Pierwszymi zespołami baletowymi, które wystąpiły w Petersburgu byli włoscy baletnicy na początku XVIII wieku. Katarzyna Wielka chciała, aby zbudowano teatr rosyjski. Został on zbudowany w 1783 roku. Nazwano go Cesarskim Teatrem Bolszoj Kamieński ("Kamieński" to rosyjskie słowo oznaczające "kamień". Użyto go, aby odróżnić budynek od drewnianego teatru, który był używany). Budynek, który widzimy dzisiaj, pochodzi z 1860 roku. Otwarto go przedstawieniem opery Glinki "Życie za cara". Nazywano go Teatrem Maryjskim, od imienia cesarzowej Marii Aleksandrowny. Wielki choreograf Marius Petipa dał pierwsze przedstawienia wielu słynnych baletów, takich jak Śpiąca królewna Czajkowskiego w 1890 roku, Dziadek do orzechów w 1892 roku, Raymonda Aleksandra Głazunowa w 1898 roku i unowocześniona wersja Jeziora łabędziego Czajkowskiego (z Lew Iwanowem) w 1895 roku.
Kiedy w 1886 roku teatr stał się główną siedzibą Cesarskiego Baletu i Opery, został ulepszony. Wystawiono tu wiele oper, w tym pierwsze przedstawienia "Borysa Godunowa" Musorgskiego, "Złotego kogucika" Rimskiego-Korsakowa, "Damy pikowej" i "Iolanthe" Czajkowskiego, "Romea i Julii" i "Kopciuszka" Prokofiewa, a także "Spartakusa" Chaczaturiana.
W imperialnym i radzieckim teatrze pracowało wielu znakomitych impresariów, dyrygentów i muzyków. Waganowa Akademia Baletu Rosyjskiego, szkoła baletowa Teatru Maryjskiego, dała początek karierze Mathilde Kschessinskaya, Olga Preobrajenskaya, Anna Pavlova, Tamara Karsavina, Vaslav Nijinsky, Marina Semenova, George Balanchine, Galina Ulanova, Rudolf Nureyev, Natalia Makarova, Mikhail Baryshnikov, Irina Kolpakova, Galina Mezentseva, Altynai Asylmuratova, a w nowszych czasach słynne tancerki, takie jak Ulyana Lopatkina, Diana Vishneva i Svetlana Zakharova.
