takie same każdego dnia. Zwykły składa się z pięciu części: Kyrie (Pan zmiłuj się nad nami....), Gloria (Chwała tobie....), Credo (Wierzę w Boga Ojca....), Sanctus (Święty, Święty, Święty....) i Agnus Dei (O Baranku Boży...).
Słowa mszy, które nie pochodzą od Zwykłego nazywane są Właściwym. Są to słowa, które mogą zmieniać się w służbie z dnia na dzień. Właściwa składa się z Introit, Gradual, Alleluia, Tract, Offertory i Komunii Świętej. Są też pewne słowa, które są szczególne dla poszczególnych dni świątecznych.
W okresie renesansu kompozytorzy kościelni nadawali muzyce słowa mszy świętej zwyczajnej. Muzyka ta była na ogół polifoniczna: poszczególne sekcje chóru (sopran, alt, tenor i bas) posiadały linie muzyczne, które dzieliły melodię i były równie ważne. Słowa Właściwego nie zostały skomponowane do muzyki specjalnej. Były one śpiewane dla zwykłego człowieka.
W ciągu ostatnich dwóch stuleci wielu kompozytorów pisało msze, które nie były przeznaczone do śpiewania w czasie nabożeństw kościelnych: są one pisane jako utwory koncertowe. Niektóre z nich są dość długie i wypełniają cały program koncertowy. Do najbardziej znanych mszy należą m.in. Bach, Mozart, Beethoven, Schubert, Berlioz, Dvořák, Verdi, Bruckner, Fauré i Vaughan Williams.