Orzech makadamia jest jadalnym nasionem drzewa drzewa, które pochodzi z wschodniego wybrzeża Australii. W rodzaju Macadamia występuje kilka gatunków; do produkcji spożywczej wykorzystuje się głównie dwa gatunki (najczęściej Macadamia integrifolia i Macadamia tetraphylla), które dają jadalne, smaczne orzechy.

Drzewo jest wiecznie zielone (pozostaje zielone przez cały rok) i w optymalnych warunkach może dorastać do około 7–8 metrów wysokości, chociaż w uprawach częściej przycina się je dla wygody zbioru. Posiada grona małych, białych kwiatów, które przyciągają pszczoły — zapylanie owadami znacznie zwiększa plonowanie. Najlepiej rośnie w klimacie subtropikalnym: potrzebuje stałej, umiarkowanej wilgotności i ciepła (najkorzystniejsze są temperatury bez długich, silnych przymrozków). Wymaga żyznych, dobrze przepuszczalnych gleb (woda powinna móc łatwo odpływać) o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego; preferuje miejsca osłonięte od silnych wiatrów. W naturze spotyka się je tam, gdzie roczne opady wynoszą około 40 do 100 cali (1000 do 2500 mm).

Miąższ orzechowy (miękka część wewnątrz skorupki, która może być spożywana) ma przeważnie kremowo-biały kolor, czasami z lekko żółtawym odcieniem. Ma delikatny, maślany smak, który ceniony jest zarówno na surowo, jak i po obróbce termicznej. Makadamiaki są często spożywane same jako przekąska, po upieczeniu lub po prażeniu. Znajdują zastosowanie w wypiekach: dodaje się je do ciast, ciasteczek, ciast i cukierków, a także do deserów z białą czekoladą. W kuchni używa się ich podobnie jak migdałów czy nerkowców — w daniach słodkich i słonych; szczególnie dobrze komponują się z daniami w stylu orientalnym, duszonymi potrawami i sałatkami. Z orzechów produkuje się także olej o wysokiej zawartości jednonienasyconych kwasów tłuszczowych, wykorzystywany w gastronomii i kosmetyce.

Pierwszy komercyjny sad założono w Australii pod koniec XIX wieku. Produkcja komercyjna rozwinęła się na Hawajach w latach dwudziestych XX wieku, a następnie została rozszerzona na regiony o odpowiednim klimacie, w tym na Kalifornię, Meksyk oraz kraje Afryki i Ameryki Środkowej. Dziś największymi producentami są m.in. Australia, RPA, Guatemala, Kenia, Chiny oraz Hawaje; uprawy są też rozwijane w innych rejonach o ciepłym, wilgotnym klimacie (klimacie subtropikalnym i tropikalnym).

Uprawa, rozmnażanie i zbiór

  • Rozmnażanie: komercyjnie stosuje się szczepione odmiany (gwarantujące jednorodność i wcześniejsze owocowanie), ale możliwe jest też rozmnażanie z nasion.
  • Zapylanie: choć drzewa mogą częściowo zapylać się samodzielnie, zapylanie krzyżowe przez pszczoły zwykle zwiększa liczbę zawiązków i wielkość plonu.
  • Pierwsze plony: drzewa zaczynają owocować zwykle po kilku latach (3–7 lat), a pełna produkcja może nastąpić dopiero po 8–10 latach; drzewa są produktywne przez wiele lat.
  • Zbiór i przetwórstwo: owoce mają nasiona w twardych skorupach — po dojrzeniu osłonki (zewnętrznej zielonej łupiny) odpadają lub są zbierane z podłoża. Nasiona suszy się, łuska się odsłania, a następnie mechanicznie rozłupuje twardą skorupę. Dalsze procesy to suszenie, sortowanie i opcjonalne prażenie lub solenie.

Właściwości odżywcze i zdrowotne

Orzechy makadamia są bardzo kaloryczne i energetyczne — zawierają dużo tłuszczu, głównie jednonienasyconych kwasów tłuszczowych, które korzystnie wpływają na profil lipidowy krwi przy umiarkowanym spożyciu. Są także źródłem białka roślinnego, błonnika, witamin z grupy B (m.in. tiaminy) oraz minerałów takich jak mangan, magnez i miedź. Zawierają przeciwutleniacze. Z uwagi na wysoką zawartość tłuszczu, orzechy te są jednak bardzo kaloryczne i warto spożywać je z umiarem.

Zastosowania przemysłowe i kulinarne

  • Kulinarne: bezpośrednia konsumpcja (surowe, prażone, solone), dodatki do wypieków i deserów, składnik mieszanek orzechowych, element dań kuchni azjatyckiej i zachodniej.
  • Olej makadamia: wykorzystywany do smażenia (ma stosunkowo wysoki punkt dymienia), jako składnik dressingów, a także w przemyśle kosmetycznym — olej jest ceniony za łatwe wchłanianie i właściwości nawilżające.
  • Przemysł: tłuszcze z orzechów wykorzystywane są w produkcji mas, batonów, kremów i kosmetyków.

Bezpieczeństwo i alergie

Chociaż większość ludzi toleruje makadamie, osoby uczulone na orzechy drzewa (tree nuts) mogą reagować również na makadamie — reakcje alergiczne mogą być poważne. Warto zachować ostrożność przy wprowadzaniu do diety u osób z historią alergii pokarmowych.

Makadamiaki są trujące dla psów. Po spożyciu u zwierzęcia mogą wystąpić objawy takie jak osłabienie (często tylne kończyny), wymioty, depresja, drżenia mięśniowe i podwyższona temperatura. Objawy zwykle pojawiają się w ciągu kilku godzin i większość psów wraca do zdrowia w ciągu 24–48 godzin przy odpowiedniej opiece weterynaryjnej.

Przechowywanie i jakość

Z uwagi na wysoką zawartość tłuszczu, orzechy makadamia mogą jełczeć, jeśli są niewłaściwie przechowywane. Najlepiej trzymać je w szczelnym pojemniku w chłodnym miejscu lub w lodówce — w zamrażarce można przedłużyć ich świeżość nawet do roku. Surowe orzechy mają delikatniejszy smak niż prażone; prażenie wydobywa nuty maślane i lekko karmelowe.

Znaczenie gospodarcze i perspektywy

Uprawa makadamii ma rosnące znaczenie gospodarcze: popyt na orzechy i olej makadamia rośnie zarówno w przemyśle spożywczym, jak i kosmetycznym. Nowe regiony uprawy wprowadzają odmiany przystosowane do lokalnych warunków, a rozwój technologii przetwórczych poprawia efektywność i jakość produktów.

Roślina ta należy do rodziny roślin kwitnących Proteaceae.